Spillage - Blood of Angels (2019)
mijn stem
5 stemmen
1
geplaatst: 24 januari 2020, 11:28 uur
Prachtig album, doe je ogen dicht en ga terug naar de jaren 70 en Black Sabbath
1
geplaatst: 30 maart 2024, 18:32 uur
Trouble zonder Wagner maar niet minder dan de albums met hem, mss nog wel iets beter. Geweldige doom in de Troublestijl.
0
geplaatst: 17 augustus 2024, 07:23 uur
Beide berichten hierboven slaan de spijker op de kop. Op Blood of Angels klinkt doommetal in de stijl van de Sabs en het eveneens ter ziele gegane Trouble. Niet vreemd, want Spillage komt net als die laatste groep uit Chicago en de heren zijn bevriend met hun gitarist Bruce Franklin, die zowel het debuut als deze tweede produceerde.
Ik kende deze groep niet, maar tevens verschenen bij het Nederlandse No Dust Records, werd dit album me onlangs in de winkel in Wezep aangeraden.
Opgericht door gitarist Tony Spillman, vandaar de groepsnaam. Op de hoes is Spillage nog een kwintet (zanger, twee gitaristen, bassist, drummer), al is toetsenist Paul Rau wel in het boekje afgebeeld en inmiddels al jaren officieel groepslid. Dit is hun eerste album met zanger Elvin Rodriguez.
Eigenlijk is het labeltje doom te kort door de bocht: lang niet alles is langzaam, de nodige tempowisselingen komen voorbij en zware delen worden afgewisseld met akoestische gitaren en bescheiden klavieren, het titelnummer bijvoorbeeld. Ergens halverwege het Judas Priest en Black Sabbath van de jaren '70 met prach-ti-ge twingitaarpartijen, in moddervette productie vastgelegd.
Franklin speelde ook een enkele keer gitaar en waagt zich zelfs een tweetal korte beurten bij de microfoon, hetgeen hij er goed afbrengt. Van tevoren had ik niet de tracklist gecheckt, dus wie schetst mijn verbazing toen tijdens de rit naar huis plotseling een bekende akkoordenreeks voorbijkwam?! Het bleek Sabbaths Dirty Women te zijn, oorspronkelijk uit 1976. Hier net zo zwaar als toen met in de brug dat fusiondeel en vooral dankzij Rodriguez' stem anders dan het origineel.
Hierna verschenen nog twee studioalbums plus eentje live, de laatste vorig jaar nog. Die ontbreken tot dusver op MuMe. Dat moet te regelen zijn. Ook ben ik inmiddels nieuwsgierig naar het debuut. Wordt vervolgd, dit Blood of Angels smaakt naar meer: een groeiplaat.
Ik kende deze groep niet, maar tevens verschenen bij het Nederlandse No Dust Records, werd dit album me onlangs in de winkel in Wezep aangeraden.
Opgericht door gitarist Tony Spillman, vandaar de groepsnaam. Op de hoes is Spillage nog een kwintet (zanger, twee gitaristen, bassist, drummer), al is toetsenist Paul Rau wel in het boekje afgebeeld en inmiddels al jaren officieel groepslid. Dit is hun eerste album met zanger Elvin Rodriguez.
Eigenlijk is het labeltje doom te kort door de bocht: lang niet alles is langzaam, de nodige tempowisselingen komen voorbij en zware delen worden afgewisseld met akoestische gitaren en bescheiden klavieren, het titelnummer bijvoorbeeld. Ergens halverwege het Judas Priest en Black Sabbath van de jaren '70 met prach-ti-ge twingitaarpartijen, in moddervette productie vastgelegd.
Franklin speelde ook een enkele keer gitaar en waagt zich zelfs een tweetal korte beurten bij de microfoon, hetgeen hij er goed afbrengt. Van tevoren had ik niet de tracklist gecheckt, dus wie schetst mijn verbazing toen tijdens de rit naar huis plotseling een bekende akkoordenreeks voorbijkwam?! Het bleek Sabbaths Dirty Women te zijn, oorspronkelijk uit 1976. Hier net zo zwaar als toen met in de brug dat fusiondeel en vooral dankzij Rodriguez' stem anders dan het origineel.
Hierna verschenen nog twee studioalbums plus eentje live, de laatste vorig jaar nog. Die ontbreken tot dusver op MuMe. Dat moet te regelen zijn. Ook ben ik inmiddels nieuwsgierig naar het debuut. Wordt vervolgd, dit Blood of Angels smaakt naar meer: een groeiplaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.