Flotsam and Jetsam - The End of Chaos (2019)

F&J kampt met een imago probleem. Albumhoezen zijn meestal niet gelinkt aan ook maar iets herkenbaar van de band's verleden. Random worden er fonts gekozen, fantasy hoezen wisselen af met saaie schreeuwerige full cover letters of gruizige foto's. Geen peil op te trekken dus. Tot nu dan. De hagedis van Doomsday of the Deceiver lijkt teruggekeerd en sleept iets achter zich aan (lijk?) door een met water gevuld, ja wat eigenlijk, park? Het lijkt het begin van totale chaos maar de titel doet iets anders vermoeden. Wat in de jaren 80 aandoenlijk was lijkt nu echter achterhaald, zelfs hilarisch. De originele fonts zijn er ook weer bijgesleept en dat verzacht de pijn dan weer een beetje.

Ken Mary heeft nu het drumstoeltje om op te zitten. Voor de rest is Knutson's band ongewijzigd tov de voorgaande plaat.

Er is inmiddels 1 track vrijgegeven van album no. 14.

Na al die jaren is het dan eindelijk een feit, ik waag mij aan mijn eerste F&J plaat. Ik kan me herinneren dat ik ooit DftD eens gehoord heb, maar wat ik er van vond weet ik echt niet meer. Dit vind ik best wel een aardige plaat. Of dit representatief is voor F&J weet ik dus niet, maar als dat zo is dan kan ik me goed voorstellen dat het niet mijn kopje thee is. Muzikaal is het overigens erg lekker, goede gitarist hebben ze zeg! Ik trek alleen die vocalen niet zo goed, waarom kan ik moeilijk onder woorden brengen, gelukkig is het verder best een lekkere plaat die ik de komende weken waarschijnlijk wel de revue zal laten passeren, ik ben bang dat hij daarna ook weer in de vergetelheid zal raken.

Wel eens in New York geweest?

Nee, hebben ze daar een boomloos park?

Nee, maar het ligt wel aan het water

Klap van de hagedis gehad?

Oh, nou zie ik het, ze sleept het vrijheidsbeeld achter zich aan.. dat zou betekenen dat het beestje ongeveer 100 meter lang is.

Bingo!

Het album zelf dan; ongecompliceerde oerdegelijk thrash metal in het verlengde van de voorgaande plaat. Niks mis mee, maar niet uitzonderlijk. Korte snelle songs zonder echte uitschieters (totnutoe). Het vorige album Flotsam and Jetsam - Flotsam and Jetsam (2016) had wat meer sterkhouders en Flotsam and Jetsam - The Cold (2010) was veel afwisselender. Maar wil je eens wat nieuws en de beuk erin gooien dan voldoet deze End of Chaos ook wel.
Maar waarom F&J nog wel platen mag/kan blijven maken en een Forbidden of een Heathen bijvoorbeeld niet of nauwelijks is me een raadsel.

Heeft vaak toch vooral met geld, motivatie en maatschappelijke carrièrekansen/-keuzes te maken. Spelen in een band op dit niveau is niet bepaald een vetpot. Heathen werkt overigens aan een nieuw album.

Dit veertiende album geeft flink van jetje met twaalf nummers in vijftig minuten én met een rotvaart daarbij enige subtiliteit in de hoek duwende. Zang van Eric A. Knutson is misschien niet aan iedereen besteed maar ik vind hem hierop wel heel goed bezig. Opvallend is ook het spectaculair karakter van de gierende gitaarsolo's en -riffs op een album dat voor mij net dat tikkeltje extra ontbeert, een beetje een rode draad in hun loopbaan met uitzondering dan van het debuut. Mooi album, alleen jammer van een hoes die zelfs in de jaren tachtig al voor opgetrokken wenkbrauwen zou hebben gezorgd. Ik ben nochtans heel wat gewoon...

De albums van deze amerikaanse metalband zijn nogal wisselvallig, maar gelukkig behoort deze nieuwe tot het betere werk. Vooral de uptempo tracks zijn te gek, met een absolute hoofdrol voor zanger Eric A. Knutson. Je moet van zijn hoofdzakelijk hoge stemgeluid houden, ik moest vaak denken aan Bruce Dickinson, maar hij verkeert absoluut in uitstekende vorm. Het gitaar- en drumwerk is ook geweldig, net als de heldere en krachtige produktie van Jacob Hansen. Niet alle nummers zijn even goed, zo is opener Prisoner Of Time nogal doorsnee en zo zijn er nog wel wat mindere goden, maar over de hele linie genomen is dit een prima plaat. Niet gek voor een band die al meedraait sinds 1984!

En de heren van Flotsam and Jetsam, zij ploegen op sympathieke wijze voort, zonder ooit echt de sprong te maken naar het grote publiek. Ook dit plaatje zal niet de boeken ingaan als een klassieker. Dat heeft te maken met de wisselvalligheid van het songmateriaal, de wat saaie Trash songs, en toch ook wel het gevoel dat de band elke keer dezelfde plaat uitpoept. In de jaren 80 was dit collectief nog wel een bandje die wellicht mee had kunnen liften in de slipstream van Metallica en Megadeth. Dat is er echter nooit van gekomen, onder meer vanwege bovenstaande redenen, het wat conservatieve en ook wat gezichtsloze imago van de band en wellicht een tekort aan promotie door de platenmaatschappij. Waar andere groepen in hetzelfde genre zich door ontwikkelden, hun publiek daarin meenamen bleef Flotsam doormodderen zonder echt slechte platen te maken. Zanger Knutson doet het niet slecht maar is ook wat vermoeiend om een hele plaat aan te horen. Kortom, het geheel is zeker niet slecht maar trekt ook aan mij voorbij zonder echt indruk te maken.

Eerlijkgezegd vond ik juist de 90's albums Cuatro en Drift erg fraai. De overlap naar grunge en alternatieve rock was obligaat als je het in de tijdlijn van populaire muziek bekijkt, maar Flotsam klinkt echt heel erg volwassen op die albums. De albums erna werd er gepoogd het volwassen geluid te linken aan No Place For Discgrace dagen, maar dat is met ups en downs in mijn beleving.
Of de doorbraak nu wel of niet te maken heeft met het materiaal, betwijfel ik. Zal eerder het momentum en het netwerk zijn. Na No Place.. was de wereld volgens mij wel redelijk klaar voor Flotsam maar toen kwam When The Storm Comes Down. Overal kapot geschreven eigenlijk alleen vanwege de productie die zijn tijd eigenlijk best ver vooruit was. Tja..

Ben ik met je eens, Cuatro en Drift zijn inderdaad redelijk sterke albums. Het tempo ging omlaag, de heren stonden met beide benen in de jaren 90 en het songmateriaal werd wat gevarieerder. Toch ontbrak er ook wel vaak iets aan, of het nu ging om inventieve breaks, een slepende groove of een verslavende melodie, net te vaak had ik het gevoel dat de band net niet de stap kon maken naar de eredivisie. Dat zit hem inderdaad in diverse factoren.