Triumph - The Sport of Kings (1986)

Na de Foreigner-marathon van een paar weken geleden, valt dit ineens op als een beetje herkenbaar. Dat is een pluspunt, want ik vind The Sport Of Kings toch echt net een tandje beter dan Thunder Seven. Maar bij het horen van If Only en Hooked On You kan ik in mijn gedachten toch echt ook Lou Gramm dit horen zingen. Play With Fire vind ik tevens echt een ijzersterke track met heerlijke gitaarsolo's. Opener Tears in The Rain is ook zeker niet verkeerd. Voor de rest redelijk hetzelfde euvel als Thunder Seven, maar dan toch wel met iets beter songmateriaal.

Tussenstand:
1. Allied Forces
2. Triumph
3. Never Surrender
4. Progressions Of Power
5. Rock & Roll Machine
6. Just A Game
7. The Sport Of Kings
8. Thunder Seven

Hier heb ik niet per se met veel plezier naar geluisterd. Daarvoor slaat de balans hier toch wel erg door naar AOR. Aan de andere kant is Triumph me wel opgevallen als een oerdegelijke band die steeds wel kwaliteit levert. Op slecht werk moet ik ze in elk geval nog betrappen en ik denk dat liefhebbers van het genre dit veel beter op waarde kunnen schatten. Het steekt heel goed in elkaar, maar voor mij mist het de spanning en originaliteit.


Tussenstand:
1. Triumph
2. Allied Forces
3. Rock & Roll Machine
4. Just A Game
5. Never Surrender
6. Thunder Seven
7. The Sport Of Kings
8. Progressions Of Power

Als je mijn recensies van eerdere werken van Triumph zou lezen zou je het kunnen begrijpen. En je kan gewoon niet ontkennen dat ze een muzikale omslag gemaakt hebben. Als objectieve kenmerken kan ik je meegeven dat de echte bluesrock, (licht)progressieve inslag, veelzijdigheid/variatie gecombineerd met vaak sterke teksten compleet verdwenen zijn. Daarnaast heb je nog een belangrijke subjectieve kenmerk (kenmerk waar je het dus niet mee eens hoeft te zijn) namelijk de ijzersterke composities. En dat is bij Sports Of Kings in mijn optiek dus ver te zoeken