Objekt - Cocoon Crush (2018)

Stuk abstracter nog dan de vorige lp. Voorlopig mis ik wel een beetje de ritmische objekt van bijvoorbeeld zijn ep's en die kern mix. Met name de tweede helft is wat kil naar mijn smaak. Vette dingen aan het begin hoor ik al wel. En retestrak geproduceerd natuurlijk

De cover is trouwens een foto van een kokerbromelia, lachen

Pollens, nieuwgierig geworden door de vermelding op diverse jaarlijsten ben ik hier nu naartoe aan het spotifietsen, maar dit is wel een indringende ervaring. Beetje vergelijkbaar met de ervaring die ik had toen ik voor 't eerst Amon Tobin hoorde -dank dat dat Permutation was. Bijzondere gewaarwording, maar wel intrigerend en overrompelend. Ook op vinyl en dat lijkt bijzonder.