Wim Sonneveld - Favorieten Expres (2018)

Opgegroeid als ik ben in een huishouden waar Paul van Vliet (One man show noord west), Frans Halsema & Gerard Cox (Wat je zegt ben je zelf), Henk Elsink en de Grote Drie regelmatig op de Dual-draaitafel lagen, is bijna alles op deze CD gesneden koek voor mij. Het begint nog wat wiebelig met de zelfs in míjn oren oubollige driekwartsmaat van Daar is de orgelman, maar zodra de platte Amsterdammer of de gevoelige romanticus in Sonneveld komt bovendrijven is er geen houden meer aan. De vijf nummers uit Een avond met Wim Sonneveld (1964, 10 t/m 14) blijven voor mij de hoogtepunten, maar eigenlijk staat er nauwelijks een zwak moment op deze compilatie, met uitzondering van het allerlaatste nummer dat na de gedroomde afsluiter Het dorp als verbazingwekkend flauwe mosterd na de maaltijd komt. Maar verder is dit een ideale, ruimhartig gevulde en praktisch geheel chronologisch geordende verzameling met alles dat ik van Sonneveld op één CD zou willen hebben.
        Ach, de Tearoom tango, ik kan er onbeperkt naar luisteren, ook al ken ik onderhand elke grap en elke zinsbuiging en elke geaffecteerde uitspraak. De perfecte maar onnadrukkelijke muziek van Harry Bannink, de tekst (van alleskunner Michel van der Plas) die zo geweldig ritmisch loopt en zo behendig rijmt, en de dictie van Wim Sonneveld die elk greintje humor en het héél kleine beetje tragiek van de tekst tot leven brengt, alle ambachten werken samen om hier een hoogtepunt van de vaderlandse kleinkunst van te maken:

        Je hebt me belazerd, je hebt me bedonderd
        En wat me nu na al die jaren nog verwondert
        Dat ik dat nooit vergeten zal al word ik honderd
        Je hebt me belazerd, je hebt me bedúnderd

Ik kan me, eveneens afkomstig uit een huishouden waar dit soort platen regelmatig gedraaid werden in de ouderlijke huiskamer, hier helemaal in vinden. Ja, als je het anno nu terugluistert, klinkt het allemaal merkwaardig geaffecteerd, maar dat was toen redelijk gangbaar in cabaret- en kleinkunstland. Ik kan het prima hebben, en bovendien draagt het in hoge mate bij aan de verstaanbaarheid. En dat wil ook wat, in vergelijking met tegenwoordig...

Ik heb zelf deze ooit gekocht; die volstaat voor mij. Vooral de liedjes van Sonneveld zijn en blijven tijdloos. Zijn cabaret-performances zijn weliswaar overeind gebleven, maar die hoef ik niet zo nodig op een geluidsdrager te hebben.