Arch Enemy - Covered in Blood (2019)

Dit is feitelijk de bonus disc die bij de 1996-2017 box set zit (zonder de rarities dan wel) raar dat ze het hier in omgekeerde chronologische volgorde doen: de nieuwste nummers op 1, feitelijk moet je de nummers op z'n kop zetten.

Veel hoogtepunten hierop: Symphony Of Destruction, Book Of Heavy Metal, Nitad Ep tracks (5-11, meer trash/punk sound), Shadow On The Wall...

Juist Shout bevalt me wat minderen, iets te trouw aan het origineel

Staan wel leuke tracks op zo te zien, Europe, Scorpions, Manowar, Kiss.
De Tears for Fears opening track is reeds vrijgegeven en wordt kundig aan elkaar gegrunt. Maar had nog wel wat steviger gekund.

Het valt niet mee om hier doorheen te komen. Het gaat hier zo te zien om een samenraapseltje van covers die Arch Enemy her en der deed. Zo herkende ik Scream Of Angst, Starbreaker en Aces High van het bonussschijfje dat bij mijn exemplaar van Wages Of Sin zit. De moeite die ik daar mee heb, geldt voor zowat alles wat ik hier hoor.

Hoe leuk de keuzes ook zijn, melodieus gezongen dingen effectief omzetten in het eigen gebulder vergt een creativiteit die ik hier niet echt aantref.

Neem nu Walk In The Shadows. Schitterende keuze, mooie song. En de berezware uitvoering van de hoofdriff voelt best lekker maar als dan de vocalen aan zet zijn, klinkt dat zo ongenuanceerd, plat en puberaal dat het echt pijn doet aan de oren. Illustratief voor praktisch elke track. Behalve dan Back To Back en Incarnated Solvent Abuse. Dat past wel omdat daar nauwelijks tot geen melodieuze zanglijnen verkracht hoeven te worden.

Coveralbums door metalbands zijn mij te vaak total shite. Arch Enemy's poging vormt daar geen uitzondering op. Ondanks de zeer aardige duik in de muzikale grabbelton.

Met 24 tracks krijg je in ieder geval waar voor je geld, al is de kwaliteit van de covers nogal wisselend, zowel qua produktie als uitvoering. Leukste aspect van het album is dat de vroegere zanger (Johan Liiva) en zangeres (Angela Gossow) ook te horen zijn op een paar tracks, naast huidige brulboei Alissa White-Gluz. Beide zangeressen vertillen zich hier en daar aan het songmateriaal, maar Liiva presteert naar behoren. Een bonte stoet songs komt voorbij, van onwaarschijnlijke tracks als Shout (Tears For Fears) en Shadow On The Wall (Mike Oldfield) tot meer voor de hand liggend werk als Symphony Of Destruction (Megadeth) en Aces High (Iron Maiden).

Het viel mij ook niet mee om er 70 minuten plezier aan te beleven. Het meeste is toch zo van Nice to hear....once. Bonus tracks dus.
Een tribute aan 1 artiest (zoals aan Dio, Rush of Maiden) door velen bevalt me vaak beter dan andersom.