Switchfoot - Native Tongue (2019)

Heel stuk minder dan z'n voorganger, wat mij betreft.

Deze ooit best leuke rockband zakt steeds verder weg in het moeras van flauwe popmuziek. Ook dit album is vlees noch vis, met slechts een paar leuke tracks, waaronder het vrolijke titelnummer. Voor de rest is het vakkundig uitgevoerde en glad geproduceerde meuk, duidelijk gericht op een breed publiek maar met te weinig klasse om zich te kunnen onderscheiden. Het stemgeluid van de zanger begint me eigenlijk ook steeds meer tegen te staan.

In het verleden hebben deze reli-rockers nog wel enkele aardige platen uitgebracht maar het materiaal wordt steeds meer doorsnee. Alsof Maroon 5 nog een gitarist in de gelederen heeft, of iets dergelijks.
Daar waar ik de godsdienstige boodschap van de heren voorheen nog wel kon accepteren, mede vanwege het sympathieke alternatieve randje wat aan de muziek kleefde begint dat tegenwoordig te irriteren. De boodschap wordt op typisch Amerikaanse wijze over je uitgebraakt en de popachtige benadering maakt het er allemaal niet geloofwaardiger op. Het zal iets te maken hebben met de Noord-Europese nuchterheid t.a.v. de Amerikaanse insteek aangaande christelijke rock. Zo blijft Vice Verses het laatste leuke maar zeker niet wereldschokkende plaatje van de band.