Winter - Into Darkness (1990)

Zonder twijfel het traagste en meest donkere Doom Metal album dat ik ooit heb gehoord. Als je dacht dat Dopesmoker van Sleep al traag was, luister dan maar eens naar dit album. Trager dan dit kan gewoon niet. Hoewel het album zeer traag is, weet het mij toch goed te boeien van begin tot eind. Wat vooral opvalt aan dit album is de productie: de drums komen meer naar voren dan de gitaar en basgitaar. En hoewel ik meer een gitaarliefhebber ben, klinkt het best goed.

Het trage tempo geeft een zeer duistere sfeer. Dit is tevens het enige doom/death album dat ik kan erg kan waarderen. De grunt hierop is zelfs nog best goed verstaanbaar ook, waar ik erg verrast over was (in positieve zin, want normaal versta ik niks van grunten)! Dit is echter geen album wat je dagelijks op kan zetten. Daarvoor is het té donker. Desalniettemin geef ik 4 sterren.

Echt heel traag is het nou ook weer niet. In 1992 was dit wel behoorlijk ziek. Inmiddels is de doom van Winter qua extremiteit al lang ingehaald.

Desondanks is dit een leuke duik in de donkere uiteinden van de menselijke ziel. De nadruk ligt op de bas. De basriffs vormen het hoofdbestanddeel van de composities. Koud en kaal. Het doet in de verte wel wat denken aan Celtic Frost.

De rauwe apocalyptische sfeer zoals afgebeeld op de cover wordt geeft wel een goed beeld van het gevoel dat zich meester van je maakt bij het beluisteren.

Vandaag de heruitgave op Southern Lord gekocht.
Wat fijn om deze eindelijk in bezit te hebben, want het bandje waar ik hem vroeger op had staan is al lang kwijt...

Staat de Eternal Frost ep daar ook bij op? Want die ontbreekt nog in mijn kast.

Southern Lord is wel het meest aangewezen label voor Winter. Zelf koester ik mijn originele Nuclear Blast exemplaar. Gekocht toen Winter hot was.

Nee, die staat er niet op. Het is echt alleen dit album.
Toen Winter hot was (:p) had ik een cassette (of eigenlijk een tijd daarna) waar dit album op stond. Zo mid jaren 90, de andere zijde was voor Thergothon - Stream From The Heavens, die ik eigenlijk ook nog zoek...

ik heb de heren live aan het werk gezien onlangs op Roadburn. Hard, diep, laag en log, maar erg gaaf. Ik kende het album niet, maar als het nu hoor verkies ik de live-ervaring. Dat komt natuurlijk doordat een Winter-optreden ook een aardig fysieke ervaring is...

Ja, daar kan ik me wel iets bij voorstellen...dat zal vrij heftig zijn geweest.
Ik ben vooral ook gewoon heel bij hiermee omdat ik het bandje vroeger best veel luisterde, tot dat deze op onverklaarbare wijze is verdwenen (en ik zelfs de naam van de artiesten was vergeten).

Die heb ik dan weer alleen op tape. Door een oude buurjongen opgenomen die de LP had.
Heel ziek en dus gaaf.
Ik lees net dat die zelfs tot 2 keer toe op cd is uitgebracht.

yep, klopt en die zijn beide vrij moeilijk te krijgen

Door de heruitgave van Southern Lord hoorde ik deze voor het eerst.
Doffe lap doom die, afgaande op hedendaagse doomacts, best wel invloedrijk is geweest.
En voor een potje goede doom mag je me altijd wakker maken, en dat is deze plaat wel.

Ik heb deze en die van Thergothon gewoon bij Bol besteld voor een redelijke prijs.

En tóch is dat niet de originele uitgave, want voordat Into Darkness uitkwam bij Nuclear Blast is hij al eens uitgebracht op LP door een vrij obscuur label waarvan de naam mij nu even ontschoten is.

Klopt. Future Shock. In 1990 al. Kwam ik onlangs ook achter. Niet in Europa in elk geval. Want ik kocht hem naar aanleiding van een Aardschok artikel.

Om maar met een positieve noot te beginnen: fijn dat er pioniers als Winter zijn, want de bands die door ze geinspirireerd zijn, hebben een aantal uitermate genietbare doomalbums gemaakt.
Dit Into Darkness bevalt me helaas maar matig. De afgelopen weken heb ik het regelmatig gehoord. Een paar keer had ik het gevoel dat het kwartje was gevallen. Als ik het album dan een dag later weer hoorde, kon ik er helaas weer net zo slecht doorheen komen als bij de meeste voorgaande luisterbeurten.
Mijn probleem met dit album is dat het, naar huidige maatstaven, nergens echt traag of bruut wordt. Voor een doomalbum is dat, of een flinke dosis melancholie, minstens nodig om mij te overtuigen. In combinatie met het gebrek aan echt memorabele of meeslepende gitaarlijnen, wordt Into Darkness een hele zit. Daarnaast ben ik niet bepaald onder de indruk van de grunt op deze plaat.
Ergens tussen de 25 en 35 minuten haak ik af, afhankelijk van mijn stemming. Voor een enkel nummer zou ik dit album best aan kunnen horen, maar drie kwartier is teveel.

Winter lardeerde hun muziek juist met flink wat industrial i.p.v. melancholie, ik vond dat toentertijd wel een verademing tussen alle Paradise Lost's en My Dying Bride's waarmee we toen werden overspoeld.

