Sam Dees - The Show Must Go On (1975)

Fantastisch! Geweldig! Fenomenaal! Subliem!
Alle superlatieven kan ik voor dit album wel uit de kast trekken, maar het staat als een paal boven water. Dit is perfect.
Van de eerste beste noot af aan pakt dit album je bij de strot om je in een prachtige en groovende soultrip pas los te laten als je ten volle overutigd ben van alle pracht en praal die hoornvliezen hebben gekieteld en je zenuwen hebben gestreeld. Prachtig album.

Deze plaat moet concurreren met een pakket met 10 (!) nieuwe CD´s dat ik onlangs binnen kreeg. Tussen dat geweld ligt deze toch een beetje als ´gewoontjes´ daartussen. Geenszins een slechte plaat en de relax/sfeer en de soevereine sound is prima de luxe. Ik durf zelfs zover te gaan dat als Nu-soul artiesten met een geslaagde poging komen waarbij de ´echte oude soulsound´ herleeft, dit album als dankbaar voorbeeld kan dienen voor hoe het moet. Behalve dat ene nummer dat wel erg lijkt op de Temptations is het ook nog eens allemaal origineel materiaal, voor zover ik dat kan overzien. Een kwaliteitsproduct kortom.
Enige minpuntje is dat het voor mij ontbreekt aan nummers waar ik ´plat voor ga´. Misschien na een paar maanden later nog eens proberen. Voor nu even genoeg.

Had nog nooit van hem gehoord. Maar ben best onder de indruk van dit album. Niet dat ik hem gelijk in mijn lijst van soulklassiekers van mannen zet, zoals onder andere What's Going On en Here, my Dear (Marvin Gaye), Songs in the Key of Life (Stevie Wonder), Let's Stay Together (Al Green), What Color is Love (Terry Callier), Live at the Harlem Square Club, 1963 (Sam Cooke) of Curtis (Curtis Mayfield).

Nee, ik plaats hem meer in de subtop, waaronder andere min of meer vergeten zangers zoals Arthur Alexander en James Carr. Erg fijn album.