Nat Freedberg - Better Late Than Never (2019)

Better Late Than Never werd voorafgegaan door een single, die mijn interesse direct wekte. 'Devil Rockin' Man' heeft veel wat een rock song met een 1979 touch erg lekker maakt om naar te luisteren. Het is niet voor niets ook de openingstrack van dit album.

Wel vroeg ik me af of de, laten we wel wezen, beperkte stem van Nat Freedberg een heel album lang zou kunnen boeien. Afgezien van een kleine dip in het album rond nummer 5 is dat antwoord positief bevestigd. Ja, hij klinkt overal hetzelfde, maar weet toch ieder nummer weer te boeien, juist omdat de variatie in de muziek op het juiste moment komt. En dat is wat Better Late Than Never een sterk album maakt.

Freedberg is, zo begrijp ik, als 38 jaar actief in de Boston muziek scene als frontman van vele bandjes die mij allemaal niets zeggen. Wat dat betreft is de titel van zijn eerste solo album voor hem en voor mij van toepassing. Dankzij Rum Bar Records ben ik het laatste half jaar bekend geraakt met allerlei artiesten uit de Boston scene, die de muzikale boot 30 jaar geleden al gemist hebben, maar in de late jaren 10 prachtige, zij het zwaar gedateerde platen maken. Watts, Justine and the Unclean, Stop Calling Me Frank, allemaal prima (punk)rock platen. Dus ook Nat Freedberg die de late jaren 70 nog eens dunnetjes overdoet en daarbij alle Amerikaanse punkrockers in herinnering brengt zonder hen muzikaal na te doen. Hij speelt zijn eigen rock. In de basis drums, bas, gitaar en een enkele keer een extraatje. Het levert een aantal pracht nummers op.

Better Late Than Never is een mooie titel voor een solo debuut op deze leeftijd. Better safe than sorry slaat op de luisteraar die dit snoepje laat liggen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.