Sun Kil Moon - I Also Want to Die in New Orleans (2019)

Het werd eens tijd, een nieuwe release van Sun Kil Moon. Wat een luie donder, die Mark Kozelek!

Deze plaat is eerder aangekondigd onder de titel Mark Kozelek with Donny McCaslin and Jim White en bevat ook alleen deze drie muzikanten.

Och god, ik ben benieuwd...

Jammer dat hij L-1 t/m L-47 niet uitbrengt. Perfectionist, hè?

Ja, wat een couch potato

7 tracks, speelduur van ruim 1 uur en 20 minuten... wedden?

Die kat is op weg naar de gordijnen? ?

Geen zin meer in, na zijn laatste nozelplaat...

Allergisch voor katten en deze plaat

Optimist 1 uur en 29 minuten!

Zelfs als zijn muzikale ensemble na 17 minuten een pauze neemt op Bay of Kotor, gaat Mark gewoon door. Je kunt natuurlijk ongelimiteerd blijven praten over wat je ziet en meemaakt. Geen enkele filter over wat er wel en niet interessant is voor de luisteraar. Ik denk ook niet dat hij er iets om geeft en waarom zou hij. Je hoeft er niet naar te luisteren natuurlijk, al heb ik zo'n gevoel dat hij vindt van wel. Maar is het allemaal zo vreselijk slecht? Er zitten t.o.v. This Is My Dinner minder momenten in dat Mark echt de weg kwijt is (Linda Blair, Chapter 87 of He) maar verder gaat hij op dezelfde voet verder. En dat album was niet best, al vind ik This Is Not Possible nog best een fijn nummer. Hier is het I'm Not Laughing at You wat ik waardeer. Maar dat is veel te mager natuurlijk voor anderhalf uur muziek.

Hij dondert nog verder van zijn voetstuk waarvan hij met zijn laatste albums al flink afgedonderd was. Doodvermoeiend dit. En dat van de man die ooit parels maakte als deze...

Ondanks dat de plaat muzikaal aansluit bij het werk dat hij met Ben Boye en Jim White maakte, welke ik Kozeleks beste werk vind, heeft deze me nog niet echt gegrepen. Dit terwijl ik tot een paar maanden terug zijn laatste albums als zoete koek at. Even nog wat tijd mee doorbrengen denk ik.

En hij neuzelde voort......

Ik ga mee in alle negativiteit hier. Wat een zeurderige en saaie plaat is dit. Op deze manier kan ik ook wel muzikant worden, beetje pingelen op een gitaar en met een zeurderige stem mijn dagelijkse leven gaan vertellen. En dat op een ontzettend monotone manier zonder enige emotie en nauwelijks verstaanbaar. Een opgenomen monoloog in een kroeg klinkt nog levendiger en interessanter dan dit. Zelfs Google assistant klinkt nog interessanter als ze mijn agenda voorleest.

1* voor de band die de muziek verzorgt, die doen ook nog maar hun best om er nog wat van te maken.

Haha, ik begrijp de commentaren hierboven helemaal, maar ( je voelt em al aankomen ) ik vindt dit heerlijk om te luisteren. Het is voor mij alsof ik een oude vriend steeds weer hetzelfde verhaal verteld hoor worden. Ik weet het allemaal wel, maar omwille van de vriendschap doe ik net of het voor mij nieuw is. Ik luister half en knik en glimlach op de juiste momenten. De tijd gaat voorbij en vermaak me best. Lekker toch.