TOY - Happy In The Hollow (2019)

De singles Sequence One en You Make Me Forget Myself zijn lekker dromerig en een fijn retro-geluid wat ik ook wel associeer met Kurt Vile.

Bij TOY heb ik steeds het gevoel dat elk nummer minimaal 6/7 minuten moet duren voordat het boeiend is. Alle pogingen tot kortere nummers pakken gewoon niet goed uit voor mijn gevoel. Dit geldt voor de nieuwe single Mechanism ook, terwijl als je het luistert vraag je je af waarom het nummer niet langer gerekt is, want daar lijkt het wel voor gemaakt. Ik ben dus vooral heel benieuwd naar The Willo.

Ze zijn goed in het neerzetten van een donker sfeertje, iets wat mysterieus en licht trippy, Prog Rock en Psychedelic Rock invloeden.

Bovendien hebben ze iemand in de band die heel fijn gitaar kan spelen. tokkelspel zit, al dan niet subtiel, wel in elk nummer.

Verder associeer ik het ook met Jacco Gardner alleen dan is de orgel veel minder prominent, eerder subtiel.

Wat ik wel mis zijn pakkende teksten dan wel een paar 'hooks', maar muzikaal zit het goed in elkaar.

The Willo is inderdaad een heel mooi nummer. En Sequence One en You Make Me Forget Myself ook. Maar de Last Warmth of the Day is heel dromerig. En in Energy zit heel veel power. Toch alles bij elkaar wel een heel lekker album. En ik denk dat hij nog kan groeien ook. Want deze droomplaat heeft ook wel zijn tijd nodig.

Als er nog twee van Energy-songs hadden gestaan, dan was hij nog beter geweest.

Discogs plaatst dit onder Indie Rock en Shoegaze, blijkbaar niet gemakkelijk te plaatsen.

Vind het niet donker genoeg voor Shoegaze. En het veelvuldig gebruik van de orgel associeer ik meer met 60s Psychedelic Pop en Rock dan met Indie Rock. Er zijn wel wat warme dromerige nummers en de zanger zingt daarbij vaak gedempt, wellicht dat daarom Shoegaze genoemd wordt. Muzikaal zit het fijn gedetailleerd en gevarieerd in elkaar (zoals de instrumental Charlie's House) en ook dat is niet typisch voor Shoegaze.

Eigenlijk een heerlijk relaxt album voor laat op de avond.

Favorieten: Last Warmth of the Day / The Willo / You Make Me Forget Myself

Welkom in de kaleidoscope wereld van het shoegazende Toy waar alles in werking wordt gezet om de ultieme spacende trip op te roepen. Deze band uit Brighton probeert al vier albums lang het eindeloze genot vorm te geven op hun door stampende Krautrock doordrenkte psychedelica. Schemerige gitaar riffs in Last Warmth of the Day met een hoog cinematisch Tarantino gehalte worden afgewisseld met slangen bezwerende hypnotiserende orgelpatronen. Maar boven alles blijft het ritmisch terugkerende slagwerk de basis waarop met gemak retro disco vermengd wordt met starre monotone new wave. Waar andere bands ontiegelijk veel moeite ondernemen om aansluiting en acceptatie te vinden bij de populaire heersende stromingen, gaat Toy hier haaks tegen in.

De catchy gitaar riffs gaan terug naar de donkere beginselen van postpunk mouvement. De doodslaande beats van Happy in the Hollow vermorzelen het idee om er maar een enigszins gangbare geluid van te maken. Niet dat het alleen maar duisternis terug te horen is. Met fraaie repeterende synthesizers worden er lichte dromerige varianten aan toe gevoegd. Waar deze de overhand krijgen ontstaat juist een tegendraadse geheimzinnig naargeestig gevoel. Er zit iets dreigends in verborgen waardoor de onvoorspelligheid van het verloop je dwingt om de aandacht erbij te houden. Het is eigenlijk disco om de dansvloer mee leeg te krijgen.

Het geslaagdste hoogtepunt You Make Me Forget Myself worden weerspiegeld door spirituele soul, waarmee ze zich vasthechten aan de Britse scene van de jaren negentig. In plaats van in wijwater werd er toen flink gedoopt in lsd en andere genotsmiddelen. Het zijn vooral dit soort de momenten en het instrumentale Charlies House die met prachtig slide akkoorden het verschil weten te maken. Juist doordat de minder goed functionerende zanger geëlimineerd wordt ontstaat er ruimte voor geschikt sfeerwerk. Want daar zit dus de grootste zwakte. Met veel echo’s en vervaging wordt het mankement van het stemvermogen van Tom Dougall niet helemaal opgepoetst.

Toch hoort deze kenmerkende Britse onverschillige houding wel bij Toy. Ze belichamen de arrogantie die met een alles omver schoppende schijt aan de wereld houding wordt vorm gegeven. Dat hierdoor al meerdere grote muzikale voorbeelden ten onder zijn gegaan, mag de pret niet drukken. Een allegaartje van bij elkaar geraapte stijlen. Fraaie spooky old school keyboardaccenten, worden afgewisseld met de fucked up punkhouding van het bijna cyberpunk achtige Energy. Duivelse tempo verschillen waarbij op de achtergrond fragmentarische geluidseffecten de aandacht weten te trekken.

Het psychedelische avontuur hoort genoeg memorabele tracks op te leveren. Maar waar Phil Spector vroeger de bouwstenen afleverde voor The Wall Of Sound, lukt het een band als Toy om met datzelfde materiaal de boel vakkundig af te breken. Vaak levert deze aanpak de meest interessante albums op, waar later met veel plezier naar wordt terug gekeken. Het rammelt in ieder geval van alle kanten. Voor de schoonheidsprijs zullen ze zeker niet gaan, de oneffenheden maken juist de plaat af. Een eigenzinnige band met een gelikte sound die zichzelf scherp houdt door er mooie spanningsbogen aan toe te voegen.

TOY - Happy In The Hollow | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com