Jack Savoretti - Singing to Strangers (2019)

Goedgekeurde zangstem, met af en toe 'n rauw randje, in de buurt van Richard Hawley.
Maar met al die romantische vioolklanken haak ik snel af. Val vast niet in de doelgroep.

Intronummer "Candlelight" klinkt alvast fantastisch!

De vrijgegeven nummers deden de verwachtingen toenemen, jammer genoeg valt het overige materiaal een beetje tegen. Met de 'stem' is niks mis, de jaren 60 'filmische' koortjes kunnen mij ook nog wel bekoren maar dan houdt het ook wel een beetje op. Jack heeft het beter gedaan in het verleden. Deze schijf komt naar mijn mening te snel tot stand, de refreintjes zijn soms wel erg simpel en vanuit compositorisch oogpunt is of was Savoretti wat mij betreft te snel tevreden. Candlelight, What More Can I Do, Music's Too Sad Without You- de eerder vrijgegeven singles - zijn niet toevalligerwijs de sterkste songs op de schijf. Kom op Jack, gooi er in de toekomst nog eens wat swingende Rhythm and Blues tegen aan, gooi die scheur open en schurk wat meer tegen de grenzen aan van het singer songwriter genre, dan pak je mij (weer) in.

Dit album klinkt als jaren '70 easy-listening pop, inclusief bijbehorende strijkers, koortjes en cliche-teksten. Als dat de bedoeling was, dan is dat overtuigend gelukt, maar voor mij had het niet gehoeven. Ik heb beter gehoord van mr. Savoretti.

Ik lees Richard Hawley en ik ben getriggerd. Na zo'n referentie wil ik wel verder luisteren. What More Can I Do? ligt in ieder geval goed in het gehoor.