Weet nog goed de eerste keer dat ik dit album hoorde! Origineel, donkerder en trager dan ik ooit eerder gehoord had. Geloof dat dit album destijds een 10 kreeg in de Aardschok van de legendarische Wim Baelus. Ik was het volstrekt met hem eens. Hij noemde het destijds de symfonie van de apocalyps, beter kun je het niet verwoorden. Servants of the warsmen heb ik ontelbaar vaak gedraaid en elke keer raakt het me weer. Nooit werd ellende zo goed vertaald in muziek. Jammer dat het bij dit album gebleven is. aan de andere kant, de cultstatus blijft zo behouden en dat verdiend dit album.

Vette bak doom, destijds (eind jaren '80 - begin jaren '90) moet dit, in underground-kringen weliswaar (want waar zou je anders dit soort obscuur spul horen?), toch heel wat stof hebben doen opwaaien.

Ik denk eerlijk gezegd dat de leden van deze band (of toch minstens één iemand, de inspiratie moet natuurlijk ergens vandaan komen) goed naar Celtic Frost hebben geluisterd, want dat loodzware, machinaal klinkende geluid (alsof een stoomwals en een metronoom een verpletterende samenwerking zijn aangegaan) doet erg denken aan jaren '80-werk van Thomas Gabriel Fischer en co. Ook Amebix is een naam die me te binnen schiet, en niet toevallig; deze band noemde zichzelf namelijk naar dit nummer van de Britten.

De albumhoes ziet er ontzettend guur en duister uit, een treffende verbeelding van de muziek. Winter slaagde er op dit album in behoorlijk grensverleggend te zijn, vooral op het extreme vlak. Ik kan me namelijk niet al te veel van dit soort extreme doom (voor die tijd was het wel degelijk extreem) voor de geest halen van voor 1990. Nu is 1990 mijn geboortejaar, dus ik heb het allemaal niet bewust meegemaakt (gelukkig hebben we nu genoeg mogelijkheden om naar hartenlust nieuwe muziek, oud of nieuw, te leren kennen!). Je had, heel in den beginne, natuurlijk Black Sabbath, en laten we zeker Candlemass ook niet vergeten. De heren van Winter uit New York, nota bene, zetten wel de volgende stap wat mij betreft.

Het is overigens niet zo dat men enkel in de lage regionen van de versnellingsbak resideert. Regelmatig mag er ook wat geaccelereerd worden (Destiny is een héérlijk voorbeeld), en dan komt gelijk de Celtic Frost-associatie in me op, zeker in combinatie met de ruige, getormenteerd klinkende vocals. De trage momenten bevatten dan weer een extreem soort heaviness die ik ook terughoor in het werk van Khanate; het is heftig spul, dat over de kracht beschikt om je als luisteraar fysiek te raken, in de vorm van enkele welgemikte en doeltreffende stompen in de buurt van de maag.

Tussen 1990 en 2021 is er een pak gebeurd (om het understatement van de eeuw maar te gebruiken), zo ook in de muziekwereld. Er zijn een heleboel subgenres ontstaan binnen de doom metal, enkele ook nog extremer dan het werk van Winter, waardoor je anno 2021 zou kunnen denken dat dit niet al te veel voorstelt. Bedenk dan best dat dit ruim 30 jaar geleden al in de ether werd gepleurd. Plus, maar dat is persoonlijk: het weet nog steeds een verpletterende indruk na te laten.

4,5 sterren

Voor mij een album waar je in 1990 bij moest zijn. Zijn tijd vooruit, maar inmiddels klinkt het enorm gedateerd. Als dit het traagste of donkerste doom album is dat je ooit hebt gehoord dan heb je nog veel te ontdekken. Op beide punten is deze plaat al lang en breed ingehaald. De instrumenten klinken stoffig en op de achtergrond waardoor de impact beperkt blijft. De plaat slaat nog geen deuk in een pakje boter. De kale composities kabbelen vaak maar wat voort zonder veel afwisseling en hoogtepunten. Waarom dit 32 stemmen en een score van 4,17* heeft - hoog genoeg voor een plekje in de top 50 hoogst beoordeelde metal albums van Musicmeter - , maar een plaat als Transcendence into the Peripheral 17 stemmen en een score van 3,85* gaat mijn pet te boven. dISEMBOWELMENT was ook zijn tijd vooruit en doet Winter als een demo klinken, en dat was al in 1993.

33 jaar na de gloedvolle review van Wim Baelus in Aardschok draait deze plaat dan eindelijk zijn rondjes. De review maakte me, net als velen waarschijnlijk, erg benieuwd naar dit album. Geen idee meer waarom ik de CD destijds niet heb gekocht... wellicht lastig te krijgen indertijd, maar toen ik van de week een herpersing van Svart Records tegenkwam kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Natuurlijk klinkt de plaat naar huidige maatstaven gedateerd. De drumkit klinkt alsof er op natte dozen wordt geslagen en de gitaren klinken wollig en bedompt. Het past echter allemaal uitstekend bij de dreigende en onheilspellende sfeer die de nummers uitademen en het belemmert me hier dan ook helemaal niet in het luisterplezier.

De invloeden van Celtic Frost zijn niet van de lucht, maar ik meen ook wel een vleugje Obituary te horen (al zijn die natuurlijk op hun beurt ook weer beïnvloed door Tom Warrior en kornuiten). Erg gave plaat!