Christine Perfect - Christine Perfect (1970)

Ze wist nog niet, dat ze legendarisch zou worden, als zangeres/toetsenist/componist bij Fleetwood mac, toen toch al een LP met "legendarisch" in de titel.

Christine Perfect is begonnen in de blues, bij Chicken shack. Ze trouwde met John McVie, bassist bij collega bluesband Fleetwood mac. Personele problemen bij deze beroemde band zorgde voor een 'gemakkelijke' instroom van Christine McVie.

In de tussenliggende periode kwam dus deze LP. In 1969 werd ze en passant nog gekozen tot beste Britse zangeres.

Poppy, bluesgeörienteerde korte nummers. De plaat is een kleinood voor fijnproevers en een kleinere groep aanhangers.

Ik vind de plaat aardig, er zijn ongetwijfeld fanaten van, maar ik ben blij dat Christine is meegeëvolueerd met Fleetwood mac, naar de solide rockband die het later is geworden.

Ik heb de cd Albatross van Fleetwood mac en de Complete Horzion sessions van Christine Perfect.
Daarmee heb ik eigenlijk alles van haar bluesperiode.

De echte originele LP in een beetje staat is moeilijk te vinden. Ik heb zelf de Amerikaanse versie van Sire, een heruitgave uit 1976. Hij staat bij mij alleen maar te staan, dus ik ben blij als ik er iemand tegen een geringe vergoeding en verzendkosten gelukkig mee kan maken.

Niet helemaal de stijl waarmee ik fan ben geworden maar zet toch zeer regelmatig deze CD op. Het is hier en daar lekker chill, lekker meezingen en gewoon goed. Zulke muziek had ze meer moeten maken. Dit is meer haar ding.
Jammer dat ze later nooit meer gebruik heeft gemaakt van haar piano/keyboard, maar saaie pop/rock muziek bleef maken zoals die uiteindelijk op "In the Meantime" terecht is gekomen.

Dit heb ik altijd een sfeervol album gevonden waarop die mooie, lage stem van Christine Perfect goed tot haar recht komt. De blues is nog duidelijk te horen, maar eigenlijk vind ik nummers zoals When You Say, waarop ze de bluesinvloed al gedeeltelijk heeft afgeschud, het mooist. Ook Wait and See vind ik prachtig. Als derde favoriet heb ik het lekker rockende For You aangevinkt.

Dit album vind ik zoveel beter dan haar gladde en routineuze album uit 1984(Christine McVie).Maar ja, dat waren ook andere tijden natuurlijk, en bovendien ben ik opgegroeid in de sixties...

De zachtaardige Christine brengt hier een mooi solo-album. Heel hoogstaand zijn de songs niet, maar haar eigen stem is aangenaam om naar te luisteren. Eigenlijk luister ik liever naar dit album dan naar Fleetwood Macs eerste drie albums (Fleetwood Mac/Mr Wonderful/Then Play On). Gewoon een verzameling van rustige liedjes over het wel en wee van de liefde, het typische Christine-thema.
3,5 sterren

Je bedoelt dat ze hier, op dit album, zachtaardig is?
Ach, ik mag haar ook bijzonder graag. Vrouwen in de rockmuziek met een dergelijke staat van dienst kom je niet snel meer tegen.

En daar zit 'm nu precies de kneep. Dat red je niet, als je alleen "zachtaardig" van karakter zou zijn. Ze heeft vanaf het vroegste begin in de jaren '60 haar mannetje moeten staan in een volstrekt mannelijke omgeving.

Eerst in een blues band. Daarna in de rock. En maar discussiëren met die mannen om haar nummers gespeeld te krijgen. Dat ze dat altijd gedaan heeft gekregen (en terecht) is een prestatie op zich, zeker toen nog nooit vertoond eigenlijk.

Artistieke meningsverschillen, ruzies (scheiding van John), drank en drugs bij Fleetwood Mac, dat houdt een normaal mens geen 50 jaar vol. Zij wel, inmiddels. Vorige maand 73 geworden en ik vermoed al jaren geen drugs meer.

Dat gevoel van zachtaardigheid zal ongetwijfeld worden opgeroepen door haar teksten, meestal geïnspireerd op liefdesthema's en verre van politiek strijdgewoel. Wellicht draaft ze in november nog een keer op voor Hillary Clinton, als deze de verkiezingen heeft gewonnen en haar aloude Clinton overwinningssong, het inmiddels haast koninklijk onderscheiden Don't Stop, nog maar weer eens een keer van stal wordt gehaald. Christine for president!

Hoe dan ook, ze gaat mij aan het hart.

Dit album is erg lang geleden. Veelal wat dromerige en enkele meer uptempo bluessongs met een kop en een staart. Ik kan liefhebbers ook van harte aanbevelen, iets wat later veel meer bekend werd toen zij een echt groot artieste was geworden, de Christine Perfect Band. Je moet even zoeken naar opnames en cd (o.a. Madison Blues) maar het heeft even wat meer pit.

