The Oscar Peterson Trio - Affinity (1962)

Ik kwam deze onlangs spotgoedkoop tegen op een rommelmarkt, een heruitgave van Verve met een rokende OP op de hoes (‘Foei, Oscar!’ ‘Maar ik heb het nodig om mijn gewicht op peil te houden!’ ‘Nou, vooruit dan maar’). Het trio van dienst is hier Peterson met een bassist (Ray Brown) en een drummer (Ed Thigpen).

Mijn interesse was gewekt door het openingsnummer, een soort hoofdknikje van de ene legendarische pianist naar de andere. In de openingsmaten imiteert Peterson de dwarrelende noten van Bill Evans, maar al snel valt hij terug in zijn eigen stijl: speels, vriendelijk, volle noten en dik gesmeerde harmonieën… wie weleens een plaat van deze man heeft beluisterd kent het stramien. De rest van de nummers op de plaat zijn, uiteraard, vergelijkbaar.

Kenners weten dat ze ook geen grensverleggend werk hoeven te verwachten, maar bijna altijd kwaliteit krijgen. Dat maakt het ook vaak lastig om zijn platen op kwaliteit te rangschikken. Ik heb ze ook echt niet alle 200 beluisterd, natuurlijk, alleen de meest bekende en nog wat andere dingen.

Dus puur over deze: om te zeggen dat de band goed op elkaar is ingespeeld is een understatement (Peterson speelde al twaalf jaar samen met Brown en al vier jaar met Thigpen). Het is vooral prettig dat de bas en de linkerhand van de pianist elkaar geen moment in de weg zitten, bepaald geen vanzelfsprekendheid in jazztrio’s in mijn ervaring.

De songkeuze is goed, veelal meer uptempo nummers of energieke versies van ballads, met hoorbaar plezier gespeeld. Dat maakt Affinity geschikt voor zowel een beschaafdere zaterdagavond als voor een luie zondagochtend. Fijn plaatje, 3,5 a 4 sterren zeker waard.

Ja Oscar Peterson is 1 van mijn grote ‘guilty pleasures’ in de jazz. Al voel ik me er niet heel schuldig om. Peterson was geen vernieuwer a la Monk, Powell, Newborn Jr. of wie dan ook. Hij borduurde voort op de geweldige erfenis van Art Tatum. En niet voor niets wilde alle grootheden met hem spelen: van Getz tot Hawk, van Prez tot Bird en van Webster tot Mulligan. Ook zijn bands zijn vaak ontzettend goed inderdaad: Ray Brown, Sam Jones, Ed Thigpen en Louis Hayes... allen favorieten van mij.

Van constante kwaliteit is voor mij niet helemaal het geval, soms wordt hij een karikatuur van zichzelf en best wel wat platen hebben mij teleurgesteld. Die zijn gewoon ronduit saai. Maar evenzoveel draai ik regelmatig omdat ze gewoon heerlijk wegdraaien. En dan staat de kwaliteit inderdaad als een huis, en draait het meer om plezier en kunde dan om moeilijk doenerij. Ach laat ik nog iets schokkends zeggen: op zondagochtend hoor ik toch liever Peterson dan Cecil Taylor

Deze staat toevallig op mijn lijst om nog te luisteren/kopen.

Ja jij zult ook wel wat meer hebben beluisterd (mijn aandacht voor nieuwe dingen verslapt periodiek zoals je weet ), maar ik moet zeggen dat binnen de -vrij ruime- selectie van Peterson-platen met een goed reputatie (de trio's met Ellis en Thigpen, de samenwerkingen met Lester Young en Ben Webster, etc.) ik nog weinig heb gehoord wat minder is in kwaliteit. Maar ik geloof je.

Inderdaad heerlijk om tussendoor te draaien, behalve deze staat inmiddels ook 'We Get Requests' in de vinylkast. Ik zou niet willen dat Peterson de enige jazzmuzikant was die ik kon draaien, maar dat geldt voor geen enkele (behalve misschien Coltrane).

'This Could Be the Start of Something Big' is misschien wel een treffende beschrijving voor mijn eerste kennismaking met Oscar Peterson

Het plan was erg simpel: enkel het eerste nummer luisteren uit nieuwsgierigheid en dan terug aan het werk. De rest volgt vanavond wel.... Maar dat aanstekelijke spel op 'Tangerine', wie kan daar nou nee tegen zeggen? Na het lezen van de berichten hierboven had ik al moeten weten hoe laat het was. Deze Peterson past moeiteloos in het rijtje Bill Evans, MJQ, Art Farmer, e.a. - kortom artiesten die ik bijzonder graag hoor. Speels, vreugdevol, zelfs van het wat tragere 'Baubles, Bangles and Beads' gaat een bepaalde positieve sfeer uit. Als trio-prestatie vind ik 'Six and Four' simpelweg weergaloos, maar er is meer dan louter opgewekt getik. 'I'm a Fool To Want You' wordt gebracht op die manier waardoor er spontaan herinneringen naar boven komen: kort, maar zo tot de verbeelding sprekend! Wat volgt 'Yours Is My Heart Alone' daar fantastisch op, wat korte zachte tikjes om te beginnen voordat het feest losbarst

Dat deze heren al lang samenspeelden is er duidelijk aan te horen.