Christine McVie - In the Meantime (2004)

Beste Christine,

Je bent vast niet meer on speaking terms met mij, nadat ik bij het Fleetwood mac album had geschreven, dat je songs toen eigenlijk nog moesten worden 'gebuckinghamniseerd'. Dat spijt me, ik bedoelde dat niet lelijk. Er is geen vrouw in de rockmuziek, met een dergelijke, inmiddels 40-jarige, carriere als jij. Klassiek opgeleid, begonnen in de blues, in 1970 overgestapt naar Fleetwood mac, met die band overgestapt naar de rock. Je componeert, zingt, speelt keyboards en piano, kortom, er is mij geen vrouw bekend met een dergelijke, vergelijkbare loopbaan. In 1975, kwam Hij op je pad. En Hij, die Buckingham, ging over je schouders meekijken naar wat je schreef. Sterker nog, hij ging zich er zelfs mee bemoeien. Volgens eigen zeggen, om voor Fleetwood mac er een smaakvolle cd van te maken. Dat kon je ook aan hem overlaten, Rumours werd niet alleen alom gewaardeerd, het werd de best verkochte rock-cd aller tijden. En je songs werden tot grote hoogten opgestuwd, ze kregen door Hem een enorme meerwaarde. Maar toch, dat meegegluur, die discussies, dat bleef knagen. In 1984 maakte je de tweede solo-cd, 'Christine McVie', met een grote schare aan bekende artiesten. Maar ja, niemand daarvan die je songs ook tot dergelijke hoogtes wist te brengen. Tot het laatste nummer, The smile I live for en wie, godbetere het, trekt juist daar weer eens aan de snaren van zijn gitaar? Na Tango in the night had je er genoeg van, maar voorkwam het opstappen van Lindsey zelf je voortijdige vertrek. Je had pit genoeg, om nog redelijke tot goede songs te schrijven voor Behind the mask. De opvolger Time, ook nog zonder Stevie Nicks, zal waarschijnlijk de geschiedenis ingaan als de slechtste Fleetwood mac cd ooit. De reünie in 1997 werd eenmalig, omdat Lindsey niet was veranderd. En je voelde je te oud, te ervaren om je nog een keer een cd lang te laten koeieneren. Dat was het einde. Je bleef wel schrijven en tegen de tijd dat Say you will van Fleetwood mac in de schappen lag, heb je met een nieuwe band In the meantime opgenomen. Als mensen al genegen waren de nieuwe Fleetwood mac cd te kopen, dan toch zeker ook die van jou. En dat klopt, zo werkt het inderdaad. Ik had hem ook dezelfde dag dat hij uitkwam in handen. Toch valt de cd niet mee. Ik hou erg van een rockende, swingende Christine. En dat staat er te weinig op. Ik geef Forgiveness 10 sterren als het had gekund, een aantal andere nummers kunnen nog meekomen maar er staat teveel eh........................ slaapverwekkend materiaal op. Je bent nu inmiddels 65 (je zou het werkelijk niet zeggen) en oud en wijs genoeg. Volgens mij is die Buckingham inmiddels toch wel wat veranderd en bovendien.............moet je misschien niet zeggen LAAT die man in Godsnaam dan maar naar je songs kijken. Wat kan het je ook schelen, ALS hij je nummers maar tot onovertroffen hoogtepunten weet te brengen! In voetbalelftallen geeft ook de één een voorzet en de ander scoort. Daarom, in 2009 komen Lindsey, Stevie, Mick & John weer bij elkaar. Ik hoor de vreselijkste namen voorbijkomen als aanvulling. Maar IK weet dat Lindsey zich heeft laten ontvallen, dat hij vind dat jij weer gewoon tot Fleetwood mac zou moeten toetreden. Je hebt het nummer van zijn mobiel. Aan de slag!

Fans van Fleetwood Mac en in het bijzonder liefhebbers van Christene's stemmen zullen dit misschien wel aardig vinden. Ik vind het een beetje slapjes en af en toe slaapverwekkend. Een cd zonder hoogte- en diepteunten.

Twee of drie nummers op een FM plaat van mevrouw McVie hielden de balans tussen de hyper types Nicks en Buckingham. Maar een hele plaat van haar is too much, ze is een goede zangeres en songwriter maar als men haar solo hoort wordt het allemaal wel erg belegen en middle of the road.

