The Oscar Peterson Trio - Affinity (1962)

Ik kwam deze onlangs spotgoedkoop tegen op een rommelmarkt, een heruitgave van Verve met een rokende OP op de hoes (‘Foei, Oscar!’ ‘Maar ik heb het nodig om mijn gewicht op peil te houden!’ ‘Nou, vooruit dan maar’). Het trio van dienst is hier Peterson met een bassist (Ray Brown) en een drummer (Ed Thigpen).

Mijn interesse was gewekt door het openingsnummer, een soort hoofdknikje van de ene legendarische pianist naar de andere. In de openingsmaten imiteert Peterson de dwarrelende noten van Bill Evans, maar al snel valt hij terug in zijn eigen stijl: speels, vriendelijk, volle noten en dik gesmeerde harmonieën… wie weleens een plaat van deze man heeft beluisterd kent het stramien. De rest van de nummers op de plaat zijn, uiteraard, vergelijkbaar.

Kenners weten dat ze ook geen grensverleggend werk hoeven te verwachten, maar bijna altijd kwaliteit krijgen. Dat maakt het ook vaak lastig om zijn platen op kwaliteit te rangschikken. Ik heb ze ook echt niet alle 200 beluisterd, natuurlijk, alleen de meest bekende en nog wat andere dingen.

Dus puur over deze: om te zeggen dat de band goed op elkaar is ingespeeld is een understatement (Peterson speelde al twaalf jaar samen met Brown en al vier jaar met Thigpen). Het is vooral prettig dat de bas en de linkerhand van de pianist elkaar geen moment in de weg zitten, bepaald geen vanzelfsprekendheid in jazztrio’s in mijn ervaring.

De songkeuze is goed, veelal meer uptempo nummers of energieke versies van ballads, met hoorbaar plezier gespeeld. Dat maakt Affinity geschikt voor zowel een beschaafdere zaterdagavond als voor een luie zondagochtend. Fijn plaatje, 3,5 a 4 sterren zeker waard.