The Fall of Troy - Doppelgänger (2005)

Beetje vreemd dat van alle Fall of Troy albums dit het laagste gemiddelde haalt. In het algemeen (zowel onder 'fans' als op sputnikmusic, rate your music, ...) wordt dit namelijk als hun beste album beschouwd. F.C.P.R.E.M.I.X. was dan ook een bescheiden hitje, wat er zeker iets mee te maken zal hebben, samen met de productie.

De productie is immers 'beter' dan op het debuut, wat de reden is waarom bepaalde nummers opnieuw ingespeeld werden en hierop terug voorkomen - zoals eerder gezegd betreft het hier #1, 3, 5 en 9.

De gitaarlijnen zouden minder foute nootjes bevatten of misschien zijn ze gewoon verborgen onder die lagen foute effecten?, zang beetje naar achter en de bas wat meer naar voren gemixed, en de drums zijn wat vetter gemaakt. Vooral dat laatste vind ik wat spijtig, het klinkt allemaal wat tè metaal bij momenten.

Het album opent met een goede uitvoering van "I Just Got This Symphony Goin' ". Een van hun beste nummers wat mij betreft. "Act One, Scene One" is volledig nieuw en nogal ontgoochelend - het duurt veel te lang eer het nummers ergens heen begint te gaan.

"F.C.P.R.E.M.I.X. " is dus zoals gezegd het 'hitje'. Hierop blijkt duidelijk hoezeer Thomas Erak's cleane zang erop vooruit is gegaan. Een ideaal instapnummer - ik zal de youtube video eens toevoegen.

"You Got a Death Wish, Johnny Truant?" is simpelweg een korte hoogenergetische springbom. "Mouths Like Sidewinder Missiles" komt ook van het debuut maar is minder goed dan het origineel. Exit 'gave solo', enter 'panfluiteffect' namelijk...

"The Hol[ ]y Tape..." is wat doelloos, maar die outro... heerlijk gewoon. "Laces Out, Dan!" is opgebouwd rond een heerlijke riff maar "We Better Learn to Hotwire A Uterus" is weer zo'n zwaar nummer dat eigenlijk nergens heen leidt. Van het debuut krijgen we dan "Whacko Jacko", ditmaal zonder drumintro. De essentie van het nummer - die heerlijke opbouw iets na halfweg - blijft echter behouden maar wederom doen de effecten wat afbreuk aan het speelse karakter van de oude versie.

Het nummer "Tom Waits" werd zo genoemd omdat 'old Tom Frost' op zijn toen recenste ep een nummer "Fall of Troy" had staan. Vocaal erg geladen nummer met wat effectjes op de stem en hoe kan het ook anders - shredding guitar solo!

Naar gewoonte is het laatste nummer een (lang) buitenbeentje. "Macaulay McCulkin" stond ook al op hun Ghostship EP (die binnenkort heruitgebracht zal worden trouwens!) en klinkt een beetje als At the Drive-In. Naar het einde toe halen wat onverwachte wendingen in het nummer de flow er uit, wat echt wel spijtig is, want het begin is heerlijk.

De toon van deze korte review is misschien wat te negatief - waarschijnlijk zou elk album dat ze hadden kunnen uitbrengen het hebben moeten afleggen tegen het debuut. Daar komt nog bij dat voor sommigen de glossy productie en de iets chaotischere songstructuren net een plus zullen zijn. Er staan voor mij geen slechte nummers op dit album maar wat meer afwisseling tussen zacht en hard (zoals op het debuut) zou welkom zijn geweest. Maar oordeel gerust zelf!