Michael Bolton - Soul Provider (1989)

Georgia on my mind is een super nummer vooral als die drums inkomen halverwege het nummer. (het origineel blijft natuurlijk vele malen beter!!!!!)

Voor de rest een goed album met goeie begeleiders zoals Steve Lukather

Prachtig album en prachtige stem! 4/5.

Hier begint langzaam de neerval naar de commerciele songs, en waar de dames in complete kuddes aan zijn voeten neervielen. Dit album kan er nog net mee door, heeft nog hier en daar soulvolle invloeden. Daarna was de knieval naar de commercie compleet.

Toch opvallend dat dit soort mierzoet gekweel 20 jaar geleden zo populair was. HIermee jaag je tegenwoordig de meest verstokte vinexwijkbewoner weg.

Prima cd!
Ik zag hem liggen in de oude doos van mijn ouders.
Echt een kerstsfeer ademt de cd uit, zonder een kerst cd te zijn.
Bolton heeft een geweldige stem, ondanks dat de cd wel érg zoet is, kan ik er erg van genieten.

Ook deze CD is best wel om aan te horen. Krachtige stemmen hebben altijd mijn voorkeur gehad en dat heeft deze man zeker. Dat is ook de reden dat ik deze CD kocht. Hij kan zingen als geen ander. De composities zijn hier en daar wat te zoet, OK maar dat weet je van te voren. Hij blijft probleemloos overeind. Jammer dat hij zelf nooit de kant van songwriter op is gegaan. Net als Bryan Adams koos ook Bolton voor de makkelijke weg en deed daar ook bepaald niet moeilijk over. Had volgens mij wel iets moois op kunnen leveren.

Yuck. Wat een vreselijk album. Vooral de single 'How am I supposed to live without you' is tenenkrommend. De rest is tot overmaat van ramp net zo braaf en glad. Een ander album van hem (volgens mij Timeless), dat covers bevat, vind ik iets beter dan deze. Maar als dit album een maatstaaf is voor z'n talloze andere albums, dan is het toch wel heel erg gesteld met deze Michael Bolton.

Och How Can We Be Lovers en de titeltrack zijn best aangenaam.

Tja...Er is meer hate dan love richting Michael Bolotin, en dat kan ik mij heel goed voorstellen. Lezers en luisteraars van AOR die hem al vanaf het begin volgde haken met en/of na deze cd helemaal af. De eerste 4 cd's zijn AOR/rock-georrienteerde cd's(o.a. met de Kulick brothers en Aldo Nova!!!) die in de lijn van -toenmalige - Bon Jovi lagen. Veel overlappingen en geleende stukjes komen op de eerste 3 schijfjes/of vinylplaten voorbij. Maar met "soul provider" vliegt hij ietwat uit de bocht. Richard Marx bleef toen net nog binnen de paden, maar na 4 cd's was het helaas ook met deze man gedaan.
Bon Jovi is op rock-koers gebleven, maar Michael vond dat hij zijn commecriele blikveld moest vergroten. En met succes!
Het nummer "soul provider" is een te gek nummer met de juiste elementen voor een een klassieke AOR-song, maar helaas komt er al direct een cover voorbij kabbelen (evenals op zijn voorganger met: "Sittin' on the dock...". Jammer.
Het derde nummer is dan ook weer van hoge kwaliteit. De hitsingle: How am I...is een covertje van Laura Brannigan, maar zeker niet onverdienstelijk. Een prachtige onbekende cover.
Top gedaan!
De rest is van een redelijk tot goed niveau.
Laten we -ook - bij MB de vooroordelen vergeten en luisteren naar de perfecte muziek. En schaam je er maar niet voor: het is gewoon een goede cd!

Typische 3,5-ster cd.
Zo heb ik ze graag.

Lang geleden dat ik dit gehoord had. En het is me niet echt meegevallen.

Wat een draak eigenlijk.

Voor dit soort muziek ga ik dan toch voor Cher uit die periode.

Toch best wel een genietbare AOR-draak. Op een of andere manier vind ik dat opzoeken van uitersten in het gejank van Michael Bolton wel iets hebben. Het lijkt een paradox, maar deze gladde muziek krijgt hierdoor iets compromisloos en daar scoort het bij mij mee.

