Earl Sweatshirt - Some Rap Songs (2018)

Hier kijk ik zo enorm naar uit

Join the club! 15 nummers in 24:39 zowaar. Dit belooft heel fragmentarisch en (voor hiphop) experimenteel te worden. Het eerder uitgebrachte Nowhere2go laat me vooralsnog vrij koud, al is het zeker geen miskleun.

Oeh! Die vorige was heerlijk.

Bijzonder ontoegankelijke plaat, waardoor de 23 minuten dubbel zo lang blijken te duren.
Ik heb wel bewondering voor de creativiteit en de originaliteit van Earl, maar ik voel het totaal niet...

Wat een vreemde eerste luisterbeurt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me na het luisteren van dit album nog meer zorgen maak over Earl dan na bv. IDSIDGO. Het is zo extreem gefragmenteerd, veel gemurmer, weinig concrete ideeën, geniale momenten wisselen zich af met geluiden die ik slechts als vreemd kan beschouwen en vrijwel de teksten zijn zo warrig. Ik weet niet of ik dit nou geweldig vind of verschrikkelijk.

December 24 en Ontheway! zijn trouwens wel erg, erg fijn.

Idd wat fragmatisch maar vind hem tot nog toe erg fijn. Typische Earl plaat wel.

Wat een heerlijke moody plaat heeft EARL weer op de planken gelegd. Ik merk wel dat hij echt flink geïnspireerd is geraakt door de Lo-Fi psychedelische west-coast sound van artiesten als Knxwledge, Mndsgn en natuurlijk Fly Lo.

Ik houd hier echt van en ik ga hier echt nog veel van genieten de komende tijd. Ik vind het ook prachtig om te zien hoe Earl & Tyler hun eigen weg bewandelen in de hip/hop scene en vrij weinig aantrekken van wat anderen vinden van hun kunstzinnige muzikale uitspattingen (dat lijkt zo tenminste). Toch samen met Danny Brown voor mij de meest interessante artiesten in het genre.

Dit album heeft iets bijzonders, het klinkt bij vlagen als een koortsdroom die elk moment uit elkaar kan vallen. Earl kan amper onder woorden brengen wat hij probeert te beschrijven, woorden schieten tekort. In combinatie met de experimentele minimalistische beats klinkt het vrij dissonant. De Lo-Fi sound vind ik enorm vet, maar ik zou het snappen als mensen hier niet in kunnen komen. Het lijkt bijna alsof Earl dit ook daadwerkelijk in uurtje opgenomen heeft. Elk nummer klinkt heel onstabiel en desolaat met als hoogtepunt Peanut, ik heb nog nooit zoiets gehoord. Instant favo hier.

Het is net alsof ik naar een beat konducta van Madlib zit te luisteren. Wazige plaat, maar vreemd genoeg ook best wel fascinerend.

It's not my cup of tea. Veins is wel ok

Ik vind het ook wel weer elementen van Donuts hebben.

Precies mijn gevoel.

Dan heb je heel wat mooie teksten gemist...

Ik lees elders vergelijkingen met Atrocity Exhibition, mijn favoriete plaat uit 2016.
Ik kan hier echter niets mee, terwijl ik direct een klik met Danny Brown's meesterwerk had. Dit is me gewoon te fragmentarisch.

Heeft dit teksten?

Dit. Zijn vorig werk heb ik grotendeels genegeerd. Door de positieve reviews heb ik elk album wel eens beluisterd maar ik kwam na 1 of 2 luisterbeurten altijd tot de conclusie dat ik Earl als MC niks vond en de sound me niet lag, nodeloos experimenteel ook. Dat gevoel heb ik hier ook deels maar anderzijds doet het me zo hard aan Madlib denken dat ik het toch al vaker beluisterd heb dan zijn al zijn vorige albums samen. Ik heb vooral een gevoel naar de experimentele Madlib stukken van Jaylib te luisteren. Nu is dat ook niet noodzakelijk mijn favoriete deel van die plaat en heb ik daar net als hier het gevoel naar flarden genialiteit te luisteren die een net te rommelig geheel vormen en doorspekt worden met te matige raps.

Ik snap (of hoop) dat je bericht een advocaat van de duivel-ding is, maar ik zal wat voorbeelden geven. Roep mijn naam als ik ook nog uitleg moet geven. Luister zelf om Earls unieke flow te horen.

