John Garcia - John Garcia and the Band of Gold (2019)

Inderdaad staat of valt er veel door wat je van de zang vind en voor mij bezit John Garcia één van de allerbeste/mooiste stemmen in de huidige Rockscene en zeker in het Stoner genre.Zijn voormalige kompaan Josh Homme of bijvoorbeeld Dave Wyndorf van Monster magnet (die ik afgelopen vrijdag nog live mocht aanschouwen) vind ik vergelijking met Garcia maar erg matige zangers.
Maar goed,terug naar John Garcia and the Band of Gold,zijn nieuwste album.Zeker niet zo sterk als zijn gelijknamig solo debuut uit 2014 maar teleurstellen doet deze plaat ook zeker niet.Het is een vrij rechtlijnig stoner geheel geworden met een kwalitatief,redelijk constante elf songs die door de vocalen van John Garcia naar een net iets hoger plan getild worden.Zitten ook vrij vaak mooie tempowisselingen tussen en de gortdroge productie,waar ie samen met Chris Goss verantwoordelijk voor was,geeft het album voor mij toch zeker een meerwaarde.Al besef ik wel dat deze sound niet ieders smaak zal zijn.
Geen echte uitschieters (zowel naar boven als beneden) maar tot nu toe kunnen Jim's Whiskers,My Everything,Popcorn (Hit Me When You Can) en Don't Even Think About It me het meest bekoren.
Toch weer een kleine vier sterren voor deze nieuwe van Garcia maar het beste moet natuurlijk nog komen als hij over een paar weken hier weer live op het podiumstaat.En door dit album krijg ik daar wel erg veel zin in,toch ook een pluspunt van het album.

Degelijk, constant en zeker geen straf om naar te luisteren. Dat denk ik wanneer deze plaat voor een kleine drie kwartier door mijn slaapkamer schalt. Jammer dat de productie vrij droog is en de songs geen echt 'oomph'-gevoel meegeeft. Dat vunzige, vette, smerige stonergeluid mis ik toch wel een beetje op deze plaat.

Garcia is prima bij stem en dat mag gecomplimenteerd worden. Er zijn legio voorbeelden te noemen van zangers die na dertig jaar waardeloos klinken omdat ze hun stem niet goed onderhouden of de verkeerde zangtechnieken hebben gebruikt. Garcia laat horen daar totaal geen last van te hebben; zijn heerlijke zwoele stemgeluid blijf ik associëren met de heerlijke stoner- en desertsound die ik zo'n warm hart toedraag. Het is dan ook zijn zang die voor mij deze plaat net een niveautje hoger tilt dan dat die anders zou zijn geweest.

Af en toe wordt er flink lekker geswingd en zit ik op het puntje van m'n stoel, zoals bijvoorbeeld tegen het einde van Jim's Whiskers. Ik had echter gehoopt dat dit veel vaker zou gebeuren, maar het blijft grotendeels bij vrij mid-tempo rockers. En dat is jammer, want juist die spaarzame momenten dat het gaspedaal eens stevig wordt ingetrapt betrap ik me erop heerlijk met m'n hoofd mee te deinen op de groove.

Een stabiele 3,5 sterren dus voor een plaat die over de hele linie erg constant is en waar geen rare capriolen op worden uitgehaald. Desalniettemin denk ik dat hier meer uit gehaald had kunnen worden. Maar goed, voor de echt kwalitatief hoogstaande stoner zet ik graag een plaatje van Kyuss of Sleep op...