Emily King - Scenery (2019)

Ik kijk hier enorm naar uit. Deze dame krijgt (nog) veel te weinig credit voor haar fantastische liedjes. Zowel Remind Me, Look At Me Know en Can't Hold Me, klinken fantastisch en haar debuut is een plaat die ik nog regelmatig draai. Laat maar komen die nieuwe plaat!

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ben hier wel benieuwd naar.

Wat een heerlijk album heeft Emily King weer afgeleverd! Zo sterk als de Switch klinkt Scenery (nog) niet, maar deze dame weet wederom een consistente plaat af te leveren. Een album zonder fillers en met tracks die zo zelfverzekerd en herkenbaar klinken alsof ze er altijd al waren. Waren de liedjes op The Switch nog heerlijk catchy, op Scenery klinkt King reflecterend en op momenten meer berustend. Haar prachtige stem is gebleven, maar de plaat leunt meer op synths en laat soms een nadrukkelijk 80's geluid horen. Ik zal Scenery nog veel draaien de aankomende tijd, en kan niet wachten om deze dame straks live in Nederland aan het werk te zien. Ik gun het Emily enorm om keihard door te breken, want dat verdient deze fantastische zangeres!

Ik vind het vooralsnog meer een plaat met een erg lekkere start, maar na het 5e nummer komt helaas het onvermijdelijke verval. De ballads zijn niet aan mij besteed. Ook de eerste nummers zijn net zo zoet als de kleur van de hoes, maar wel met een bepaalde lichte zwoelheid en groove. Vooral opener Remind me! Caliche is ook een verassend nummer met een geheel eigen sound.

Bij nader inzien behoorlijk met je eens. Vooral het middenstuk met ballads blijft niet zo hangen en is wat te zoet. Wel jammer, want de start van Scenery is veelbelovend en The Switch was heerlijk catchy. Ook was dat album krachtiger qua zang. Hier vind ik mevrouw King wat teveel met lucht zingen. Toch een paar lekkere tracks en een mooie brug naar de meer pop georiënteerde zangeressen, die de hitlijsten domineren. Ze blijft voor mij een zangeres om in de gaten te houden.

Ten tijde van de release van de voorgaande plaat The Switch (2015) was ik bijna verslaafd te noemen. Wat een heerlijke plaat was dat toen zeg. We hebben even op nieuw werk van Emily King moeten wachten, maar hier is het dan en door de eerder uitgebrachte singles is de verwachting niet veel lager dan het was voor de voorganger. Worden deze verwachtingen dan wel ingelost? Met opener Remind Me in ieder geval wel. Een nummer met een goede opbouw. Aanstekelijk en subtiel gezongen. In verhouding daarmee is Teach You wat meer timide, al ook wel even subtiel. Een ontspannen nummer. Can’t Hold Me is dan wel echt fantastisch. Dat zit ‘m in de opbouw, de spanning die er in opgebouwd wordt. Sowieso een blijvertje, Look At Me Now is een meer bombastische song. Gitaren en opsmuk a la Queen, een wat vreemde eend in de bijt. Of in ieder geval in wat we van Emily King kennen. Caliche heeft een bepaalde gedrevenheid in de stem, die goed ondersteund wordt door de productie. Blue Light heeft een spannend sfeertje die ook speels blijft door de productie. Forgiveness is het soort van net geen ballad songs, maar met mooie volle backings. Running is dan wel een echte ballad. Gezongen met die mooie heldere stem die Emily heeft.
Na een interlude horen Marigolds, dat klein en subtiel gehouden wordt. Daar waar 2nd Guess een vrij makkelijk en niet direct een heel opvallend nummer is. Over afsluiter Go Back kunnen we dan nog in ieder geval zeggen dat er genoeg synthesizers gebruikt worden.
Dit album redt het eigenlijk niet bij het fantastische The Switch. Daarvoor gaat het tegen het einde wat bergafwaarts, dat na een wel nog een ijzersterk begin.

Snap wel dat mensen dit mooi vinden. Ik hoor ook wel een zekere creativiteit in haar muziek. Dit is alleen niet helemaal aan mij besteed. Haar stem trekt me niet en ook de composities zijn aan een te zoete kant.