Blondie - Eat to the Beat (1979)

Het is toch vrij vreemd. Van de eerste 5 albums heeft deze de minste stemmen en nog maar één bericht en dat terwijl het toch een uitstekend album is. 12 steengoede nummers (eigenlijk 11 en het compleet van-de-pot-gerukte Victor) op een album dat eigenlijk niets onder doet voor hun klassieker Parallel Lines.

De kritiek is vaak dat het een soort van kopie is van Parallel Lines, maar je hoort toch duidelijk dat de band weer andere richtingen aan het opzoeken is. Ok toegegeven, Atomic en in mindere mate The Hardest Part zijn weer besmet met het disco-virus maar de composities lijken totaal niet op Heart of Glass. Het was waarschijnlijk niet het beste idee om Atomic net als Heart of Glass als negende nummer op het album te zetten. Echter als ze ermee begonnen waren was de kritiek op dat nummer net zo erg geweest.

Het uiterst rustige Sound-a Sleep was waarschijnlijk beter op zijn plaats geweest als afsluiter. Nu zit hij een beetje raar in het midden van kant B. Aan de andere kant is het wel gaaf dat na dit nummer Victor de boel compleet wakker schudt. De compositie klopt van geen kant, maar Debbie Harry krijgt lekker de kans om alle frustaties compleet van zich af te schreeuwen. Een uiterst fascinerend nummer.

Een ander nummer op kant B is de heerlijke reggaepop met de naam Die Young Stay Pretty. Wat mij betreft nog een stuk beter dan The Tide Is High en Island of Lost Souls.

De rest van de nummers zijn heerlijke nummers die zich begeven op het terrein van de Pop of Poprock. Dreaming is natuurlijk een perfecte opener en een van de vele nummers waar Clem Burke de kans krijgt te tonen wat een heerlijke drummer hij is. Net is als Dreaming is Union City Blue een nummer waar het woord supersingle compleet op zijn plaats is. Dit nummer heeft een werkelijk heerlijke melodielijn. De resterende 5 nummers is ook niets op aan te merken. Met name Accidents Never Happen is één van mijn favorieten van het album.

In de liner notes geeft producer Mike Chapman aan dat het tijdens de recordingsessies een erg explosieve boel was, maar op het album is dit niet te merken. Meestal is het afwachten wat het resultaat wordt als Mike Chapman aan het roer staat, maar hij heeft hier met de band toch een zeer goed album van weten te maken.

De 2001 versie van dit album heeft nog vier goede liveversies als bonus waaronder covers van Seven Rooms of Gloom, Heroes en Ring of Fire.

Waardering : een zeer welverdiende 4,5 ster.

Een album van Blondie uit de single tijd, die daar wel wat van weg heeft. Een ijzersterke A-kant en een leuke B-side, met daarop natuurlijk wel de geweldige hit Atomic. Maar die eerste kant begint al met het lekkere Dreaming, gevolgd door het goede rocknummer The Hardest Part. Daarna 2 erg mooie nummers: Union City Blue & Shayla. De snellere titelsong en de lekkere popsong met de mooie titel Accidents Never Happen zijn ook fijn. Op kant B ook nog een reggae achtig nummer, een slaapliedje en een punksong. Afwisselend zat, maar toch een mooi geheel, deze prima catchy plaat van Blondie!

Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat Blondie al een jaar na Paralel Lines een volgend album uitbracht dat daar op geen enkele manier voor onder doet.
Persoonlijk vind ik dit album uitgebalanceerder, de songs heel gevarieerd, en de band speelt ook hier super!
De diversiteit is ook hiet weer de staalkaart van Blondie.

Met opener Dreaming hebben ze heel erg vaak ook de concerten geopend, om er gelijk maar even lekker in te zitten.... De hardest part is onversneden Blondie, het soort nummer waar later bands als Texas en Garbage ook op mee hebben gelift.
Union city blue en Shayla zijn twee prachtige ballads, met name d laatste erg goed gezongen door Deborah Harry. In wezen vind ik het titel nummer het minste nummer van de plaat, een zenuwachtig rocknummer.

