In Flames - I, the Mask (2019)

De al uitgegeven nummers klinken niet héél verkeerd, vooral 'I, the Mask' klinkt goed. De rest is helaas minder in mijn ogen. '(This Is Our) House' vind ik trouwens wel echt slecht, daar schrok ik wel een beetje van.

In Flames was ooit de eerste death metal band waarvan ik muziek aanschafte (het nog altijd geniale Whoracle). t/m Reroute To Remain vond ik alles dat ze uitbrachten goed tot geweldig, maar na die plaat zakte mijn interesse voor de band snel weg. Ik heb elke nieuwe plaat die ze uitbrachten steeds minimaal één keer geluisterd, maar het kon mij steeds minder bekoren. Inmiddels is de hoop dat In Flames nog een plaat zal maken die ook maar enigszins teruggrijpt op het death metal verleden geheel vervlogen.
Ook op I, The Maak maakt In Flames modern klinkende rock/metal die mij geen seconde weet te raken. Melig, gedateerd en regelmatig ronduit slecht, met als absolute dieptepunt (This Is Our) House. Een enkele keer komt de band wat feller uit de hoek en dan kan ik het allemaal nog wel hebben en ook de stem van Andres Friden kan mij zo nu en dan nog wel bekoren, maar als geheel is dit gewoon een ondermaatste cd, die ik waarschijnlijk nooit meer op zal zetten.

Ik volg de band niet en was in de veronderstelling dat ik wat melo death voor de kiezen zou krijgen. Maar dat is dus niet zo. Veel melodieën die maar weinig geïnspireerd overkomen en de brute stukken zijn niet bruut genoeg.

In Flames is geen death metal band meer, al járen niet meer, en ze zullen ook niet meer terugkeren naar de stijl van weleer. Ik ben al jaren groot fan van In Flames, ook deze bevalt me weer uitstekend. In Flames klinkt inderdaad een stuk toegankelijker dan eind jaren 90, maar zeker niet minder interssant.

Het zit een beetje in hetzelfde straatje als de laatste Soilwork. Die pakt me toch een stuk meer dan deze van In Flames.

Dat was dus ook mijn indruk. En ik vind beide albums zeer acceptabel. Ik ken de oude In Flames niet echt goed. Ja van een afstand(je) wel maar nooit echt gevolgd. Ik vergelijk dan ook niet met de stijl van toen. Dat scheelt een heleboel heb ik het vermoeden. Puik plaatje derhalve!

Die van Soilwork vind ik geweldig maar deze klinkt meer als een 4 namen band ( BMTH, TSTM) , niet zo mijn ding dus.

Ik vind die van Soilwork ook beter hoor. Maar deze mag er ook zijn. Het vorige album van ze vind ik trouwens beter.

die-hard In Flames fan ben ik niet meer. Nadat ik ze live gezien heb en ik het album hiervoor toch niet helemaal wat heb gevonden zakte de interesse in het nieuwe werk van deze band wat weg. Heb het album nu één keer gedraaid waarvan ik niet bepaald onder de indruk was, In Flames speelt een stijl waar ik nog even aan moet wennen. Misschien na wat vaker draaien dat ik het wat ga vinden, voor als nog zet ik mijn stem even op safe.

De eerste vijf tracks zijn prima en doen hoop leven, maar helaas zakt het niveau daarna snel. Vanaf de makkelijke meezinger (This Is Our) House worden de melodielijntjes simpeler en de refreintjes flauwer. Hier en daar vallen er dan nog wel wat stevige uptempo riffs en aardige zanglijnen te ontdekken, maar het materiaal is erg wisselvallig. Jammer, want de band laat sporadisch horen nog steeds over de nodige klasse te beschikken.

Ik heb de hoop op een terugkeer naar de oude sound van In Flames reeds lang laten varen, dus ging ik dit album in met de verwachting het typische geluid te horen van de laatste paar albums. En daar blijkt inderdaad weinig tot niets aan veranderd. Maar als je het idee laat varen dat In Flames moet klinken als op The Jester Race, werkt dat best bevrijdend. Dan blijft er namelijk een prima moderne metalband over met het vermogen tot het schrijven van uitstekende songs.
Het album schiet - zoals hierboven al vermeld - stevig uit de startblokken, waardoor mijn eerste reactie best enthousiast was. De riffs klinken geïnspireerd en Anders Fridén bijt stevig van zich af, waardoor de eerste paar nummers tot de betere van de laatste jaren horen. Maar dan gaat het wat mij betreft mis als het gas teruggenomen wordt. Het middensegment van het album wordt gedomineerd door mid-tempo songs met uitgesproken zeurderige zanglijnen en weinig interessante ideeën. Tegen het einde veer ik nog een paar keer op bij een leuke riff, maar meteen wordt mijn enthousiasme weer teniet gedaan door een flauw melodietje. Jammer. Het begon zo goed.

Het begint inderdaad nog wel aardig, maar zo ongeveer halverwege verslapt mijn aandacht. Het album als geheel ontbeert gewoon wat inspiratie en goede ideeën, wat op meer latere albums van toepassing is. Slecht is het ook niet, maar deze release voegt helemaal niets toe aan de discografie.

In Flames maakt albums omdat ze het gewend zijn en een contract hebben. Zou de band er nu mee stoppen, dan vraag ik me af wie ze gaat missen.

Ik! ?

+1

Op 10/4 live gezien in Trix, Antwerpen. Goede setlist en hoe zalig is I am Above live... Heel het publiek ging loos. Heb me bij de merch dan ook maar dit plaatje aangeschaft. Helaas was het de editie zonder de bonustrack.

Ik wist ook niet dat Chris Broderick in de band zat of vervangt die de normale gitarist tijdelijk om de een of andere reden?

In principe zou Chris Broderick enkel de tour afmaken. H

In Flames was ik na Whoracle wel ietwat uit het oog verloren. Over het algemeen hadden ze een oke start maar waren ze iets te braaf naar mijn smaak. In Flames maakte deel uit van de Gotenborg movement en die geluiden hebben de laatste jaren ook hun weerslag gevonden in andere genres zoals metalcore.

In Flames is zelf ook min of meer geëvolueerd tot een soort metalcoreband en dat is prima. Maar dit is zo vreselijk volgens formule dat het niet leuk meer is. Beetje schreeuwen en dat dan met een kauwgumzangpartijtje afwisselen.

Af en toe zitten er wat djenty dingetjes tussen de bekende harmonieën waar de band mede patent op had en heeft, verstopt. Maar van slopende breakdowns is geen sprake hoor. Het is niet zo dat de bekende formules hier gecompenseerd worden door een tomeloos enthousiasme. Voorspelbaar en uitgeblust. In Flames deed alles met de handrem erop en dat doet ze nog steeds.

I, The Mask is een bittere pil die mij met een ongestilde honger achterlaat.