Daniel Knox - Chasescene (2018)

Herkenbaar Knox kan ik nu wel zeggen: zwierige muziek met strijkers en piano plus die kenmerkende zang. In dat laatste zit toch het kleine minpuntje. Het staat me soms wat tegen. Verder blijven het heerlijke zwieresque nummers. Lekker tijdloos en fijn om in op te kunnen gaan.

randy newman, Biff Rose - The Thorn in Mrs. Rose's Side (1968), David Ackles - Five & Dime (1973) en daniel knox zijn allemaal fantastische pianogebaseerde songwriters en slechte zangers tegelijk. Maar met prachtige zangmelodieen en gedurfde arrangementen en essentieel voor de muziekgeschiedenis. Hunky dory van Bowie was er nooit gekomen als biff rose "the thorn in mrs side" niet had gecreëerd. Dus wie weet wordt daniel knox ook muziek voor muzikanten. Lijkt er wel op want voorlopig luistert er niemand naar net als destijds niemand naar Ackles en Rose luisterden. Ik vind dit album echt prachtig en beter in balans dan voorganger daniel knox uit 2015. Aanrader dus voor luisteraars die originaliteit en schitterende arrangementen belangrijker vinden dan een loepzuivere zanger, die hebben we toch al veel te veel met al die idols en talenten jachten.