The Good, the Bad & the Queen - Merrie Land (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Good, The Bad & The Queen - Merrie Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Merrie Land pakt je waarschijnlijk niet direct, maar groeit snel uit tot een indrukwekkend statement over onder andere de Brexit
Damon Albarn wedt graag op meerdere paarden, maar The Good, The Bad & The Queen kwam er de afgelopen tien jaar bekaaid af. De gelegenheidsband is nu terug met een sombere en donkere plaat die hier en daar overloopt van frustratie over alles wat er momenteel gebeurt in het Verenigd Koninkrijk. Het is een plaat met muziek die je niet direct pakt. Het is muziek vol invloeden uit het verleden van de Britse popmuziek van The Clash en The Specials tot Blur. Wanneer je vaker naar de plaat luistert komen steeds meer songs tot leven en groeit Merrie Land uit tot een indrukwekkend statement.



Damon Albarn is de afgelopen tien jaar op meerdere terreinen actief geweest. In 2014 verscheen zijn uitstekende soloplaat Everyday Robots, in 2015 de voorlopige zwanenzang van Blur (The Magic Whip), In 2010, 2017 en dit jaar verschenen in totaal vier platen van Gorillaz en dan waren er ook nog het project Rocket Juice & The Moon (met Flea en Tony Allen), de productie van de geweldige comeback plaat en zwanenzang van Bobby Womack in 2012 en meerdere activiteiten om de muziek uit Mali op de kaart te zetten.

Voor een ander project waarin Damon Albarn een groot aandeel heeft, moeten we nog net wat verder in de tijd. Het titelloze debuut van The Good, The Bad & The Queen verscheen immers aan het begin van 2007. De gelegenheidsband kreeg gedurende de eerste tien jaar van het nieuwe millennium vorm en bestond uiteindelijk uit Damon Albarn, voormalig The Clash bassist Paul Simonon, voormalig The Verve gitarist Simon Tong en de Nigeriaanse meesterdrummer Tony Allen, die voor het eerst opdook in de entourage van Fela Kuti.

Het door DangerMouse geproduceerde debuut van The Good, The Bad & The Queen werd goed ontvangen en deed absoluut uitzien naar meer, maar desondanks heeft het wachten op de opvolger bijna twaalf jaar geduurd. Het in eigen beheer uitgebrachte Merrie Land (kennelijk durfde geen platenmaatschappij zich er aan te vertillen) verscheen dan eindelijk deze week en een betere timing is niet te bedenken. Merrie Land verscheen op de dag dat Theresa May, in het tot op het bot verdeelde Verenigde Koninkrijk, het moeizaam tot stand gekomen Brexit verdrag verdedigde.

Theresa May verdedigt de Brexit nog steeds met hand en tand, maar The Good, The Bad & The Queen kijkt er op Merrie Land toch wat anders tegenaan. De plaat lijkt in een groot deel van de songs stil te staan bij de ongewenste Brexit of bij de deplorabele staat waarin het Verenigd Koninkrijk verkeert.

The Good, The Bad & The Queen bestaat naast Damon Albarn nog steeds uit bassist Paul Simonon, gitarist Simon Tong en drummer Tonny Allen, die afgelopen zomer zijn 78e verjaardag vierde. Voor de productie werd dit keer geen beroep gedaan op DangerMouse, maar op producer Tony Visconti, die zijn stempel heeft gedrukt op flink wat klassiekers uit de geschiedenis van de Britse popmuziek en op een aantal sleutelplaten van David Bowie.

Vergeleken met het debuut is de rol van Damon Albarn in The Good, The Bad & The Queen flink gegroeid. De Brit drukt zijn stempel op de donkere, weemoedige en hier en daar van frustratie overlopende plaat. Maar natuurlijk zijn er ook dit keer de mooie baslijnen van Paul Simonon, het veelkleurige gitaarwerk van Simon Tong en het onnavolgbare drumwerk van Tony Allen, hier en daar aangevuld met keyboards, strijkers en blazers.

In muzikaal opzicht klinken vooral Britse invloeden door. Merrie Land klinkt vaak als een plaat die Blur gemaakt zou kunnen hebben, raakt aan de muziek van The Clash, maar ook aan die van Madness en The Specials en hier en daar hoor ik ook wat van Bowie of zelfs wat van de fraaie klaagzangen die Roger Waters de afgelopen decennia op ons heeft afgevuurd. Bij de eerste beluisteringen wilde het allemaal niet direct landen, maar hoe vaker ik naar Merrie Land luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat The Good, The Bad & The Queen een indrukwekkend statement heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

De tijd dat alles wat Damon Albarn aanraakte in goud veranderde lijkt voorbij te zijn. Na zijn succesvolle solo album Everyday Robots, en de geslaagde Blur comeback The Magic Whip vielen de laatste twee Gorillaz platen Humanz en The Now Now enigszins teleur. Alle hoop lijkt nu gevestigd op de onverwachte release van The Good, the Bad & the Queen; Merrie Land. Prachtige albumhoes, met daarop acteur Michael Redgrave als buikspreker in Dead of Night. Een horror die verscheen tijdens de nasleep van de tweede wereld oorlog, en feitelijk gezien worden als voorloper van de Child’s Play filmreeks. Ook hier wordt Albarn ondersteund door voormalig The Clash bassist Paul Simonon, meestergitarist Simon Tong en de Nigeriaanse drummer Tony Allen, bekend van Fela Kuti. Qua aankleding van de leden moet ik sterk denken aan die van de ska bandjes rond 1980. Een beetje het verlopen straatschoffie die zich een gangsterlook probeert aan te meten. Het sex, drugs en rock & roll leven heeft zichtbaar de sporen achter gelaten op de uiterlijke verschijning van de kernleden. Hier wist het debuut minder indruk te maken vanwege een te hoog tralala en kermismuziek gehalte, hopelijk werkt Merrie Land een stuk overtuigender.

