Jeremy Dutcher - Wolastoqiyik Lintuwakonawa (2018)

Op de valreep van 2018 in aanraking komen met iets bijzonders. Heerlijk is dat.

De in Toronto wonende Jeremy Dutcher is een componist en tenor. Zijn composities zijn een mengeling tussen klassiek, jazz, electronic en wereld. Op zijn debuut Wolastoqiyik Lintuwakonawa (Our Maliseet Songs) komt het er allemaal uit.
Buiten de muziek is de man ook actief in de LGBT gemeenschap.

Het is een gedurfde en unieke plaat geworden en zeker qua zang niet altijd even gemakkelijk wellicht (ik hoor soms Jamie van The Irrepressibles en dan weer Antony).
Dutcher heeft oude Indiaanse stemmen, afkomstig van 100 jaar oude wax cilinders, nieuw leven ingeblazen en voorzien van nieuwe klanken.

Expressief en dramatisch, maar tegelijkertijd ook heel aards en puur. Een vertaling naar nu van traditionele muziek. Een prachtig eerbetoon aan de Canadese voorouders. Zodra het té traditioneel wordt heb ik er wat moeite mee (de indianen-klanken vind ik niet altijd even makkelijk te doorgronden), maar zodra het wat meer de klassieke kant opgaat ben ik één en al oor. De strijkers en piano zijn hier zo hemeltergend mooi in combinatie met de tenorzang van Dutcher.

Nieuwsgierig geworden? Wolastoqiyik Lintuwakonawa | Jeremy Dutcher - jeremydutcher1.bandcamp.com

En laat ik eens wat mensen taggen: muziekobsessie, Mjuman, Lura, -SprayIt-, Martin Visser, Bardt1980, Chameleon Day, brajoapau, bommel, Broem, Maartenn, LucM, nico1616.

Bijzonder album, zonder meer. De afsluiter is gelijk een middeleeuws gezang. Had bijna een compositie van Guillaume Dufay kunnen zijn. Fraai.

Het is geen makkelijk album. Er zijn momenten dat ik er moeilijk doorheen kom, maar ook momenten dat ik het echt prachtig vind. De reden dat ik nog niet iets hoger ga zitten qua beoordeling.

Inderdaad geen makkelijk album. Inmiddels ‘n keer geluisterd en net bekomen van de eerste indrukken. Beetje het gevoel wat ik na de eerste keer had toen ik Benjamin Clementine hoorde. Hier zit zeker potentie in en ga het album nog eens rustig met m’n hoofdtelefoon luisteren. Bijzonder album.

Ondanks dat het er niet op lijkt snap ik deze helemaal, zijn tweede album 'voelt' hetzelfde ja. Dat album verwondert en irriteert tegelijk en dat is hier misschien ook wel zo.

Een tip van Aero, dat neem ik altijd serieus. Vandaar dat ik er vandaag maar eens voor ben gaan zitten. Hoewel zijn naam het doet vermoeden, is er weinig Nederlands aan deze plaat.

Wat in ieder geval wel zo is, is dat ook in de vergelijk met Anthony & The Johnsons wel hoor. Een nummer als Essuwonike kan qua arrangement zomaar op een plaat van Anthony staan. Of de strijkers uit Eqpahak; ook schitterend.

Helaas zijn niet alle nummers zo mooi omlijst, maar gaat zo halverwege de zang meer de boventoon voeren. Dan haak ik toch wel een beetje af. De taal waarin wordt gezongen, het Wolastoq, wordt nog maar door een stuk of 100 mensen gesproken (volgens het stukje op bandcamp) en eerlijk gezegd kan ik me daar ook wel wat bij voorstellen. Als ik zou moeten kiezen tussen deze keelklanken en het veel eenvoudigere Engels, dan zou ik het wel weten.

Het zingen in een vreemde taal zorgt er ook voor dat er gedurende de hele luistersessie een afstand blijft tussen mij als luisteraar en hetgeen wat ik hoor. Nergens is een aanknopingspunt te vinden waar de tekst over gaat en dus moet je het doen met 'wat je bij de muziek voelt'. Hetzelfde heb ik met Sigur Rós. Hoe mooi de composities ook zijn, als er teveel woord in zit, verlies ik de aandacht. Het gevoel bij dit album is soms dat ik bij sommige stukken geraakt wordt, maar dat ik gedurende het album langer duurt, mijn aandacht verlies.