Maar al de zeven nummers die daarop volgen zijn van grote klasse.
Accidents never happen, een evergreen, Die young stay pretty, met een soortgelijk loom reggae ritme als man overboard van het debuutalbum.
Slowmotion: onbegrijpelijk dat dit nummer nooit als single is uitgebracht het heeft alles in zich om een smashing hit te worden. Atomic, wat kan ik daar nog aan toe voegen alles is reeds gezegd over dit hoogst originele nummer (vette knipoog naar Moroder)
Sound asleep is het zwoelste lullaby-achtige nummer dat Blondie ooit in die sfeer heeft gemaakt.
En dan Victor, ja hier gaart La Harry echt volledig uit haar plaat, het is Punk avant la lettre.
En de afsluiter is gewoon subliem: Living in the real world, "every day I have to wake up, disappear behind my make-up"

tegenwoordig doen de meeste goede groepen er drie a vier jaar over om ene goede plaat neer te zetten, tussendoor een tour ....
Blondie tourde zich suf en nam de eerste jaren vrijwel jaarlijks een superalbum op tot in 1982 de energie volledig was weggelekt uit de groep.

Maar na een stilte van 17 jaar kwamen ze herboren terug, tot op de dag van vandaag geweldige muziek delend met de wereld.

In Nederland was Eat to the Beat het derde hitalbum van Blondie. Hiervan had ik indertijd het beeld dat de band steeds meer richting disco opschoof: de helft van de twee hits van deze plaat zat in dit genre. Dreaming haalde in oktober 1979 #12 in de Nationale Hitparade en Atomic #17 in april 1980.

Dat beeld klopte dus niet, ontdekte ik de voorbije dagen. Om te beginnen het feit dat beide plaatkanten zes songs bevatten, die logischerwijze niet al te lang duren. Op de A-kant kom ik alleen maar frisse new wave tegen, de ene song nog sterker dan de ander. Union City Blue, Shayla en Accidents Never Happen zijn voor mij de grootste uitschieters. Sterke ingrediënten zijn de altijd drukke drummer Clem Burke, de vooral uptempo songs, de pakkende gitaar- en toetsenpartijen en uiteraard de zwoele zang van Deborah Harry; maar onderschat dit katje niet!

De B-kant is gereserveerd voor muzikale zijstapjes, wat ik indertijd minder gewaardeerd zou hebben dan nu. Reggae klinkt in Die Young Stay Pretty, jaren ’60 in Slow Motion, de disco van Atomic, het schattige slaapliedje Sound-a-Sleep, het punky Victor dat door het mannenkoor aan Lene Lovich doet denken en dan toch nog een keer de wave van de A-kant in slotlied Living in the Real World.

De band was in die dagen één van de namen waarmee tijdschrift Muziek Expres zichzelf verkocht; ik kocht die af en toe en meestal stonden deze New Yorkse hitparadegigantjes er wel in. Commercieel en toch fris & verantwoord: producer Mike Chapman had ’t m weer geflikt. Dat het management slim inhaakte op de opkomende videocliptrend heeft zéker geholpen.

Eén van de opwindendste bands van die dagen met bovendien keer op keer aansluiting bij een jong hitparadepubliek. De houdbaarheid blijkt bovendien onbeperkt, zelfs na ruim veertig jaar.

In tegenstelling tot de eerste drie albums, heb ik een beetje "werk" gehad aan deze Eat to the Beat. Er zijn een aantal nummers die je direct in je hart sluit (Dreaming, Atomic, ...) en toch duurde het eventjes vooral het kwartje viel bij sommige andere nummers. De waanzin die Victor is, is geweldig in al zijn gekheid (fijn dat Blondie nog altijd dit soort songs aandurft, doet me wat denken aan The Attack of the Giant Ants uit het debuut. Dat was ook zo'n van de pot gerukt nummer) maar dat slaapliedje? Ik verwacht eerlijk gezegd nog altijd dat dat nummer nog gaat losbarsten, maar ondertussen vind ik het een leuk rustpuntje in een album dat weer als vanouds knalt. Een album dus met een aantal klassiekers uit het oeuvre van Debbie Harry en haar kompanen, maar eigenlijk zitten hier weinig echt slechte nummers tussen. Zo'n Die Young Stay Pretty is tekstueel erg leuk (ben ik trouwens de enige die het gevoel heeft dat Lindsey Buckingham die backing vocals voor zijn rekening neemt?) en ik blijf toch ook gewoon een zwak hebben voor die lalala's of oehoehoehs die af en toe doorheen de nummers geweven zitten. Bij ieder andere groep zou ik dat een te gemakkelijke oplossing vinden, maar bij Blondie klinkt het gewoon als een klok. Het verbaast me echter nog het meest dat de groep in 4 jaar tijd 4 platen heeft uitgebracht die qua kwaliteit echt niet voor elkaar moeten onderdoen. Ik weet dat Parallel Lines en Plastic Letters de algemene voorkeur draagt, maar ik zou echt niet willen kiezen tussen één van deze vier albums. Op naar Autoamerican dus! Qua gemiddelde een serieuze dip, maar die hoes alleen al is geweldig.