Winter - Into Darkness (1990)

Om maar met een positieve noot te beginnen: fijn dat er pioniers als Winter zijn, want de bands die door ze geinspirireerd zijn, hebben een aantal uitermate genietbare doomalbums gemaakt.
Dit Into Darkness bevalt me helaas maar matig. De afgelopen weken heb ik het regelmatig gehoord. Een paar keer had ik het gevoel dat het kwartje was gevallen. Als ik het album dan een dag later weer hoorde, kon ik er helaas weer net zo slecht doorheen komen als bij de meeste voorgaande luisterbeurten.
Mijn probleem met dit album is dat het, naar huidige maatstaven, nergens echt traag of bruut wordt. Voor een doomalbum is dat, of een flinke dosis melancholie, minstens nodig om mij te overtuigen. In combinatie met het gebrek aan echt memorabele of meeslepende gitaarlijnen, wordt Into Darkness een hele zit. Daarnaast ben ik niet bepaald onder de indruk van de grunt op deze plaat.
Ergens tussen de 25 en 35 minuten haak ik af, afhankelijk van mijn stemming. Voor een enkel nummer zou ik dit album best aan kunnen horen, maar drie kwartier is teveel.

Weet nog goed de eerste keer dat ik dit album hoorde! Origineel, donkerder en trager dan ik ooit eerder gehoord had. Geloof dat dit album destijds een 10 kreeg in de Aardschok van de legendarische Wim Baelus. Ik was het volstrekt met hem eens. Hij noemde het destijds de symfonie van de apocalyps, beter kun je het niet verwoorden. Servants of the warsmen heb ik ontelbaar vaak gedraaid en elke keer raakt het me weer. Nooit werd ellende zo goed vertaald in muziek. Jammer dat het bij dit album gebleven is. aan de andere kant, de cultstatus blijft zo behouden en dat verdiend dit album.

Vette bak doom, destijds (eind jaren '80 - begin jaren '90) moet dit, in underground-kringen weliswaar (want waar zou je anders dit soort obscuur spul horen?), toch heel wat stof hebben doen opwaaien.

Ik denk eerlijk gezegd dat de leden van deze band (of toch minstens één iemand, de inspiratie moet natuurlijk ergens vandaan komen) goed naar Celtic Frost hebben geluisterd, want dat loodzware, machinaal klinkende geluid (alsof een stoomwals en een metronoom een verpletterende samenwerking zijn aangegaan) doet erg denken aan jaren '80-werk van Thomas Gabriel Fischer en co. Ook Amebix is een naam die me te binnen schiet, en niet toevallig; deze band noemde zichzelf namelijk naar dit nummer van de Britten.

De albumhoes ziet er ontzettend guur en duister uit, een treffende verbeelding van de muziek. Winter slaagde er op dit album in behoorlijk grensverleggend te zijn, vooral op het extreme vlak. Ik kan me namelijk niet al te veel van dit soort extreme doom (voor die tijd was het wel degelijk extreem) voor de geest halen van voor 1990. Nu is 1990 mijn geboortejaar, dus ik heb het allemaal niet bewust meegemaakt (gelukkig hebben we nu genoeg mogelijkheden om naar hartenlust nieuwe muziek, oud of nieuw, te leren kennen!). Je had, heel in den beginne, natuurlijk Black Sabbath, en laten we zeker Candlemass ook niet vergeten. De heren van Winter uit New York, nota bene, zetten wel de volgende stap wat mij betreft.

Het is overigens niet zo dat men enkel in de lage regionen van de versnellingsbak resideert. Regelmatig mag er ook wat geaccelereerd worden (Destiny is een héérlijk voorbeeld), en dan komt gelijk de Celtic Frost-associatie in me op, zeker in combinatie met de ruige, getormenteerd klinkende vocals. De trage momenten bevatten dan weer een extreem soort heaviness die ik ook terughoor in het werk van Khanate; het is heftig spul, dat over de kracht beschikt om je als luisteraar fysiek te raken, in de vorm van enkele welgemikte en doeltreffende stompen in de buurt van de maag.

Tussen 1990 en 2021 is er een pak gebeurd (om het understatement van de eeuw maar te gebruiken), zo ook in de muziekwereld. Er zijn een heleboel subgenres ontstaan binnen de doom metal, enkele ook nog extremer dan het werk van Winter, waardoor je anno 2021 zou kunnen denken dat dit niet al te veel voorstelt. Bedenk dan best dat dit ruim 30 jaar geleden al in de ether werd gepleurd. Plus, maar dat is persoonlijk: het weet nog steeds een verpletterende indruk na te laten.

4,5 sterren

33 jaar na de gloedvolle review van Wim Baelus in Aardschok draait deze plaat dan eindelijk zijn rondjes. De review maakte me, net als velen waarschijnlijk, erg benieuwd naar dit album. Geen idee meer waarom ik de CD destijds niet heb gekocht... wellicht lastig te krijgen indertijd, maar toen ik van de week een herpersing van Svart Records tegenkwam kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Natuurlijk klinkt de plaat naar huidige maatstaven gedateerd. De drumkit klinkt alsof er op natte dozen wordt geslagen en de gitaren klinken wollig en bedompt. Het past echter allemaal uitstekend bij de dreigende en onheilspellende sfeer die de nummers uitademen en het belemmert me hier dan ook helemaal niet in het luisterplezier.

De invloeden van Celtic Frost zijn niet van de lucht, maar ik meen ook wel een vleugje Obituary te horen (al zijn die natuurlijk op hun beurt ook weer beïnvloed door Tom Warrior en kornuiten). Erg gave plaat!