Beirut - Gallipoli (2019)

Gulag Orkestar was in 2006 een heerlijke kennismaking met Zach Condon, ofwel Beirut. Het had iets verfrissends en paste zeker qua opvallende zang helemaal in mijn voorkeursstraatje.
Een jaar later was het wederom raak met The Flying Club Cup.

En eigenlijk was alles wat daarna verscheen (inclusief EP's) meer dan de moeite waard, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar nauwelijks nog naar luister, in tegenstelling tot de eerste twee albums.

De titeltrack Gallipoli wist mijn aandacht in elk geval voldoende te vangen om toch wel uit te kijken naar de release van dit vijfde album alweer. Deze keer klokt het niet een half uur zoals de vorige twee, maar drie kwartier. Genoeg om te blijven boeien. Te veel Beirut is en blijft ook wel weer een soort opgave.

Gallipoli blijkt een uitstekend album, maar weet me niet echt te verrassen. De sound is inmiddels zo herkenbaar. En gek genoeg weet het me vooralsnog ook nog niet helemaal in een enorme hoera stemming te brengen, iets wat ik vooraf wel verwacht had. Misschien toch een beetje Beirut-verzadiging?! Het zou kunnen natuurlijk. Of misschien moet ik dit gewoon echt heel veel gaan draaien. Het kan ook liggen aan het feit dat ik er wat vullers op ontwaar. Niet alles is even schitterend als de titeltrack of I Giardini (prachtnummer!).

Het is zeker een mooie aanvulling op al zijn voorgaande albums, maar de nieuwigheid is er een beetje vanaf en daarmee ook de betovering. Desondanks is het zeker wel genieten en blijft Beirut een bijzonder apart geluid hebben waar je wat mee hebt of niet.

Ik snap de reactie’s niet.. schitterend album!

Mijn eerste kennismaking met het Amerikaanse Beirut en hoewel ik zeker niet onverdeeld enthousiast ben over Gallipoli intrigeert de plaat mij ook wel en zal ik hem zeker nog vaker een kans gaan geven.
In eerste instantie kwam de band op mij over op een soort Oost-Europese variant op Calexico maar daarmee zou ik het album en ook de groep wat te kort doen.
Beirut is meer een folk band die op zeer subtiele wijze invloeden uit de zigeuner en aanverwante genres in hun muziek heeft geïntegreerd en zodoende met een erg originele en sfeervolle sound op de proppen komt.Omdat vervolgens te vertalen in sterke nummers lukt Beirut hier echter niet altijd op Gallipoli.Sommige songs zijn slechts aardige aanzetten en andere verzanden in een richtingloos geheel.En dan is daar nog de zang (gelukkig wordt er in lang niet alle nummers gezongen) van, ik neem aan Zach Condon.Geen al te sterke of mooie stem en daarnaast klinkt ie me veel te plechtig (ik weet ook niet hoe ik het anders moet omschrijven) en hindert daardoor de sound eerder dan dat het een toegevoegde waarde is.
Gelukkig is Beirut echter af en toe ook in staat om die minpunten te omzeilen en dat levert dan prachtige songs als Landslide,We Never Lived Here en het titelnummer op.Een geheel geslaagd album vind ik Gallipoli dan misschien niet maar,mede door het hoge originaliteitsgehalte is het me wel een voldoende waard.

Om na vier prachtige albums als band zijnde nog steeds de status te hebben als het best bewaarde geheim van de muziekscene, daar ben je dan wel een keer klaar mee. Ook benamingen als veelbelovend en vernieuwend mogen ondertussen achterwege gelaten worden. Beirut gaat gewoon op de ingeslagen weg verder, omdat dit nu eenmaal hun kenmerkende geluid is. En hiermee weten ze al vanaf 2006 indruk mee te maken. Op Gallipoli geen knieval voor een meer specifieke benadering, nog steeds het mistroostige Balkan geluid welke Zach Condon als souvenir vanuit Europa mee nam naar thuisbasis New York. Deze schatten aan muzikale inspiratie hoefde hij niet achter te laten bij de douane, maar kon hij ongestraft de Verenigde Staten binnen smokkelen. Live op het podium blijken de muzikanten net zo inwisselbaar als het Nationale elftal van een gemiddeld voetballand. Elke plaat vraagt de inzet van andere sterspelers, al blijft Condon als doordachte trainer het geheel dirigeren.

Een begrafenisstoet die op een kruising van de straat feestelijke zomercarnaval vierders treft. In twee verschillende geschetste situaties maken we kennis met When I Die. Deze contrasten aan tegenstrijdigheden zullen vaker terug komen op Gallipoli. Beirut muteert zichzelf steeds meer tot wereldmuziek. Universeler dan op de eerste albums met ook Mexicaanse invloeden op titelcompositie Gallipoli. Een Europese fanfare verkleed als nomaden op doorreis in Noord Amerika sluit zich aan bij plaatselijke straatmuzikanten. De vriendschappelijke fusie van verschillende culturele invalshoeken tot gevolg. Varieties of Exile zou zo een folky benadering kunnen zijn van een jaren tachtig wave klassieker. De klagende melancholische toon van de neerslachtige navelstaarders mixt prima met de zomerse benadering op het einde. De kater veroorzaakt door de Passoa wordt hier vakkundig verdrongen. Een inheems kinderliedje die het proces van ontwikkeling tot een volwassen popsong ondergaat trakteerd ons op het onschuldig ogende On Mainau Island. Met zang van Condon welke steeds meer de popkant ontstijgt en zich bijna lijkt te vermengen met opera geeft I Giardini een troostende werking. Nog meer staat het gevoel hier op de voorgrond, met woorden die zelfs in een onbegrijpbare vreemde taal weten te raken. Na een kunstzinnig begin met ballettraditie komt er een heerlijke zomerse switch in Gauze Für Zah. Zo moet een geslaagde huwelijksdag van een deprimerende zwartkijker met een exotische buikdanseres er ongeveer uit zien. De drone achtige uitloop had prima achterwege mogen blijven.

Corfu eist een Zuid Amerikaanse broeierige jazzy benadering op, met wat scary uitspattingen op het einde. Landslide is overtuigend de meest toegankelijke track van de plaat. Niet vreemd dus dat er voor gekozen is om deze als single te presenteren. Als voorganger mag de trompettist het warme geluid van Family Curse aankondigen, een eenheid welke zich vervolgens als een geketend orkest om hem sluit. Bij Light in the Atoll pakken de instrumenten het moment om nog meer als de zang het droefgeestige gevoel op te roepen, voor Condon een eenvoudig inkoppertje om te scoren. Het grote brein achter Beirut mag het zichzelf ook eens makkelijk maken. De hedendaagse dance invloeden van We Never Lived Here hadden achterwege mogen blijven. Abrupt komt er een einde aan het pure karakter van de plaat, en daar weet het opwindende blaasorkest niet genoeg verandering in te brengen. Het sterk met Aziatische invloeden heersende Fin is de aftiteling. Rumoerig maakt men gestalte om weg te gaan. De lichten gaan aan, men rekt zichzelf nogmaals uit om vervolgens het hedendaagse huisje, boompje, beestje leventje weer op te pakken. Toepasselijk eindigend met een fade out. Gallipoli is een dromerige traditionele folk plaat geworden waarbij vooral de zang regelmatig lijkt terug te grijpen naar het zwaarmoedige van de jaren tachtig. De opbeurende muzikale begeleiding maakt dit tot een unieke eigen sound. Hierbij passeren als bij een geslaagde gepassioneerde stapavond verschillende dansstijlen sierlijk de revue.

Beirut - Gallipoli | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com