Triumph - The Sport of Kings (1986)

Miischien wel het meest commercieelste album van Triumph. Behoorrlijk glad geproduceerd, meer mainstream hard rock dan hun symfonisch georienteerde hardrock. maar nog steeds goed.

Over de hele lijn bezien is dit niet het beste van Triumph maar met Tears in the rain en vooral Somebody's out there staan er wel twee van de beste Triumph nummers op vind ik. Dat refrein van laatstgenoemde is echt geweldig en niet meer uit je kop te slaan. Zoals gezegd niet overall even sterk maar ik luister 'm met plezier.

Er staan wel wat leuke nummers op. Die vooral op de Live-dvd wat beter uit de verf komen.

Verder valt deze plaat in het niet, vergeleken bij de voorganger en de opvolger...

Inderdaad wat commerciëler dan het voorgaande werk. Erg gladjes allemaal. Jammer, want het doet de kwaliteit van deze anders zo geweldige band geen eer.
Naar mijn mening hun minste album tot dusver.

Voor de fans van goede rock...

TRIUMPH - Tears in the Rain (Live in HALIFAX) - YouTube

Dit is ook wel een aardig album van Triumph. Niet het beste, maar kan ermee door.
By the way het album is pas uitgekomen in 1986

Dat kan je allemaal zelf aanpassen, op deze site.

En volgens mij stond hij oorspronkelijk ook op 1986, maar is dat aangepast, anders was het mij vast al opgevallen.

Na de Foreigner-marathon van een paar weken geleden, valt dit ineens op als een beetje herkenbaar. Dat is een pluspunt, want ik vind The Sport Of Kings toch echt net een tandje beter dan Thunder Seven. Maar bij het horen van If Only en Hooked On You kan ik in mijn gedachten toch echt ook Lou Gramm dit horen zingen. Play With Fire vind ik tevens echt een ijzersterke track met heerlijke gitaarsolo's. Opener Tears in The Rain is ook zeker niet verkeerd. Voor de rest redelijk hetzelfde euvel als Thunder Seven, maar dan toch wel met iets beter songmateriaal.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game
7. The Sport Of Kings
8. Thunder Seven

Hier heb ik niet per se met veel plezier naar geluisterd. Daarvoor slaat de balans hier toch wel erg door naar AOR. Aan de andere kant is Triumph me wel opgevallen als een oerdegelijke band die steeds wel kwaliteit levert. Op slecht werk moet ik ze in elk geval nog betrappen en ik denk dat liefhebbers van het genre dit veel beter op waarde kunnen schatten. Het steekt heel goed in elkaar, maar voor mij mist het de spanning en originaliteit.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Thunder Seven
7. The Sport Of Kings
8. Progressions Of Power

Dit album kreeg in de Aardschok-Metal Hammer destijds een 10,Beetje iets te veel van het goede vind ik.
Al is het album voor de rest best redelijk, en goed aan te horen zelfs in 2020.

Destijds was ik behoorlijk teleurgesteld in Triumph dat ze met zo'n album op te proppen kwamen.
Het leek alsof zij ook ten prooi waren gevallen aan de commerciële (hard)rock die in die dagen als paddenstoelen uit de grond schoten (Bon Jovi, Def Leppard, Europe, Ratt etc). Dit wordt gekenmerkt door de veelvuldige meerstemmige zangkoren, keyboards als muzikale behang en zeer eenzijdige thema's als mooie meisjes en fuifnummers. Echte feestnummers ontbraken dan wel maar voor de rest kan je het zo invullen.
Bovendien vind ik de productie behoorlijk statisch, de flair en swing is compleet verdwenen. Zelfs het sterkste nummer, Play With Fire heeft er een beetje last van. Duidelijker is het bij Tears In The Rain, Hooked On You en Take A Stand. Verder staan er ook nog 2 zeiknummers op (Just One Night en Don't Love Anybody But Me), waar ze zich voor hadden moeten schamen zeg...........
Al met al kan je dit werkje van Triumph overslaan, alles wat deze band zo sterk maakt ontbreekt hier volledig.

Totáál niet mee eens. Ik ga niet zeggen dat dit tot het beste van de band behoort. Maar de wat meer commerciële koers gaat ze prima af. Wat ontbreekt hier dan volledig? Ik hoor namelijk alle kenmerken duidelijk terug. Alleen met een wat andere insteek gebracht.

Als je mijn recensies van eerdere werken van Triumph zou lezen zou je het kunnen begrijpen. En je kan gewoon niet ontkennen dat ze een muzikale omslag gemaakt hebben. Als objectieve kenmerken kan ik je meegeven dat de echte bluesrock, (licht)progressieve inslag, veelzijdigheid/variatie gecombineerd met vaak sterke teksten compleet verdwenen zijn. Daarnaast heb je nog een belangrijke subjectieve kenmerk (kenmerk waar je het dus niet mee eens hoeft te zijn) namelijk de ijzersterke composities. En dat is bij Sports Of Kings in mijn optiek dus ver te zoeken

Voor Triumph-begrippen niet een wereldplaat, maar menig bandje zou graag zo'n plaat als deze hebben willen maken.

Ik houd zelf ook liever meer van de langere avontuurlijke songs.

Die muzikale omslag ontken ik ook zeker niet. Maar mijns inziens is dat een geslaagde omslag. Ik vind de albums hiervoor ook te gek maar had nóg een album in dezelfde stijl een beetje teveel van het goede gevonden ben ik bang. Ik hou er niet zo van als bands maar in hetzelfde blijven hangen omdat dat van ze verwacht wordt. En ja, het is inderdaad subjectief maar ik vind het niveau van de meeste nummers op dit album dus wél goed.

Ik ben het er mee eens hoor. Ik ben voor verandering en muzikale shifts.

Maar deze plaat blijft voor mij toch een beetje de dwerg tussen de twee reuzen Thunder Seven en Surveillance.

Hoe dan ook, lukt het Triumph wel om geen enkele slechte plaat te maken. Deze 3,5*-score is de laagste in hun discografie.

1986 toch? stond op '85, toen kwam Stages uit (tevens releasedatum ingevuld). Goed, vanmiddag de LP als tweedehands gekocht. Werd me vroeger met klem afgeraden The Sport of Kings uit de afprijsbakken te halen, vanwege de commerciële koers. Aardschok strooide wel vaker met tienen, Third Stage van Boston kreeg m.i. ook zo'n hoge waardering. De nagenoeg perfecte AOR-platen zou je aannemen, dat is een hoge inzet. Vind deze Triumph aardig te behappen met de volumekraan wat afgezwakt door keyboards, straalt toch onmiskenbaar kwaliteit uit, al vind ik Hooked On You niet bijzonder sterk en staan er op de B-kant enige covers, nl. Just One Night en Don't Love Anybody Else but Me - of het moet speciaal voor hun geschreven zijn; What Rules My Heart heeft ook co-writers. Het instrumentaaltje is trouwens weer klasse, zoals we van Rik Emmett gewend zijn. Gil Moore beukt er ook als vanouds op los, hij zingt iets minder songs dan Emmett. Mike Levine zorgt dan nog voor een solide basis en heeft meer ruimte voor zijn keyboards. Koerst op een nette voldoende af.