Deerhunter - Why Hasn't Everything Already Disappeared? (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Deerhunter - Why Hasn't Everything Already Disappeared? - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Deerhunter maakt haar beste plaat tot dusver en overtuigt met popliedjes die soms schaamteloos toegankelijk klinken maar ook continu de fantasie prikkelen
Ik was tot voor kort geen groot Deerhunter fan, maar de platen van de band uit Athens, Georgia, kunnen wel altijd op mijn aandacht rekenen. Deerhunter schoof een paar jaar geleden al wat op richting toegankelijkere en meer elektronische popsongs en het trekt deze lijn op fascinerende wijze door. Why Hasn't Everything Already Disappeared? is een plaat vol popsongs die het oor genadeloos strelen, maar het is ook een vat vol tegenstrijdigheden, dat steeds net iets anders doet dan je had verwacht. Muziek van Deerhunter vond ik tot dusver aangenaam, maar het vervloog ook snel. Dat is dit keer anders, want wat blijft deze plaat lekker hangen.

Ik heb inmiddels al een jaar of 15 een moeizame relatie met de muziek van de Amerikaanse band Deerhunter. Bij vlagen vind ik het prachtig, maar ik vind de muziek van de band uit Atlanta, Georgia, minstens even vaak te ongrijpbaar of juist te toegankelijk.


Met name Halcyon Digest uit 2013 en Fading Frontier uit 2015 vond ik prima platen en ik heb ze dan ook geprezen op deze BLOG, maar het zijn ook platen waar ik sinds het schrijven van de recensies niet of nauwelijks meer naar heb geluisterd.

Op Fading Frontier bewoog de Amerikaanse band zich langzaam maar zeker richting toegankelijke en lekker in het gehoor liggende, maar ook in artistiek opzicht interessante popliedjes. Het is een lijn die op overtuigende wijze wordt doorgetrokken op het deze week verschenen Why Hasn't Everything Already Disappeared?, dat ik na een paar keer horen heb beluisterd als de beste Deerhunter plaat tot dusver.

Op Fading Frontier werd het geluid van Deerhunter al met meer elektronica ingekleurd dan ik van de band gewend was en deze lijn is nog een flink stuk doorgetrokken op de nieuwe plaat van de Amerikaanse band. Veel songs op Why Hasn't Everything Already Disappeared? Worden gedomineerd door synths en zelfs al ik blazers, strijkers en gitaren hoor vraag ik me af of ze niet uit een doosje komen. Het is me verder om het even, want het geluid op Why Hasn't Everything Already Disappeared? is ondanks alle elektronica warm en gloedvol.

De nieuwe plaat van Deerhunter werd opgenomen in Marfa, Texas, waar, toch wel wat verrassend, de Britse singer-songwriter Cate LeBon aanschoof als producer. Cate LeBon heeft stiekem wat Britse invloeden in de muziek van Deerhunter gefietst, want bij beluistering van de nieuwe plaat van de Amerikanen had ik onder andere associaties met de muziek van The Blue Nile, Prefab Sprout, China Crisis en The Lotus Eaters.

Wanneer deze associaties opduiken maakt Deerhunter muziek die zich heeft laten beïnvloeden door de zoete popmuziek uit de jaren 80, maar op Why Hasn't Everything Already Disappeared? hoor ik nog veel meer.

Het ene moment neemt Deerhunter je mee terug naar de tijdloze popmuziek uit de jaren 90, het volgende moment is de band vaandeldrager van de hedendaagse indie-pop. De ene keer hoor ik invloeden uit het vroege werk van Roxy Music of uit de avontuurlijke muziek van Peter Gabriel, het volgende moment zijn de songs van Deerhunter zo schaamteloos aanstekelijk dat ook bands als Snow Patrol en Coldplay er mee zouden scoren, maar ook invloeden uit de elektronische popmuziek van de late jaren 70 duiken met enige regelmaat op.

Het is knap hoe Deerhunter de balans weet te bewaren tussen bijna hitgevoelige popmuziek en popmuziek die de fantasie prikkelt. Het zorgt ervoor dat de band zich waarschijnlijk niet zal scharen onder de allergrootsten, maar het zorgt er ook voor dat Deerhunter ook voor de serieuzere en avontuurlijkere muziekliefhebber interessant blijft.

Why Hasn't Everything Already Disappeared? is een plaat die ook een paar jaar geleden gemaakt had kunnen worden door The Arcade Fire of een jaar of twintig geleden door Pulp, maar het is ook een plaat die het unieke stempel van Deerhunter draagt. Het is een stempel dat me tot dusver lang niet altijd weet te overtuigen, maar op de nieuwe plaat van de band zijn de songs onweerstaanbaarder en graven ze op hetzelfde moment dieper, bijvoorbeeld in de teksten, die met verbazing kijken naar de wereld waarin we leven. Ik ben voor het eerst echt helemaal om. Erwin Zijleman

De uit Atlanta afkomstige indie rockband Deerhunter bracht het debuut album Turn It Up Faggot uit vlak nadat eerste bassist Justin Bosworth overleed ten gevolge van de opgelopen verwondingen bij een skate ongeval in 2004. Deze eigenzinnige band heeft zich vervolgens ontwikkeld van een lastig te plaatsen groep muzikanten tot een levendig aandeel in de huidige alternatieve scene. Met Why Hasn’t Everything Already Disappeared? brengen ze hun achtste album uit, als je de alleen met de tour verkrijgbare Double Dream of Spring van vorig jaar mee telt.

