William Tyler - Goes West (2019)

Een plaat die klinkt als een warm bad. Je glijd er zo in, dobbert lekker mee aan het oppervlak.. tot het langzaam afkoeld en je er weer uit klimt.
37 minuten is niet té lang, maar ik heb ook nergens het idee dat ik heel veel meer had gewild.

William Tyler is een waar klanken kunstenaar en weet overal de perfecte noten te spelen waardoor zijn instrumentale werk overal 'mooi' klinkt; de oortjes worden als het ware gestreeld, en nergens echt aan schoonheid inboet. Wat wel op de loer ligt is dat het allemaal misschien een beetje vrijblijvend is en allemaal vooral als achtergrond muziek kan worden gedraait. Nergens gaat Tyler echt de diepte in of neemt hij rare zijweggetjes. Ik vraag mij dan ook af, net zoals bij het warme badwater, wat de precieze houdbaarheid is. Want ik kan me zo voorstellen dat je het op den duur wel kent, al kan ik me net zo goed inbeelden dat je dit 100 keer draait en het nog niet beu zal zijn.

Als Lambchop je basis is, dan mag je spreken van de nodige muzikale bagage. Deze alternatieve countryband is zeker geen onbekende naam. Als muzikantencollectief zijnde al de nodige releases achter je naam staande, en tevens Vic Chesnutt mogen begeleiden op diens The Salesman and Bernadette. Oud gediende William Tyler brengt met Goes West zijn vierde soloplaat uit. De gitarist waagt zich niet aan de zang, neemt ook geen andere vocalisten in de arm, maar blijft zich voornamelijk richten op zijn eigen kunnen. Dan moet je over het algemeen wel sterk materiaal af leveren om ruim een half uur te blijven boeien. Dit grote talent uit Nashville is echter niet de enige gitarist die je hoort op Goes West. Het volle geluid wordt mede bepaald door collega’s Meg Duffy en Bill Frisell. Ondersteund door bassist Brad Cook, die tevens verantwoordelijk is als producent, drummer Griffin Goldsmith en keyboardspeler James Wallace.

Goes West is een mooie filmische plaat geworden, een waardige opvolger van zijn derde soloplaat Modern Country. Niet dat hij gelijk vanaf Alpine Star je weet te verrassen, al wordt de ontstaande ruimte benut door andere elementen. Eerst met de aangename toevoeging hier van sfeervolle drums die er al roffelend inslaan. De basis voor het album ligt duidelijk in thuishaven en country hoofdstad Nashville. Dat die invloeden aanwezig zijn, is te verwachten. Toch maakt William Tyler vooral op de folk gerichte melodieën. De ene keer levert dit soepele huiskamer tracks op, maar bij Venus in Aquarius hoor je ook zeker een duistere ondertoon als de gitaar halverwege met lager gestemde akkoorden verder gaat waardoor het net wat extra glans krijgt.

Meer traditioneel gaat hij verder in Fail Safe, waar het leven van Robin Hood in Sherwood Forest op folky wijze tentoon lijkt te staan, zo erg wordt het middeleeuwse hier opgeroepen. Met Man in a Hurry zoekt hij op een geslaagde manier aansluiting bij de op dit moment nog steeds heersende indierock met jaren tachtig sfeertje, gevormd in de basis van Americana. Een met sterk tussengedeelte dromerige track welke helaas wel wat voort kabbelt. Zijn kundigheid leent zich echter voldoende om ook met een vocalist aan het werk te gaan. Misschien niet onder zijn eigen naam, maar meer in groepsverband. Al is de kans dan groot dat zijn rol beperkt blijft tot een goede teamspeler, verantwoordelijk voor de lastige voorzetten, die iemand anders dan mag inkoppen. Nu gaat hij vaak de veilige kant op. Laat ik het zo stellen, een sappige steak smaakt ook heerlijk met pittige chilisaus, niet altijd hoeft er voor barbecuesaus gekozen te worden.

William Tyler - Goes West | Roots | Written in Music - writteninmusic.com