Rick Danko - Rick Danko (1977)

als je van the Band houdt, of Little Feat en misschien ook de minder psychedelische kant van the Byrds een aanrader. Ik houd daar toevallig allemaal niet van maar kan vaak wel inschatten wie houdt van muziek die ik niet zo bizonder vindt.

Oprechte stukje matthijs . Ik ben wel een liefhebber van de Americana stijl en zeker de periode eind 60er jaren en 70er jaren .
Dus The Band en Little Feat kunnen bij mij weinig verkeerd doen .
Dit is de 1e soloplaat van Rick Danko . Snel verschenen na het uiteenvallen van The Band .

Ik ben een liefhebber van Danko's stemgeluid . Veel passie en doorleefdheid . Van dit album ken ik 2 songs , New Mexico en Sip The Wine , wat ik fraaie nummers vindt .
De rest zal ik moeten beluisteren . ( hij staat wel op mijn lijstje voor eventuele aankoop )
Het album werd destijds goed ontvangen .

Het ligt inderdaad in het verlengde van The Band. Danko's typische stem, aangevuld met catchy gitaarwerk door Robbie Robertson, Eric Clapton en Ronnie Wood.

Eigenlijk vind ik dit gewoon klinken als een prima album van The Band.

dope sucks.... what a waste

LP kreeg 5 sterren in de Muziek Express, waarna ik deze gekocht heb.
Was toen niet echt bekend met het werk van The Band.
Maar ja, dit had inderdaad gewoon een album van The Band kunnen zijn.
Tempo is lekker relaxt.

Hoogtepunten zijn het werkelijk schitterende Shake It, het ook al erg mooie Sweet Romance en het met He'll Have To Go-accordeontje (Garth Hudson zelf) opgesierde New Mexicoe.
Weinig daarvoor onder doen het ook rustige Tired Of Waiting met Doug Sahm op gitaar en het uptempo Java Blues (Coffee Coffee).
Verder geen echte skipmomenten.
Eentje voor achter op de veranda in de zwoele avondschemering.
Plaat duurt wat te kort!
Op vinyl.

Je vraagt je soms af waarom The Band met een leftovers album als Islands kwam als je naar dit album van Danko luistert. Als hij dit materiaal deels al klaar had liggen zou hij een deel van de compositorische last van Robbie Robertson's schouders hebben kunnen halen en had de groep met een fatsoenlijk album kunnen afsluiten.

Inmiddels door nlkink's bericht beluisterd.
In de muziekfilm The Last Waltz laat Danko een stukje van Sip The Wine horen.
Een muzikant/zanger die mij altijd wel geraakt heeft.
De inmiddels al lang overleden Rick Danko had een bepaalde melancholie en snik, die echt diep uit het hart kwam.
Een rasmuzikant met veel emotie en bijhorende drugs/alcohol problemen.
Dit solodebuut klinkt inmiddels wat gedateerd, maar de schoonheid er van is er niet minder om.
Americana met een beetje hulp van vrienden en die geweldige strot duwt het nog naar een hoger niveau.
De plaat werd toendertijd goed ontvangen en ook wel terecht.
Tot een vervolg kwam het niet echt.
Danko was toch meer een groepsman en was er ook gewoon bij toen The Band in 1983 weer besloot om bijelkaar te komen ( zonder Robertson overigens.)
Robertson vond het met Islands waarschijnlijk wel best verder.
Hij was vooral happy dat het doek viel heb ik het idee.
Danko zijn fysieke conditie ging in de 90's hard achteruit.
Er zijn wat beelden op YT vlak voor zijn overlijden, en dat is erg triestig.
Hij bleef peformen tot het einde toe.
Maar wat een stem had die man.

een sterk solo debuut van wijlen Rick Danko. een prima bassist en een geweldig zanger, maar ook een prima songsmid getuige dit album met 10 eigen nummers waarvan 8 co-written, o.a. 3 met de Louisiana legende Bobby Charles (tracks 1,3 en . de man werkte aan dit album toen de opnames in volle gang waren voor het afscheidsconcert/film "The Last Waltz".

de sound van The Band (blues, country, folk en rock) is hoorbaar aanwezig met bijdragen van Garth Hudson (accordeon) op het heerlijke laid-back "New Mexico" met Eric Clapton op gitaar, een gitaar solo van Robbie Robertson op het funky, stuwende "Java Blues" en harmoniezang van Levon Helm op de afsluitende ballad "Once Upon a Time".

op het up-tempo "Brainwash" neemt de Zuid-Afrikaanse gitarist Blondie Chaplin (ooit kort lid van The Beach Boys) de gitaar solo voor zijn rekening, waar Ronnie Wood hetzelfde doet op de eveneens up-tempo opener "What a Town". Rick Danko soleert zelf op gitaar op de klassieker "Small Town Talk" voorzien van een fraaie blazerssectie met o.a. Jim Gordon en Jim Price.

brok in de keel bij het aanhoren van zijn eigen ontroerende ballad "Sip the Wine" waar de melancholie van afdruipt met een gitaar solo van Texas grootheid wijlen Doug Sahm. ook zijn bluesy rockende "Shake It" met Richard Manuel (Fender Rhodes) en David Paich (Moog) ex Toto is 1 van de vele prijsnummers op dit album.

inderdaad een kort album, maar daar staan 10 bovengemiddeld goede songs tegenover. zeg maar het beste album van The Band, dat zij na 1977 zelf niet meer zouden maken. ieder zijn meug maar de lage waardering hier op MuMe lijkt mij niet terecht.

overigens niet eens met beste bikkel2 dat de muziek gedateerd zou klinken. de uitgave op cd (EMI originals) uit 2000 klinkt als een klok.

wrang om te constateren dat met het heengaan van de 87-jarige Garth Hudson (R.I.P. 21-01-2025) alle 5 leden van het legendarische gezelschap The Band inmiddels zijn gaan hemelen.

Album werd geproduceerd door Rick Danko en de vermaarde producer Rob Fraboni
Recorded at The Village Recorder, Los Angeles & Shangri-la Studios, Malibu, California