Children of Bodom - Hexed (2019)

De single (track 2) opent met het thema en heeft een verrassende eightees footloose vibe, erg grappig. Ik ben gelijk al op zoek gegaan naar mijn badstof zweethoofdband . Daarna is het toch weer gewoon de melodeath zoals verwacht. Misschien iets melodieuzer, maar erg pakkend.

Ik heb in een grijs verleden wel eens een plaat van Children Of Bodom beluisterd maar daar was ik bepaald niet van onder de indruk, kan ik me herinneren. Nu er weer een nieuwe plaat van ze uit is, heb ik toch maar weer eens een poging gewaagd.

Wat me meteen opvalt is de heldere dynamische productie. Een blik op Dynamic Range Database leert dat deze plaat een gemiddelde DR van 8 heeft, tegenwoordig best hoog voor een metalplaat. Die missen vaak elke vorm van dynamiek (hallo Avantasia) en dan ben je veroordeeld tot het meestal veel duurdere vinyl voor een behoorlijke luistererving. Gelukkig heeft Children Of Bodom op deze plaat begrepen dat een enigszins dynamisch geluid onontbeerlijk is voor een fijne luisterervaring. Daarnaast zijn goede nummers natuurlijk minstens zo belangrijk. Tijdens de eerste luisterbeurt lijken die best wel aanwezig te zijn op Hexed. Het klinkt lekker catchy en toegankelijk allemaal. Wel kan ik me voorstellen dat ik dit na een keer of 5 luisteren wel weer gehoord heb. Dat moet de toekomst uit gaan wijzen, want ik zal deze plaat zeker nog wel een paar keer gaan luisteren.

Ik hink ook nog op twee gedachten. Het is best catchy, Under Grass and Clover is zelfs weergaloos (most fun song of 2019), en ik hou wel van gillende gitaren, thrashy riffs en zelfs key soloos, maar is het wel uitdagend genoeg? Driepuntvijf. De eerste single (#2) en Relapse (#8) zijn mijn album picks.

Best een lekker album, zoals we inmiddels wel gewend zijn van deze finse metalband. Ditmaal minder oubollige elementen (cheesy refreintjes en kinderachtige gitaarriedeltjes) binnen de songs, iets dat de totaalbeleving van de plaat absoluut ten goede komt. De vele gitaar/ keyboard-duels zullen menig luisteraar natuurlijk nog steeds de wenkbrouwen doen fronsen, maar ik vind ze best leuk. Opener This Road is niet bepaald een sterke track, maar direct daarna komt het helemaal goed.

De band ligt inmiddels op hun gat. De bandnaam wordt overgedragen aan de drummer bassist en toetsenist en Laiho moet maar zien. Ik zie alweer een heel Queensryche drama opdoemen. Afijn deze laatste worp afspelend is het toch een prima album. Bij under grass and clover mag er gedanst worden.