Nailed to Obscurity - Black Frost (2019)

De heren staan morgen met Soilwork en Amorphis in Doornroosje. Duitse Opeth like death prog.

Ik kan er maar weinig richting in ontdekken en het doet me niet veel. No score

Je hebt van die grunters die je wat moeilijk kan verteren en de zanger van Nailed To Obscurity is daar een van. Verschrikkelijk vind ik hem, hoewel zijn cleane vocals best te behappen zijn. Verder moet dit onder de noemer doom metal gelabeld worden, maar kan ik dat maar moeilijk in die hoek plaatsen. Wel fraaie gitaarsolo's en een productie die mij aanstaat. Ik denk dat dit niet heel veel gaat stijgen in mijn score, maar ben daar niet zeker van. De vraag is; gun ik deze plaat genoeg draaibeurten om nog door te stoten naar een hogere score?

Muzikaal ben ik hier zeer over te spreken. Zoals hierboven al aangegeven: Opeth like death prog. De cleane vocals zijn dik in orde, maar de grunt is (voor mij) iets moeilijker te verteren. Aangezien die laatste best veel voorkomt voorlopig een 3.5*. Misschien dat ik er nog aan wen en er nog een hogere score inzit, maar dat zal niet voor onmiddellijk zijn.

Melancholische doom-metal uit Duitsland, zwaar en slepend. Het geluid van de band heeft wel wat weg van het zweedse Draconian, maar dan zonder zangeres. Hier wisselt de zanger cleane partijen af met het betere brulwerk, waarbij die laatste hem een stuk beter af gaan. Zijn cleane zang, hoewel niet slecht, is aan de dunne en anonieme kant. Het songmateriaal is niet overal even pakkend, maar gezegd moet worden dat bepaalde passages en melodielijnen erg mooi zijn en het album over de hele linie wel overeind blijft.

Vette plaat! Hoorde gisteren het nummer Fallen leaves en dat nodigde gelijk uit om het hele album eens te checken. Ik lees hierboven nogal wat negatieve geluiden op de grunt. Die snap ik niet helemaal want ik vind de grunt juist erg fijn. Niet altijd maar toch behoorlijk vaak gaat hij richting Akerfeldt van Opeth qua klank. Ook muzikaal hoor ik veel verwijzingen of overeenkomsten met die band. Mooie sfeervolle rustige passages worden afgewisseld met bruut geweld waarin met name het gitaarwerk erg lekker klinkt. Ik zie hier trouwens dat Fallen leaves, samen met de twee nummers die ervoor komen, heropgenomen versies zijn. Maar ze passen prima bij de overige nummers. Met die drie heropgenomen nummers erbij duurt het alleen wel wat lang allemaal. Daardoor verslapt de aandacht naar het einde toe lichtelijk. Ik zie dat de lp tot Road to perdition gaat. Dat komt de luisterervaring ten goede gok ik.