- December 24: "We passin', niggas know we keep the gas inside the spliff roll / The wind get the ashes in the end, bro"

- Azucar: "Pedal to the metal / Lost foot and it was sugar in my gas tank / My cushion was a bosom on bad days / There's not a black woman I can't thank"

- Ontheway!: "I need you now, closed lips make the mouth breathe its frown / Two's a team, three a crowd"

- Veins: "Since birth mama raised and burped me, I ain't changed / I'm a man, I'm just saying that I stayed imperfect / Earl is not my name, the world is my domain, kid / Air Max 97, traipse on the pavement / Hair got knotty, let it settle on my face / I've been eating good you can see it in my tummy / But I'm buggin', I've been spending more money than I'm making / Stuck in Trump Land, watching subtlety decayin' / I ain't touch a xan, when it- / When it's time to put my burnt body in a case / Tell my momma I said thank you"

Enzovoort.

Wow perfect verwoord! Precies dit! Het is geloof ik hip om Earl Sweatshirt goed te vinden maar zijn raps zijn gewoon erg matig en als je niet eens 25 minuten met nummers kunt vullen die gewoon af zijn, laat ik het graag links liggen.

Geweldige plaat van Earl. In het begin klinkt het als een brij van geluid met monotone raps erover. De afgelopen dagen de plaat vaak gedraaid en hij blijft boeien. Begrijp de positieve reviews hierin dan ook wel. Beklijvende plaat voor mij, maar kan ook goed begrijpen dat je er geen ruk aan vindt.

Vandaag ook 5 sterren in de NRC btw

Dat laatste vind ik best een lastig argument... Dat 'onafgewerkte' is de stijl waarvoor gekozen is. Dat die je niet ligt, is iets anders.

Wellicht heb je daar een punt. Ik zie het niet echt als stijl maar meer als onvermogen. Een nummer hoeft niet perse een standaard intro - couplet - refrein - bridge - outro structuur te hebben maar enigzins uitgewerkte ideeën mis ik hier compleet.
Maar zoals je aangeeft, wellicht ligt het me totaal niet en is het een kwestie van smaak.

Onvermogen is onjuist, getuige 'Doris', zijn eerste echte album, waar wel (enigszins) conventionele nummers op staan. Vanzelfsprekend scoort dat album het hoogst op deze site. Het tweede album ('An Album by .....' als subtitel) was écht wat Earl wilde doen, los van de invloed van labels, en daar hoor je deze sound ook al. Lo-fi en incoherent is dus een stijlkeuze en inherent aan de rapper Earl.

Een stijlkeuze, overigens, die aansluit bij zijn flow en teksten op SRS: achteloos en ongemotiveerd, alsof hij het niet eens probeert. Dit is denk ik, deels (on)bewust, een toespeling op gevoelens die verwant zijn aan de depressie waar hij telkens over rapt: wat je ook doet, het maakt toch niets uit.

Ik denk dat er heel veel denkkracht en vaardigheid nodig is voor een album als dit.

Het zou me perfect moeten liggen. Deprimerend, lo-fi, en een nadruk op diepgang met de teksten. Tracks als December 24 liggen me ook best wel.

Ik denk het probleem is dat ik vaak de raps niet erg goed vind inspelen op de instrumentatie, en dat de flows soms wat te wensen overlaten.

Pff hoe hard zijn Red Water en Loosie? Achteloze flow.

The Mint!

'Some Rap Songs'...en dat zijn het. Nou ja...Earl maakt er vijftien stuks en we klokken minder dan 25 minuten. De hele bedoening klinkt nogal lofi en onaf en dat zal zijn bedoeling ook wel zijn. Earl Sweatshirt weet wel een bepaalde sfeer te zetten; een herkenbare stijl heeft hij zeker, maar het album sleept zich van begin tot eind maar wat traag voort. Echt heel ontoegankelijk vind ik het niet eens, maar het lijkt qua beats allemaal zo verrekte veel op elkaar. Dan zou je bij Earl Sweatshirt voor de teksten moeten zijn, maar het hele boeltje gaat al zo langs me heen dat ik daar automatisch al niet echt meer op let.

2 ster

Klinkt als een Tha God Fahim/Mach-Hommy tape. Ik hoor hem liever zoals op die Bread EP van Alchemist.

Hier weer eens naar geluisterd naar aanleiding van zijn weinig boeiende nieuwe plaatje. Ik blijf deze zeer sterk vinden. Heerlijke trip door de snelle opvolging van al die levendige beats en persoonlijk vind ik Earl bijzonder goed flowen op de meeste nummers. Hoor hem gaan op tracks als Red Water of Azucar, dat is waanzinnig hoor. Alleen rond The Bends en Loosie kakt het naar mijn idee een tikkie in, maar direct daarna valt de beste beat van het album alweer in. Boeiende (en weinig vrolijke) teksten ook.

Beetje overgewaardeerd naar mijn mening, al laat Earl Sweatshirt hier erg veel potentie zien.