The KLF - The White Room (1991)

Naar het schijnt hebben de mannen van The KLF dit album alleen gemaakt om eens flink te cashen en tegelijkertijd aan te tonen dat iedere producer zo'n plaat kan maken. Dit alles staat ook beschreven in hun boek The Manual a.k.a. How To Have a Number One the Easy Way. De één miljoen Engelse ponden die ze er mee hebben verdiend hebben ze daarna ritueel verbrand.

Dat is nou echt een boek waar ik heel erg graag in m'n bezit zou willen hebben. Om de zoveel tijd kijk ik of het te koop is. Maar ik heb sowieso een zwak voor boeken over hoe je de massa aan kunt zetten tot het doen/kopen van bepaalde dingen; de psychologische spelletjes erachter.

Een aantal weken terug dacht ik beet te hebben, maar konden ze het - na het besteld te hebben - opeens niet meer leveren (verwijder het dan gewoon uit je webwinkel, eikels).

Je kunt het boek wel in pdf vorm op het internet vinden. Googlen op 'klf the manual pdf'.

Ja, dat weet ik. Daar ken ik het zelfs - globaal - van. Maar een pdf-bestand leest niet zo lekker als je in bed of op de bank ligt (de gebruikelijke manier waarop ik een boek lees).

Rond de 90 pagina's lezen op een scherm gaat me iets te ver.

Na een ander album te hebben gehoord (van Jean-Michel Jarre), heb ik vandaag ook dit KLF-album beluisterd (ik heb hem thuis op cd). Ik blijf het ondanks alle kritieken een goed album vinden. De muziek motiveerde mij om door te gaan kerstkaarten te schrijven waar ik meestal ruim twee uur mee bezig ben (37 kaarten, enveloppen en postzegels deze keer). '3AM Eternal is mijn favoriet van het album, voor de rest kan ik geen nummer aanvinken, omdat er heel wat ongeveer even goed zijn.

Ik was vrij jong toen deze band zijn grootste hits had. Als ik nu de albums hoor mis ik toch vooral de singles versies van de hits. Pas naderhand ben ik meer op de hoogte geraakt van hoe deze band in de muziekbiz stond. Die singles waren voor hun feitelijk het bewijs dat wat ze deden troep was, iedereen kon dat. Maar ik blijf ze tof vinden.
Voor het internet hing er vooral een enorme waas van mysterie rond de band en feitelijk nu vaak nog steeds. Knap en intrigerend dat dat ondanks alle data van nu toch nog steeds kan.

Een prachtig album, dat de tand des tijds wel zal doorstaan. Vooral nummers als White Room en Build a fire springen eruit.

Integendeel.
Ze hebben hun gehele catalogus vernietigd. Wat ze heel wat miljoenen heeft gekost.
Daarom zijn ze ook niet op Spotify te vinden. Of elke andere app.

Het boek ging overigens over een eerder project van ze: The Timelords. Waar ze vrij spontaan een nr 1 hit mee scoorden.

Anyway, een mijlpaal van een album. Men moet niet vergeten dat ze dit schreven eind jaren 80. Toen Tony Scott nog simpele recht-toe-recht-aan melodietjes dropte, maakte de KLF vrij complexe composities.

Luister er nog graag naar.

KLF was meer een punkgroep vermomd als een commerciele danceact. Het doel van hun hits en dit album was de weg vereffenen naar de Brit Awards om daar de boel op stelten te zetten als een ultieme middelvinger naar de muziekindustrie te geven. Toen dat gelukt was zijn ze er ook per direct mee gestopt.

Dat danceliefhebbers hun platen nog steeds leuk vinden is meer een bijzaak.

En hup, daar zijn ze weer:

The KLF add The White Room (Director’s Cut) to streaming services

Net weer die oude video's gekeken, en de KLF was wel bijzonder.

Ik had ooit deze cd en als volledig album kon ik er wat minder mee.