And specially, from every shire’s end of England
The holy blissful Martyr for to seek
That them had helpen when they were weak

De naoorlogse stem die passend bij Introduction introduceert, sluit perfect aan bij het door de frontfoto opgeroepen sfeertje. Vervolgens komt het kitscherige foute wooncaravan gevoel, inclusief nep goud en grote porseleinen beeldjes weer op. Een sterk bubbelend gorgelend geluid waant mij in de Efteling te midden tussen de hier zo gehate waterorgel in het Carrouselpaleis. Door middel van sierlijk bewegende spuitstukken werd water op de maat van de muziek omhoog gespoten en belicht met gekleurde foute kerstboom lampjes. Gelukkig is deze verschrikking in 2010 gesloten, maar dat nostalgie nachtmerrie getinte herinneringen op kan roepen bewijst titelstuk Merrie Land. Het flowende tegen de rap aanleunende praatzang van Albarn zou passend zijn op een Gorillaz track, maar het is de zoete begeleiding die dit tegen houd. Wat zwaar op de hand gezongen, maar het past absoluut bij de weerzinwekkende sound, die juist hierdoor een bepaalde schoonheid weet op te roepen. Weer eens een geniale zet van dit creatieve muzikale wonder. Duidelijk verwoord door een kind van de Margaret Thatcher generatie, welke begon te puberen toen The Iron Lady aan de macht kwam, en alle daar uit voort komende ellende bewust heeft mee gemaakt. De angst voor een nieuwe kansloze situatie dreunt door in zijn achterhoofd.

Is het daadwerkelijk een neusfluit die je daar in het begin van Gun to the Head hoort? Het moet dus nog gekker worden. Dit als het toekomstbeeld van het Verenigd Koninkrijk. Dat men door de gevolgen van de Brexit financieel gezien alleen nog in staat bent om van die goedkope speelgoed instrumenten aan te schaffen. Na een oud relaxt klinkende interactie tussen drummer en bassist worden vervolgens Zuid Limburgs carnavalesk hoempapa tonen opgeroepen. Een muzikaal rariteitenkabinet met Albarn als kapitein in deze langzaam zinkende Titanic; And The Band Played On. Als een haperende rammelende wekkertune vervolgen we Nineteen Seventeen , met sterk drumwerk wordt deze symbolisch de kop ingedrukt. Wat volgt is zeer passende lyric, waar afscheid wordt genomen van een sterk kapitalistisch veel zeggende Verenigd Koninkrijk, bezongen als een stuk gelopen relatie van een geliefde. Muzikaal wil The Great Fire meer binnen komen, nog steeds dezelfde benadering, maar nu een heel stuk donkerder en spookachtig, de Ghost Town van The Good, the Bad & the Queen, alleen wordt hier niet een door werkeloosheid in de slop geraakte stad bekritiseerd, maar een heerschappij in verval. Albarn durft in ieder geval een duidelijk standpunt in te nemen, zijn milde God Save the Queen punk slogan.

Lady Boston gaat over in een kakofonie van door traag elkaar slaapwandelende kinderliedjes. Hierdoor heeft het iets onschuldigs en beschermends in zich. Die overgang naar het mannenkoor geeft het een mooi statisch einde. Lazy vervolgen we onze reis door een steeds verder afstompend nationalistische kijk op het gebeuren, waar een vermoeid klinkende zanger in Drifters & Trawlers hier verslag van doet. The Truce of Twilight gaat meer de new wave kant op. Exotische blazers, en tevens hoor je het stoerdere gebalde arbeidersklasse van Paul Simonons The Clash verleden terug in de lompe In Your Face backings. Met Ribbons wordt de intimiteit en warmte opgezocht. Klein van opzet, neer gezet als het statement welke de verbintenis oproept tussen Wales, Schotland en Engeland (dus niet het Verenigd Koninkrijk) in de duidelijke benoeming van de kleuren van de vlaggen. Deze eenheid lijkt vakkundig tot een einde gebracht te worden. Het verhalende komt nog terug in het als een dronkemanslied opgevoerde The Last Man to Leave. Havenarbeiders, scheepslui en soldaten discussiërend in een café. Allen beroepsmatig afhankelijk van een stabiel regerend Brits koninkrijk.

Op het einde staat de goed gekozen albumhoes synoniem voor de mond die gesnoerd wordt van het volk. Altijd als marionetten de lijntjes strak gehouden, maar bij enig verzet de verschrikte reactie. Als in een tijdmachine dwalen we af naar 1945, waar een start werd gemaakt aan de wederopbouw. Bij The Poison Tree volgt nog een allerlaatste sneer naar de Brexit. Men probeert de vruchten te plukken van een vergiftigde boom, om ziek gemaakt ten overgave het vernieuwde regime te volgen, en dat is echt heel triest. Damon Albarn wind er geen doekjes om. Heel duidelijk laat hij zijn mening horen, de ene keer meer gecamoufleerd, dan weer zeer treffend verwoord. Op muzikaal gebied kan Merrie Land zich niet meten met zijn klassiekers, maar van zijn juist gekozen woorden ben ik zwaar onder de indruk.

The Good, the Bad & the Queen - Merrie Land | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com