John Hiatt - Warming Up to the Ice Age (1985)

...een goede opwarmer voor het geweldige 'Magnum Opus' dat 2 jaar later zou volgen...

Warming Up To The Ice Age dus ?

Ik heb de CD net binnengekregen en heb mijn vermoedens dat er iemand heeft zitten meuren bij het masteren voor de LP eindelijk kunnen bevestigen. Valt op vinyl het album uiteen in allerlei verschillend klinkende nummers, op de CD is het dus wèl een eenheid. Joepie !
Blijven natuurlijk wel de beperkinging van de periode doorklinken: irritante elektroniese drumgeluidjes ( gelukkig niet te veel ) en IMO veel te licht ingemixte ( en vaak geslapte ) baspartijen .........

Wel dikke strafpunten voor Universal die het blijkbaar belangrijker vind om reklame te maken in het boekje, dan te vermelden wie er allemaal aan deze plaat meegewerkt hebben . Shame shame shame ! Op de LP hoes staat het wel allemaal vermeld dus dat wordt scannen, klippen en plakken. Wat een mazzel dat ik de kleuterschool met goed gevolg doorlopen heb ...........

Moeilijk te vinden, maar gelukkig zag ik deze plaat van de week ineens in de tweedehandsbakken bij Concerto...

We kunnen dit toch wel beschouwen als de afsluiting van de vroege Hiatt-periode. Hierna zal hij zijn definitieve stijl vinden met Bring the Family. Grappig is wel dat inspiratiebron Elvis Costello meezingt op 'Living a Little, Laughing a Little'.

Warming Up to the Ice Age is een plaat met de typische eighties-sound. Maar ondanks dat staan er toch enkele pareltjes op (1-4 en 7). 'The Usual' is een sterke opener, 'When We Ran' een mooie ballade.

Ik vind de productie van dit album top!!

Norbert Putnam is er verantwoordelijk voor. Een bekende country producer, dus Hiatt wist al welke kant hij op wilde gaan. Het vreemde van dit album is dat het af en toe stevig rockt (The Usual), maar ook geplaagd wordt door die nare thumbstruck basslines die in de jaren 80 zo populair waren. Dat stoort mij af en toe. Maar de magnifieke stem van Hiatt maakt veel goed. Overigens werd hij na dit album gedumpt door Geffen.

The Usual werd nog gekofferd door Bob Dylan. Hiatt was zo trots als een aap met 7 staarten.

Inderdaad, voor de soundtrack van de film Hearts of Fire. Dylan is voor mij de allergrootste, en terecht dat Hiatt destijds heel trots was, maar in alle eerlijk vind ik Hiatts uitvoering superieur aan die van Dylan. Het nummer staat ook niet voor niets (nog) op geen enkele verzamelaar van Dylan. Voor zover ik weet, althans.

Ben na de nieuwe Hiatt weer helemaal in to John, deze was ik een beetje vergeten, When we ran, meesterlijk en ook She said een prachtig duet met Frieda Woody. Ook number one honest game, heerlijk.

Komt uit een periode dat ik Hiatt heel vaak live zag, de meeste nummers herinner ik me nog van deze concerten, A trip down memory lane.(op vinyl) Een half puntje erbij.

Zoals eerder vermeldt werd, is Norbert Putman de producer. Deze van oorsprong bassist heeft in de jaren zeventig op vele Elvis nummers gespeeld. De drummer op dit album is Larrie Londin, echte naam Ralph Gallant, die tijdens de laatste twee concerten van Elvis drumde. De hierboven verguisde bassist is Jesse Boyce. Putman had beter zelf de baspartijen ingespeeld.