Jeremy Dutcher - Wolastoqiyik Lintuwakonawa (2018)
mijn stem
12 stemmen
3
geplaatst: 31 december 2018, 17:29 uur
Op de valreep van 2018 in aanraking komen met iets bijzonders. Heerlijk is dat.
De in Toronto wonende Jeremy Dutcher is een componist en tenor. Zijn composities zijn een mengeling tussen klassiek, jazz, electronic en wereld. Op zijn debuut Wolastoqiyik Lintuwakonawa (Our Maliseet Songs) komt het er allemaal uit.
Buiten de muziek is de man ook actief in de LGBT gemeenschap.
Het is een gedurfde en unieke plaat geworden en zeker qua zang niet altijd even gemakkelijk wellicht (ik hoor soms Jamie van The Irrepressibles en dan weer Antony).
Dutcher heeft oude Indiaanse stemmen, afkomstig van 100 jaar oude wax cilinders, nieuw leven ingeblazen en voorzien van nieuwe klanken.
Expressief en dramatisch, maar tegelijkertijd ook heel aards en puur. Een vertaling naar nu van traditionele muziek. Een prachtig eerbetoon aan de Canadese voorouders. Zodra het té traditioneel wordt heb ik er wat moeite mee (de indianen-klanken vind ik niet altijd even makkelijk te doorgronden), maar zodra het wat meer de klassieke kant opgaat ben ik één en al oor. De strijkers en piano zijn hier zo hemeltergend mooi in combinatie met de tenorzang van Dutcher.
Nieuwsgierig geworden? Wolastoqiyik Lintuwakonawa | Jeremy Dutcher - jeremydutcher1.bandcamp.com
En laat ik eens wat mensen taggen: muziekobsessie, Mjuman, Lura, -SprayIt-, Martin Visser, Bardt1980, Chameleon Day, brajoapau, bommel, Broem, Maartenn, LucM, nico1616.
De in Toronto wonende Jeremy Dutcher is een componist en tenor. Zijn composities zijn een mengeling tussen klassiek, jazz, electronic en wereld. Op zijn debuut Wolastoqiyik Lintuwakonawa (Our Maliseet Songs) komt het er allemaal uit.
Buiten de muziek is de man ook actief in de LGBT gemeenschap.
Het is een gedurfde en unieke plaat geworden en zeker qua zang niet altijd even gemakkelijk wellicht (ik hoor soms Jamie van The Irrepressibles en dan weer Antony).
Dutcher heeft oude Indiaanse stemmen, afkomstig van 100 jaar oude wax cilinders, nieuw leven ingeblazen en voorzien van nieuwe klanken.
Expressief en dramatisch, maar tegelijkertijd ook heel aards en puur. Een vertaling naar nu van traditionele muziek. Een prachtig eerbetoon aan de Canadese voorouders. Zodra het té traditioneel wordt heb ik er wat moeite mee (de indianen-klanken vind ik niet altijd even makkelijk te doorgronden), maar zodra het wat meer de klassieke kant opgaat ben ik één en al oor. De strijkers en piano zijn hier zo hemeltergend mooi in combinatie met de tenorzang van Dutcher.
Nieuwsgierig geworden? Wolastoqiyik Lintuwakonawa | Jeremy Dutcher - jeremydutcher1.bandcamp.com
En laat ik eens wat mensen taggen: muziekobsessie, Mjuman, Lura, -SprayIt-, Martin Visser, Bardt1980, Chameleon Day, brajoapau, bommel, Broem, Maartenn, LucM, nico1616.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 3 januari 2019, 10:44 uur
Een tip van Aero, dat neem ik altijd serieus. Vandaar dat ik er vandaag maar eens voor ben gaan zitten. Hoewel zijn naam het doet vermoeden, is er weinig Nederlands aan deze plaat.
Wat in ieder geval wel zo is, is dat ook in de vergelijk met Anthony & The Johnsons wel hoor. Een nummer als Essuwonike kan qua arrangement zomaar op een plaat van Anthony staan. Of de strijkers uit Eqpahak; ook schitterend.
Helaas zijn niet alle nummers zo mooi omlijst, maar gaat zo halverwege de zang meer de boventoon voeren. Dan haak ik toch wel een beetje af. De taal waarin wordt gezongen, het Wolastoq, wordt nog maar door een stuk of 100 mensen gesproken (volgens het stukje op bandcamp) en eerlijk gezegd kan ik me daar ook wel wat bij voorstellen. Als ik zou moeten kiezen tussen deze keelklanken en het veel eenvoudigere Engels, dan zou ik het wel weten.
Het zingen in een vreemde taal zorgt er ook voor dat er gedurende de hele luistersessie een afstand blijft tussen mij als luisteraar en hetgeen wat ik hoor. Nergens is een aanknopingspunt te vinden waar de tekst over gaat en dus moet je het doen met 'wat je bij de muziek voelt'. Hetzelfde heb ik met Sigur Rós. Hoe mooi de composities ook zijn, als er teveel woord in zit, verlies ik de aandacht. Het gevoel bij dit album is soms dat ik bij sommige stukken geraakt wordt, maar dat ik gedurende het album langer duurt, mijn aandacht verlies.
Wat in ieder geval wel zo is, is dat ook in de vergelijk met Anthony & The Johnsons wel hoor. Een nummer als Essuwonike kan qua arrangement zomaar op een plaat van Anthony staan. Of de strijkers uit Eqpahak; ook schitterend.
Helaas zijn niet alle nummers zo mooi omlijst, maar gaat zo halverwege de zang meer de boventoon voeren. Dan haak ik toch wel een beetje af. De taal waarin wordt gezongen, het Wolastoq, wordt nog maar door een stuk of 100 mensen gesproken (volgens het stukje op bandcamp) en eerlijk gezegd kan ik me daar ook wel wat bij voorstellen. Als ik zou moeten kiezen tussen deze keelklanken en het veel eenvoudigere Engels, dan zou ik het wel weten.
Het zingen in een vreemde taal zorgt er ook voor dat er gedurende de hele luistersessie een afstand blijft tussen mij als luisteraar en hetgeen wat ik hoor. Nergens is een aanknopingspunt te vinden waar de tekst over gaat en dus moet je het doen met 'wat je bij de muziek voelt'. Hetzelfde heb ik met Sigur Rós. Hoe mooi de composities ook zijn, als er teveel woord in zit, verlies ik de aandacht. Het gevoel bij dit album is soms dat ik bij sommige stukken geraakt wordt, maar dat ik gedurende het album langer duurt, mijn aandacht verlies.
* denotes required fields.
* denotes required fields.