Soms tref je een album waar je niet meteen raad mee weet. Dat gevoel kennen we allemaal wel denk ik. Vind het altijd leuk als ik muziektips krijg en kan er dan echt eens voor gaan zitten. Heeft de nodige pareltjes opgeleverd en soms een teleurstelling. Dit album van Jeremy Dutcher is er eentje om langzaam te laten indalen en rijpen. Nieuwsgierigheid was na de eerste luisterbeurt gewekt en het bijzondere verhaal achter deze muzikant gaf een leuk zetje. Ben daar wel ontvankelijk voor (de plaat en z'n verhaal . ) Muzikaal is dit album een hersenkraker. Er gebeurt van alles en je moet goed bij de les blijven. Ik heb (itt tot Maartenn) geen moeite met de klanken/taal die Jeremy, uit respect voor zijn voorouders, zingt. Met de context van zijn levensverhaal extra boeiend. Of dat zo blijft als ik het album wat vaker heb gehoord weet ik niet zeker. De scheidslijn tussen kitsch en geniaal is soms dun. Vooralsnog voldoende geniaal om te boeien.

Mooi verwoord Broem, zo ervaar ik het ook wel. Ik heb ook totaal geen moeite met de taal, ik vind het bijna een pré (maar ik ben ook geen echte 'tekstenman' en vind teksten soms zelfs de boel afleiden).

Leuk om te lezen Broem! Tekst kan inderdaad ook wel afleiden zoals aERodynamIC zegt, maar juist omdat het hier zo'n prominente rol speelt, kan je er niet omheen. Het verhaal snap heb ik ook gelezen en vanuit de motivatie vind ik het ook prachtig dat Dutcher er iets moois van zichzelf in heeft kunnen leggen. Maar het echte 'raken' doet het me alleen als de orchestrale registers opengaan.

Dat heb ik ook, de 'indianenzang' vind ik toch lastig doorkomen. Vandaar ook 4* i.p.v. 4,5 of misschien wel volle mep.

Zeer bijzonder project van een man die niet alleen een klassiek geschoolde tenor en componist is, maar ook een musicoloog. Aan de totstandkoming van het album is gedegen onderzoek vooraf gegaan. Het project heeft 5 jaar in beslag genomen en is beloond met de Polaris Music Prize. Gelet op het doel van het project - het tot leven brengen van de bijna verloren taal (nog slechts gesproken door minder dan 100 mensen) en de traditionele liederen van zijn voorvaderen en daarmee van zijn volk zelf - zijn de oude Indiaanse gezangen goed te plaatsen en ook essentieel voor het project/album. Luister naar wat de oude vrouw (zijn moeder/oma?) aan het begin van 'Eqpahak' zegt: "The songs bring the people back" en "the music will bring youth". De snippets die je hoort van de oude waxcilinderopnames plaatsen de bewerkingen die Dutcher ervan heeft gemaakt in een context. Mij stoort het niet.

Voor nu zijn de opener, de ingetogen afsluiter en het naar een dramatisch hoogtepunt toewerkende 'Sakomawit' mijn favorieten.

De albumhoes laat overigens de waxcilinders zien waarop de oude opnames staan en het phonografische apparaat waarmee dergelijke opnames werden gemaakt. Hier wat info over de totstandkoming van het album: Interview n.a.v. Polaris Music Prize 2018

Die info had ik even gemist. Leuk om te weten!

Vandaag dit album via de koptelefoon; komt het toch wel binnen zeg. Misschien toch snel een halfje erbij. Ik word steeds meer dit album ingezogen net als indertijd met Antony’s I am a Bird Now, en dat is één van mijn favoriete albums ooit geworden.

Ja, ik ben nu definitief om. Ineens raakte het me enorm. De vinyl-versie verschijnt een half jaar na datum op 12 januari dus dat is mooi.

Alsnog mijn top 10 over 2018 in.

Prachtig!!!!

Hoe mooi is het nieuwe nummer van Jeremy Dutcher toch: Skicinuwikuk.

Hoe lastig was het om dit album op vinyl te krijgen, maar goed nieuws voor de liefhebbers: zijn tweede album Motewolonuwok zal 6 oktober gewoon in Nederland verkrijgbaar zijn en dit album, Wolastoqiyik Lintuwakonawa, ook vanaf 20 oktober.

Halfje erbij hier! Prachtig.