Ik heb een aantal jaren geleden deze CD in een Amerikaanse tweedehands zaak gekocht. Ik begreep de opmerkingen op het forum eigenlijk niet zo goed over de slappere uitvoeringen op deze CD vergeleken met de singles.
Tot ik afgelopen weekend in de kringloop een exemplaar opdook (altijd leuk om als kado weg te geven) en er bij draaien achterkwam dat deze (Indisc) CD afwijkt van mijn Amerikaanse versie van Arista.

Lees ik op Discogs dat de Amerikaanse versie flink aangepast was nog voor de release daar. Op de Amerikaanse versie hoor je o.a. minder publiek (publiek was gesampled van een Doors album en waarschijnlijk was dat een rechtenkwestie), zijn er meer fade outs en staat de single versie van Last Train tot Trancentral erop. Ook het begin van What Time is Love? gaat anders en Church of the KLF klinkt ook veel kaler op de Europese versie..

Die Engelse/Europese versie klinkt inderdaad wat meer mellow dan de Amerikaanse versie die ik persoonlijk een stukje fijner vind klinken. Voor de fans hier die wat teleurgesteld waren over deze CD het advies om op zoek te gaan naar de Amerikaanse versie (Arista label).

Interessant, en ik zie dat Discogs dit ook meldt. Blijft jammer dat er geen versie bestaat met alle single-versies (desnoods aangevuld met 12 inch-versie), dus die heb ik zelf maar samengesteld en gebrand met behulp van de CD-singles. Want ik vind die bekendere en veel pittiger single-versies toch wel erg ontbreken hier.

Ik zie dat er ook een Japanse CD-uitgave is met drie extra tracks. Dat lijken me in enkele gevallen de single-versies, maar compleet is dat album nog steeds niet.

Even spieken wat jullie allemaal van het album vinden, want ik dacht aan het album en dacht, ik ga naar musicmeter.

Ik kom eigenlijk uit een heel ander muziek spectrum, maar ik heb the white room altijd al kunnen waarderen.

Als aanvulling, heb ik ergens online gelezen, zouden de producers ook een black room uitbrengen.
Of het waar is laat ik in het midden.

Ik heb sinds ik een platenspeler heb, het idee om the white room op vinyl te willen hebben.
De dance en type muziek lijkt mij erg goed passen bij het karakter van vinyl.
Een the white room CD is vaak eenvoudiger te vinden, maar ja, dat is wel kaal geluid.

The Black Room waren ze inderdaad aan het opnemen. Daar zou de band Extreme Noise Terror aan meewerken. Maar nadat The KLF zichzelf opblies bij de Brit awards is dat nooit afgemaakt.

Dit nummer was een voorproefje van dat album
https://www.youtube.com/watch?v=20XLWEjN9eI

Vandaag heb ik voor t eerst de docu Who Killed The KLF gezien. Een bizar maar waanzinnig verhaal. Wat is waar en wat niet? Even een miljoen pond verbranden om een punt te maken of juist geen punt en dat was t dan.

De zeg maar soundtrack van The White Room is in ieder geval geweldig!

Destijds kwam de single What Time Is Love uit met Glenn Hughes op zang. Desalniettemin staat dat nummer met Hughes niet als zodanig op deze plaat.
Er staat mij ook iets van bij dat die versie werd gebruikt om de Amerikaanse markt proberen te veroveren maar ik kan er volledig naast zitten.
Nog steeds vind ik The White Room een aardige plaat die de veranderende tijdsgeest destijds aardig weergeeft.

Die versie met Hughes heet America: What Time is Love? en is een bewerking van het origineel, met een geweldige videoclip ook. Alleen op single verschenen. Cauty & Drummond hielden er wel van om mensen op het verkeerde been te zetten, en namen vooral zichzelf niet al te serieus. Kan er nog altijd goed van genieten, en als een KLF nummer op de radio voorbij komt (en dat is meestal Justified & Ancient met Tammy Wynette), dan gaat de volumeknop omhoog.

Ze hadden een strategie om singleversies flink anders te maken dan op het album. Want dan was er voor de bezitters van het album ook weer een reden de single te kopen.

Verder gebruikten ze hun roem om dromen waar te kunnen maken zoals samenwerkingen met jeugdhelden. Zoals dus Tammy Wynette en Glen Hughes.