Ja je hebt gelijk devel-hunt. Vandaar dat ik mijn beoordeling iets aanpas. 1* minder. Zoals ik al eerder typeerde: slapjes, geen hoog-en dieptepunten

Een hele verrassing destijds toen Christine met dit album kwam. Friend, You Are en Givin' it back springen er uit, de rest valt helaas erg tegen. De nummers nodigen niet uit om nog eens afgespeeld te worden. De eerder 3 genoemde nummers hadden misschien leuk op Say You Will gestaan en met wat gesleutel hier en daar toch voor een hit kunnen zorgen, want eerlijk is eerlijk, het zijn wel de nummers van Christine die de laatste grote hits waren in ons land en door de meeste mensen herkend worden.

Niet alleen in ons land hoor, FM heeft feitelijk na Tango in the night wereldwijd geen hits meer gehad. Maar is dat erg???

Nou, Behind the mask had nog de top 10 hit Save me.

In de VS en Canada waren Say you will en opvolger Peacekeeper nog redelijke hits.
Maar alle "oudjes" doen het slecht in singles, in de hits van de top 40. Daar ligt de belangstelling ook niet meer, van de singles kopende jeugd.

Qua cd verkopen valt het erg mee en zijn vooral de leveranciers in de hitlijsten minder goed verkocht.

Ik heb altijd de neiging gehad om alles wat met Fleetwood Mac tem maken heeft wel eens over te waarderen. Maar dit album isecht een "gebakken lucht"cd. Zoals ik al eerder zei; geen hoogtepunten, geen dieptepunten. Een zoutloze maattijd. Kortom één van mijn "miskopen". Ik had beter moeten weten. Christene is met pensioen. En over "verkoopcijfers", wil ik het dan maar even niet hebben, maar alleen over kwaliteit en inspiraratie.

Slapjes en slaapverwekkend? Ik vind dat allemaal reuze meevallen. Dat een vrouw op leeftijd het wat rustiger aandoet, daar kan ik inkomen. Ben al blij dat het geen kansloze Fleetwood Mac imitatie is. Op Friend lijkt het er nog op, maar daarna gaat Christine gelukkig haar eigen weg met redelijke tot goede composities. Het resultaat is m.i. ruim voldoende, 4*. En ik heb het al eens bij Say you will gezegd: de slechtste tracks van die plaat ingeruild voor de beste van deze en we hadden weer een FM-klassieker gehad.

Ik vind het eigenlijk heel aardig, lief en ontroerend hoe je het voor Christene opneemt, maar wat je zegt dat sommige nummers aangevuld met wat Say You Will nummers is op zijn zachts gezegt absoluut niet mijn mening. Maar "toppie", dat je het voor haar opneemt, maar ik vrees dat zij nu eindelijk van haar ouwe dag geniet en weinig Fleewood Mac cd's draait. Misschien na wat wijntjes bij het haardvuur, uit pure nostalgie. Ze is immers ook al 67, dus uh.....

Gelukkig hoeven we het niet met elkaar eens te zijn hier.
M.i. is de teneur hier ten aanzien van In the meantime te negatief.
Daarom een tegengeluid laten horen.

In mijn jarenlange adoratie voor Christine McVie en haar werk, ze bleef vanaf 1970 tot en 1997 onverstoorbaar aan de slag voor Fleetwood mac, ongeacht wat er verder gebeurde, blijft het feit overeind staan dat ze toch afhankelijk was van anderen, wat betreft de interpretaties van haar nummers.

Er is één periode geweest dat zij zelf toonaangevend was met betrekking tot haar (eigen) werk, dat was ten tijde van Chicken shack.

Daarna heeft Bob Welch zich de eerste paar jaar bij Fleetwood mac krachtig over haar ontfermd (zij het wat onwennig); het behoeft geen betoog dat even later Lindsey Buckingham bij uitstek wist hoe de snaren te beroeren, haar nummers werden onder zijn bezielende leiding tot grote hoogten gestuwd.

Op Behind the mask werd ze nog degelijk ondersteund door Rick Vito en Billy Burnette, op Time was Christine McVie min of meer al op de solo tour, met alleen rampzalige kritieken tot gevolg.

Anders dan haar oude maatje Stevie Nicks, is Christine McVie bij uitstek een teamspeler, als lid van een band rond Mick Fleetwood en John McVie. Stevie Nicks zegt altijd: "with Fleetwood mac there is always a terrible tension. 24 hours a day. I don't have that, when I'm solo". Hoe zou dat nou komen, ze zal er toch zeker zelf niet aan bijdragen?

Christine McVie heeft geen dergelijke persoonlijkheid, houdt niet van interviews, leeft teruggetrokken maar kan juist als lid van een band tot grote prestaties komen.

