Anderson .Paak - Oxnard (2018)

De toevoeging van Dre omvat eigenlijk alles wat mij tegenstaat aan dit album. Het album klinkt extreem goed afgemixt, maar mist voor mij daarom ook het ruwe rantje wat ik heerlijk vind bij funk/soul-achtige platen. Daarnaast staan er een aantal producties op dit album, je raadt het al, Who R U en Mansa Musa die misschien thuishoren op Dre's Compton album, maar niet op een Anderson Paak plaat.

Dit precies!

Aanvulling: dit neemt trouwens niet weg dat het een bijzonder lekker album is. Het is alleen iets te clean, soms bijna R&B en ik vind het vocale aandeel van Dr. Dre behoorlijk storend.

Jeetje, wat was dat Malibu toch een fijne plaat. Verfrissend, vernieuwend, hip maar ergens ook redelijk tijdloos. Ik heb zeer veel genoten van de nummers op dat album. Ik hoop dat natuurlijk ook met deze nieuwe plaat te doen. De eerder uitgebrachte nummers waren aardig tot erg fijn. Hopelijk gaat vooral dat laatste overheersen.

Het begint allemaal met The Chase, wat meer aanvoelt als een intro. Khadja Bonet komt Anderson hier ondersteunen in een goede vibe en fijne flow. Om dan bij Headlow ondersteunt te worden door Norelle. Best een prima nummer, niet heel opvallend maar wel gewoon best prima.
Tints is dan met Kendrick Lamar. Een klein feestje dit nummer. Lekkere energie en positieve vibe. Een nummer voor een glimlach. Who R U is dan de eerste zonder feature. Een vrij matig nummer wat vooral komt door de matige productie. Ook 6 Summers is alleen en komt mij wat rommelig over. Bijna als een nummer zonder idee.
Saviers Road is een vrij relaxed nummer, laidback beat en evenzo flow. Smile/Pretty kent een super soulvol refrein waarbij de raps lekker relaxed in komen vallen. Een klein favorietje.
Mansu Musa is met Dr. Dre en Cocoa Sarai. Lekker energieke productie, maar die Cocoa kan er zelf maar weinig van. Doet het nummer toch een beetje teniet. Dan liever een feature als Pusha T. zoals op Brother’s Keeper. Een vrij kale song qua productie, waardoor er meer ruimte is voor de vocale input. Als je dan ziet dat bij Anywhere ene Snoop Dogg mee doet dan weet je sowieso dat het nummer laidback gaat zijn. Best een lekker nummertje is het. Waar Trippy (met J. Cole) juist het nummer met de meeste R&B en smoothness is. Een fijn nummer. Daar waar Cheers mede door Q-Tip’s inbreng bijna automatisch funky en groovy is. Een superfijne energie track en de beste van de plaat mijn inziens.
Sweet Chick is dan met BJ the Chicago Kid, die dan weer niet per se duidelijk te horen is. Vrij matte en zoete track. Om het album met wel erg veel features af te sluiten met Left to Right. Ik krijg hier het gevoel in een computerspelletje te zitten.