Maar dit is wel het allerlaatste Bolton album waar ik naar kan luisteren. Bij How Can We Be Lovers gaan de honden van de buren spontaan mee janken. Maar al bij al zijn de eerste vier albums best genietbaar, net zoals de twee albums met Black Jack (een 2e rangs Bad Company met oa Bruce Kulick en Jimmy Haslip in de gelederen).

Bij de opvolger Time, Love & Tenderness is het inderdaad helemaal om zeep.

Het begin van het einde van de artistieke Bolton. Vanaf Soul Provider wilde hij alleen nog maar succesvol zijn. Het is hem van harte gegund alleen haken de rockliefhebbers af.

Ik moet zeggen dat ik de keuze van de hit van Bolton in de nieuwe Volkswagen reclame geniaal vind.

Ik herinner mij deze plaat nog wel enigzins. Ik werkte net voor FRS en dit was ongekend populair. Verkocht als een gek en werd dan ook tot vervelends toe gedraaid in de winkel.
Aalgladde romantische kitsch. Ok Bolton kan wel zingen, maar dat wil ie dan wel laten horen ook.
Uiterst vermoeiend gekweel uiteindelijk en ik heb zo het vermoeden dat Soul Provider een allang vergeten plaat is.
How Am I Supposed to Live Without You was de grote hit.

Laatst een lekker stukje taart gegeten, kwam dit plaatje van Bolton voorbij; gevolg al het suiker uit het gebak bleek in de speakers te zitten. Nee, de gitaren hoeven niet altijd te schuren maar de kitsch en zoetigheid die ik hier voorgeschoteld krijg gaat mij te ver. Bolton heeft een prima stem maar de songs op Soul Provider trek ik echt niet. Maar dat is persoonlijk.

Ook ik behoorde in de jaren tachtig tot de AOR-liefhebbers die de eerste drie platen van Michael Bolton wel kon waarderen. De man had zijn compositorische kwaliteiten allang bewezen met een flink aantal fraaie nummers, waarvan That's what love is all about in de VS een grote hit werd en bij ons nog de tipparade haalde.
De eerste twee platen - ik reken zijn officiële debuut onder zijn echte naam Michael Bolotin voor het gemak even niet mee - bevatten nog redelijk stevig scheurwerk, naast ook enkele goedgeschreven ballads én een overbodige cover van The dock of the bay. Album nummer 3, The hunger, betekende zijn doorbraak in de VS, niet in de laatste plaats door de Journey-connectie (medewerking van o.a. Neal Schon en Jonathan Cain). Maar achteraf moeten we die plaat al beschouwen als een voorbode van de ellende die ging volgen. Op dit album - ik bezit het nog wel, maar het is meteen de laatste MB in de collectie - bewandelt hij een middenweg tussen ballads, covers en een enkele iets steviger popsong (How can we be lovers, You wouldn't know love, dat eerder door Cher werd opgenomen).

Daarnaast speelt hier een euvel op dat op eerdere albums ook al hoorbaar was, zij het in dragelijker proporties: de man kan zingen, absoluut. Maar het is vaak allemaal zó dik aangezet, zo overdreven dat het niet leuk meer is. De honden gaan spontaan meejanken als Bolton het refrein van zijn grootste hitsong inzet. Ik vind het een knap geschreven nummer, maar elke nuancering gaat hier 'out of the window'. Hij wordt hier een beetje het mannelijke equivalent van Celine Dion, een zangeres die eveneens gezegend is met een prima stemgeluid, maar evenmin maat weet te houden.

Overigens is How am I supposed... geen cover van Laura Branigan, zoals hierboven ergens wordt gesteld. Die had er weliswaar in 1983 al een Canadese nummer 1-hit mee, maar het nummer is wel degelijk geschreven door de toen nog onbekende songsmid Michael Bolton. Die dacht zes jaar later, toen de commerciële doorbraak voor de deur stond: dat kan ik beter, en vooral intenser. Het leverde hem een enorme internationale hitsong op, maar voor zijn vroege fans was het meteen het begin van het einde. Al blijft het de vraag of hij zich daar druk om zal maken...