Triumph - Thunder Seven (1984)

Persoonlijk vind ik dit een iets minder album, maar nog steeds veel beter dan wat andere bands in die tijd produceerden, maar toch van een iets minder niveau dan voorgaande Triumph albums. Het album is ook iets meer bluesgeorienteerd.

De andere albums van Triumph ken ik niet. Maar deze klinkt wel erg goed. Lekker bluesy gitaarspel en de zang mag ook gehoord worden.

enkele jaren geleden NIEUW gekocht op vinyl voor 2 euro's. Net weer even afgestoft en op de pick up gelegd. Erg lekker.

De zoete grenadine uit mijn lijzige tong,functionele-symfo-band,zwaar onderschat en net als naamgenoten,rush,saga,uit toronto-canada.
Productief vanuit de jaren'70,gezapige songs,mooie pronkstukjes,vooral het verassend,fantastische gitaar-teckniek van rik emmett ,is verbluffend en maakt de veel evenwichtige melodieuze toonladders-tot mooie,easy-listening,ook de fraaie rol,mike levine(bas/keyboards/syntersizers,is flatteus)...,speelde volgens?...ook bij, alice in chains...

Het fantastische, time goes by is de (englatine van refreinen),follow your heart maakt genitialen in je huid los,killing time(heerlijk en eerlijk,razend met een onverwoede,gill moore),en dan de gegratineerde blauw-ader,kaas op je lasagne,van het nummer,rock out,roll on,fantastisch...de keyboards/gave gitaar-licks laten je mee-nemen naar onbehaaglijke tereinnen en liften die hysterisch van boven naar beneden stijgen.....Vanuit mijn fantasie-beeld...

Voor mij ook de beste 80's plaat van deze band.
Alles wordt uit de kast gehaald.

Alleen vind ikm de jaren 70 platen net wat beter en wat symfonischer.
Na deze plaat lijkt de fut er bij de band een beetje uit.
Teveel gebruik van synths en teveel popstructuurtjes.

Vooral kant 2 van deze plaat bevat zeer fijne songs.

Toch het 3e album achter elkaar dat een hoog niveau haalt. allied/surrender en dan deze thunder seven. Hier en daar een iets mindere song. Maar daar staan ook weer juweeltjes op. oa killing time met dat orginele intro dit verwacht je niet bij een hardrock band. Live vind ik ze op een of andere manier nooit zo goed als studio.

Triumph is een veelzijdige band. Soms voert Emmett de boventoon met spetterende solo's waarbij je al snel aan Van Halen denkt.
De band kan partyrock nummers maken, progressieve rock, blues, noem maar op.

Wat mij betreft houd ik van de Triumph die de bluesrock en de progrock maakt. De partyrocknummer van (veelal) drummer Gil Moore vind ik meestal nogal banaal.

Op deze plaat echter is er een keurige balans. Ook al is het een jaren 80 plaat, de synths overheersen niet en er staan echt geweldige songs op, met spetterende solo's.

Mooie en minstens net zo sterke opvolger van Never Surrender. Triumph is inderdaad een veelzijdige band en dat is nou juist hetgeen dat ik kan waarderen.
Vooral Emmett steelt de show natuurlijk met zijn sterke gitaarspel en zijn zang.
Ik moet het met Michiel eens zijn dat de bluesrock/progrock nummers de beste nummers zijn.

Tja het kon niet uitblijven, conformeren aan al die andere bands in de vijver. Slecht wordt het niet maar de herkenbaarheid van Triumph is ver te zoeken. Leuk voor de (overvolle) US markt. Het had ook van Vandenberg kunnen zijn haha.

Thunder Seven is wel echt mierzoet zeg. De vorige albums hadden allemaal hun scherpe kantjes nog wel, maar die zijn hier bijna helemaal weg. Het maakt het album wat gezichtsloos. Time Goes By vind ik echter wel een prachtige song door het aanstekelijke refrein en de weergaloze gitaarsolo. MIdsummer's Daydream is ook weer een fijn stukje instrumentaal gitaarwerk waar Emmett weer lekker kan schijnen. Ook Stranger In A Strange Land is een track die mijn goedkeuring nog best kan verdragen, maar verder is het vooral allemaal zoet, glad en niet bijster bijzonder.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game
7. Thunder Seven

Praktisch een kopie van Never Surrender. Weer de melodieuze, goed in het gehoor liggende hardrock dat we inmiddels wel het handelskenmerk van Triumph kunnen noemen. Het is uitstekend voor op de achtergrond, maar het heeft te weinig uitdaging voor wie meer dan dat zoekt. Ik zou echt niet weten wat ik als hoogtepunt zou moeten aanwijzen. Slechte momenten evenmin. Stilstand is echter wel achteruitgang.



Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Thunder Seven
7. Progressions Of Power

Thunder Seven is wat mij betreft Triumph´s beste. 8 van de 10 nummers scoren de volle 5 sterren (spellbound en Stranger in a Strange Land krijgen er 4).
Het is een al genieten geblazen, supersterke composities, onwijs lekkere gitaarsolo's en sterke teksten.
Midsummer's Daydream is als intermetzo prachtig, jammer alleen dat het zo zacht gemixt is... ik draai juist bij dit nummer de volume flink wat tandjes hoger.
Absolute hoogtepunt is Killing Time, de teksten zijn geweldig, iedereen kan zich hierin wel herkennen denk ik...… En als in Follow Your Heart de tekst voorbij komt "Rock n Roll Hearts Never Die" ….. dan heb je mij wel ingepakt!

Deze Triumph is toch wel de beste geproduceerde, hard-hitting, en vuist-in-lucht-headbanging mee-zing-plaat.

Ik daag mensen uit stil te zitten bij Rock Out, Roll On, Follow Your Heart, Time Goes By.
De prog/symfo zit hem op deze plaat meer in de kortere passages en details, zoals Time Cannon en Midsummer's Daydream.

De gitaarsolo's en lange tom-fills vliegen van links naar rechts en rechts naar links om de oren. Dit is ook echt geen plaat om (helaas) zachtjes te draaien.

Het afsluitende blues-nummer is ook te gek, wat een gitaarspel!
Stranger in a Strange Land en Cool Down zijn stoere bluesrockers, maar dan 5 jaar te vroeg, want deze songs had niet misstaan rond 1991/1992 toen alle hardrock/sleazerock bands plotseling die kant op gingen.

Een veelzijdige plaat aldus, waar Triumph trots op mag zijn!