De nummers kwamen een beetje in de vergetelheid omdat Christine Perfect volledig deel ging uit maken van Fleetwood Mac. Live werd er wel wat gespeeld, maar er ging niets van naar een Fleetwood Mac Album.

Dat is veel later dus recht gezet en een mooie verzameling (een song of 7) geworden.
Hey Baby
It's you I miss
Tell me you need me

Zachtaardig ... dat woord koos ik omdat ik haar lief vind. Neem bijvoorbeeld de videoclipjes van 'Little Lies' of 'As Long As You Follow'. Als ze praat in interviews, heeft ze ook altijd een wat stille stem en straalt ze rust uit.

Dit is een groeidiamantje voor me. Het wordt steeds beter.

Ik luister er nog maar eens naar en I like it.

Nu dat er een nieuwe (duet) album aankomt met Lindsey onder de moniker Buckingham McVie ook maar eens in het muzikale verleden duiken van de twee. Lindsey's solo werk ken ik al gedeeltelijk maar van Christine ken ik niks, dat dan maar eens uitpluizen.

Christine Perfect is dus blijkbaar haar solo debut en is aardig, ben niet echt een fan van Blues (Chicago / Piano blues aldus Discogs) maar door de iets wat Jazzy piano en haar stem is het goed te pruimen. Je kan in sommige nummers duidelijk horen hoe ze later zal klinken op de eerste Fleetwood Mac albums met Lindsey en Stevie. Maar hier en daar hoor ik ook dat ze de limieten van haar stem op zoekt en dat bevalt minder zoals Tell Me You Need Me maar waar wel mooie piano passages in zitten. Ook de subtiele blazers in de diverse nummers bevallen me prima zoals in I'm On My Way, met een evenzo subtiel orgeltje erbij.

I'd Rather Go Blind behoort tot mijn favoriet en zo te zien op Last.fm vinden meer mensen dit.

Crazy 'Bout You Baby ken ik in de Ike & Tina Turner versie(s) en die zijn nog altijd de geprefereerde versie's maar deze is ook prima.

I Want You is lekker op dreef met ronkende gitaren, een volgende favoriet van dit album.

No Road Is the Right Road ook erg lekker meer uptempo, met die blazers erbij klinkt het als Blues van een Amerikaanse act.

For You klinkt in een Blues-Rockende stijl zoals The Rolling Stones dat zouden doen.

Verder is When You Say een mooie iets zoete ballad die weinig met Blues te maken heeft maar wel lekker voor de variatie op het album.

McVie McVie wat jij niet ziet.... Vandaag bij de locale kringloop voor een prikje buitgemaakt, op Blue Horizon, in nagenoeg Perfecte staat (voor zover dat voor een bijna 50-jarige LP natuurlijk nog opgaat) met nog een zwikje andere LP's. Dit weekend eens rustig beluisteren.

Perfect heeft in het geval van dit album een wel heel bijzondere betekenis.... Het is natuurlijk altijd al een Perfect album geweest.
En uiteindelijk kan de kwalificering ook altijd nog richting Perfect. Maar dat gaat waarschijnlijk te ver

Mooie plaat met een jazz blues feel, gelukkig niet die vreselijke blues rock zoals early Fleetwood Mac.
Best gevarieerd plaatje, I´d rather go blind is mooi bijna net zo mooi als die van Rod.
Gisteren gevonden voor 1,50 op vinyl, super.

Deze als reissue uit 1976 als 'The Legendary Christine Perfect Album' op de kop getikt, met een hype-text van Seymour Stein op de achterkant.

Echt een ontzettend lekkere soft-blues-plaat met die heerlijke zwoele stem van Christine, mijn favoriete FM'er.
Heb ook gelijk een correctie ingestuurd voor de artiestnaam, want in 1970 was zij nog niet getrouwd met John McVie.

O?

Christine McVie - Wikipediahttps://en.wikipedia.org › wiki › Ch...
When McVie married John McVie in 1968, Peter Green was best man. They honeymooned in Birmingham before going off with their own separate bands. The couple ...

Voorjaar 1970 verliet Green Fleetwood Mac. De stemming was niet van dien aard dat Christine en John McVie na 1970 besloten om Peter Green als beste man op het huwelijk te vragen....

Weer wat geleerd. Maar de plaat is wel van Christine Perfect (zie hoes en ook discogs).

Gek dat ik over persoonlijke zaken zo weinig weet, maar er toch zelf over begin.

Voor de liefhebbers: deze komt via Music On Vinyl weer opnieuw op vinyl uit. Mijn originele Blue Horizon LP vorig jaar voor veel geld verkocht.