En die voorwaarden ontbreken volledig op In the meantime. Zij moet hier zelf de lijnen uitzetten en daar is ze het type niet voor, ondanks onmiskenbare talenten, ze is per slot van rekening één van de allergrootste vrouwen in de rockbusiness aller tijden. Haar op zich niet eens slechte melodiëen en ideetjes worden niet uitgevoerd door mensen die weten wat er mee moet gebeuren.

Als haar beste nummers van In the Meantime naar Say you will zouden moeten worden verplaatst is dat op zich nog geen gek idee. Maar ik denk dat Lindsey Buckingham pas akkoord zou gaan na een grondige verbouwing ervan. En ik denk dat hij daarin gelijk heeft.

Ach ik weet wel dat het liedjesmateriaal niet overal even goed is, maar die stem....

Met haar stem is niets mis mee, haar keuze voor de muziek heeft zo her en der wel wat gezapige mankementjes. Daar waar haar muzikale zuster verschillende albums weet te overtuigen en ook hitgevoelig kan zijn...niet dat dat een meetlat is, is dat bij Christine wat minder het geval. De muziek is meer op de achtergrond en in een dienende vorm. Het kabbelt allemaal wat voort met af en toe momenten dat ik wat meedein. Maar van deze grande dame had ik toch wel wat meer gehoopt. Vooralsnog is het bij McVie de som der delen bij Fleetwood Mac die haar boven zichzelf doet uitstijgen terwijl ze solo meer de vlakte beloopt.

Gisteren vond ik dit nummer op Youtube

YouTube - Christine McVie - Come Out To Play.avi

Het is niet slecht, maar ook niet erg bijzonder. Het nummer haalde blijkbaar geen plaats op "In The Meantime"

Wel hoop ik dat Christine zelf morgen aanwezig is bij de start van de Fleetwood Mac tournee.
"Christine! Come out to Play!!!!!!

Het sluit wel erg aan bij nummers van In the Meantime.
Laten we de band veel succes wensen met de tour!!

(en graag een nieuw album, aan het einde van het jaar...)

Zwaar teleurgesteld want madam is niet mee. Maar vooruit, ze word dan ook al 70 jaar binnenkort.
Echter zag ik vandaag dit:
Christine McVie mogelijk op het podium met Fleetwood Mac | Muziek & Boek - NUjij.nl
Nu gaat ze het ons hier in Nederland en Belgie toch niet aandoen om dan niet naar ONS toe te komen!!! Dat neem ik haar als fan niet in dank af!
Heroes are hard to find!!!
Petje af voor de rest van de band die wel weer op stap zijn momenteel.

Tja, ik had het ook graag anders gezien.

In London doet ze trouwens ook maar een enkel nummer, niet de hele concertavond.
Misschien is ze in het geheim wel bezig aan een nieuw album, net als Bowie dat heeft gedaan....

De draad van Fleetwood Mac en bijhorende solocarrières weer opgepikt en intussen in 2004 aangekomen. Dit album van Christine is inderdaad geen hoogvlieger zoals hier meermaals aangegeven is, maar het is wel alleraardigst. Ik blijf een klein plaatsje van waardering bewaren voor deze dame. Terwijl Stevie met grote gebaren in de schijnwerpers straalt, bewonder ik haar bescheiden aanwezigheid aan de zijkant. Maar oké, een meesterwerk is dit absoluut niet.

Christine Mcvie is natuurlijk een heldin. Maar ik moet eerlijk blijven, dit album is volstrekt waardeloos. Er valt met de beste wil van de wereld helemaal niets van te maken. Het is me een raadsel met welke intenties dit product is vrijgegeven. Helaas. Toch 1 ster, voor de wel mooie coverfoto.

Tijd voor wat rehabilitatie aangaande dit album. Destijds vond ik het ook vrij lichtgewicht en heb er dan ook bitter weinig naar geluisterd. De laatste maanden hoor ik toch wel degelijk de kwaliteiten van McVie. Natuurlijk raakt dit niet de parels die ze op de diverse Mac albums heeft geplant, maar in de loop der tijd ben ik dit een heel degelijk album gaan vinden ,met hier en daar een mispeer. Wat mij vooral opvalt is de solide band waarmee ze hier werkt. Uitermate verzorgde pop , met een heel licht rock randje. Fijn voor erbij , niet essentieel , maar het mag wel degelijk op waardering voor haar vakmanschap rekenen van deze kant. 4 sterren.