Thematisch weet Death in Midsummer al gelijk de boel flink wakker te schudden. Wat zich ontwikkeld als een prima indie popliedje met de nodige Britse invloeden blijkt een meer politieke statement te hebben. Foto’s van dodelijke slachtoffers in het boek Revolution In The Streets of St. Petersburg, July 1917 maakt zoveel los, dat er een heel nummer aan gewijd wordt. Niet zozeer met het oplezen van namen proberen ze indruk te maken, er wordt gekozen voor het noemen van beroepen. Juist hierdoor komt het waarschijnlijk nog harder binnen bij de gewone man. Een fabrieksarbeider van het heden kan zich gemakkelijker identificeren met iemand die datzelfde werk honderd jaar geleden verrichtte. Een strijdlied waarbij stil wordt gestaan bij de gruwelen die een opstand van het volk kunnen oproepen. Eigenlijk van toepassing bij elke vorm van revolutie. De boosaardige sneer in de zang, geeft het nog meer kracht, al werd dit al door de tekst bereikt. Niet dat No One’s Sleeping gelijk een stuk vrolijker is. De hoop wordt uitgesproken dat na de zinloze moord op Helen Joanne Cox in juli 2016 de goegemeente wakker geschud wordt, en ontwaakt. Het verdwaalde gitaarschot als onverwacht schrikeffect, vervolgd door een alledaags muzikale luchtigheid. Het leven gaat gewoon door, na een moment van opschrikken. Deerhunter is maatschappelijk betrokken, en hun grenzen reiken verder dan die van de al vreemde Verenigde Staten waar al genoeg politieke inspiratie te vinden is.

Greenpoint Gothic zou in de jaren tachtig futuristisch hebben geklonken, hier is het een kil woordloos verslag. Een ode aan de ontwikkeling van Krautrock tot modieuze synthesizer bandjes. Bij Element moet ook wel deze tijd centraal staan. Het effect van vervuiling verwoord in oranje wolken. De plasticsoep welke bestreden dient te worden, net zo actueel als jaren geleden. Psychedelische jaren zestig invloeden druipen als zure regen zich een weg door de track. De aanklacht tegen de egoïstische leefwijze, waar men zichzelf opsluit in kapitalistische woningen, afwacht om oud wordend weg te rotten, lieflijk bezongen in het met cynische sterke ondertoon What Happens to People? Een groots orkestrale song met mooie sfeervolle pianobegeleiding, die je op een dwaalspoor moet brengen.

Een voorgeprogrammeerde stem probeert ons te hersenspoelen in Détournement. Als een wekkerradio welke ingesproken is door Big Brother, want we leven toch in een geweldige wereld? Zonne-energie heeft ondertussen ook de echte lichtstralen vervangen. De dreiging die gekoppeld wordt aan de steeds verder vervormende stem is spookachtig, en griezelig realistisch. Toch is het lekker om weer terug in de tijd te gaan met Futurism, ook hier de nodige verwijzingen naar hoe we onze aarde de laatste jaren gruwelijk de vernieling in geholpen hebben. Verwoord als een vrolijk huppelende folk geheel. Als een slaapliedje met Oosterse invloeden wordt er een beter Europees leven geschept in het door vrouwenstemmen versierde Tarnung. Het kitsch werkstuk Plains benoemd de eeuwige jonge held James Dean in zijn zorgeloze bestaan, waar al snel abrupt een einde aan komt. Kill Your Idols, And Dream On! Het zeer weirde Nocturne is een zeer gevarieerd, maar lastig te plaatsen afsluiter. Door een zwaar bezopen crooner worden we in een lege nachtclub te woord gestaan, en wat zijn we blij als de instrumenten het over nemen. Vrolijk worden we nog gebrainwasht in een heerlijk warm bad.

Why Hasn’t Everything Already Disappeared? is een aanklacht, een pamflet welke vroeger nog ondergronds verspreid werd door idealisten, die strijden voor een gezonder bestaan. Niet de muziek staat hier centraal, al is die niet misselijk. Alle aandacht wordt opgeëist door de doordachte woorden, waar de meeste voorbereidingen aan besteed lijken te zijn. Het is voornamelijk een kijk van deze Amerikanen op het Europa van nu, maar ook dat van vroeger. En dit beeld weten ze verdomd goed neer te zetten.

Deerhunter - Why Hasn't Everything Already Disappeared? | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com