Yola - Walk Through Fire (2019)

Het zou me niet verbazen als haar leven ooit verfilmd zou worden. Yola Carter groeide op in armoede met strenge ouders, die haar op geen enkele wijze steunden en tevens belemmerden haar muziek te maken. Net als Marianne Faithfull zwierf ze ooit dakloos door Londen en kreeg ook nog eens te maken met stress geïnduceerd stemverlies.

Gelukkig wist ze al deze problemen te overwinnen en begon haar carrière door middel van het schrijven en spelen van pophits. Ze kreeg als Yolanda Quartey bekendheid doordat ze enige tijd deel uitmaakte van Massive Attack.

Ze werd rond 2008 ook de frontvrouw van Phantom Limb en bracht met deze groep drie albums uit, waarvan het fantastische country soulalbum The Pines in 2012 de doorbraak leek te gaan worden. Ze waren een sensatie op Lowlands dat jaar, maar begin 2013 meldde het management zonder opgave van reden dat de band besloten had te stoppen.

Sindsdien verdween Yola een aantal jaren van het toneel. Vanuit het niets was ze eind 2016 plotseling terug met de ep Orphan Offering. Sindsdien werkte ze gestaag aan een comeback. Voor haar debuutalbum Walk Through Fire wist ze Dan Auerbach van The Black Keys te strikken.

Eigenlijk was het meer andersom, een vriend van Auerbach stuurde hem een video van Yola in Nashville. Hij was meteen diep onder de indruk van haar stem en de mogelijkheden ervan, maar later ook van haar persoonlijkheid.

Net als met Phantom Limb blijft Yola trouw aan de countrysoul en in de vakkundige, af en toe ietwat brave productie van Auerbach levert dat een prachtplaat op. Vooral als Yola haar registers volledig opentrekt als in It Ain’t Easier.

Voorlopig staan alleen optredens gepland in het Verenigd Koninkrijk en Ierland, maar Yola zou zeker niet misstaan op de grote Nederlandse festivals komende zomer.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Yola - Walk Through The Fire - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Yola - Walk Through The Fire
Yola imponeert op haar solodebuut van een hoeveelheid soul om bang van te worden en neemt je mee terug naar de hoogtijdagen van de Southern soul en countrysoul

Jaren geleden maakte Yola al diepe indruk als zangeres van de helaas nooit doorgebroken band Phantom Limb, maar die doorbraak moet er nu echt gaan komen. Aan de hand van producer Dan Auerbach heeft Yola een plaat gemaakt die herinnert aan soulmuziek uit vervlogen tijden. Dan Auerbach zet een fraai retro soulgeluid neer vol echo’s uit de Southern soul en de countrysoul, waarna Yola alleen maar de sterren van de hemel hoeft te zingen. Dat doet de Britse zangeres vol overtuiging. Yola heeft op haar solodebuut alles wat een goede soulzangeres moet hebben en overtuigt twaalf songs lang.

Yola wordt hier en daar binnengehaald als een nieuwe soulster, maar de Britse zangeres gaat al een tijdje mee. Als Yolanda Quartey is ze op flink wat platen te horen als achtergrondzangeres en diezelfde Yolanda Quartey maakte een jaar of zes geleden diepe indruk als zangeres van de uit het Britse Bristol afkomstige band Phantom Limb.

Phantom Limb leek destijds minstens net zo groot te gaan worden als tijdgenoten als The Alabama Shakes, maar net toen de doorbraak aanstaande leek na de release van het imponerende The Pines viel het doek voor de band.

Het is slechts één van de vele tegenslagen in het leven van Yolanda Quartey, die niets voor niets heeft gekregen in het leven. Bij toeval werd de Britse zangeres een paar jaar geleden ontdekt door producer Dan Auerbach en sindsdien lacht het geluk haar dan eindelijk toe. Yolanda Quartey maakt nu een nieuwe start als Yola en heeft met Walk Through Fire een geweldige plaat afgeleverd.

Het is een plaat waarop Dan Auerbach nadrukkelijk zijn stempel heeft gedrukt als producer. Walk Trough The Fire is voorzien van een productie die tot dusver vooral wordt ontvangen met woorden als netjes, clean en braaf, maar ik ben zelf zeer te spreken over de productie van het solodebuut van Yola.

Dan Auerbach heeft Walk Through The Fire voorzien van een mooi helder geluid waarin ieder instrument goed te onderscheiden is. Dat is knap, want de Amerikaanse producer heeft flink wat instrumenten uit de kast getrokken voor het debuut van Yola. Walk Through The Fire is rijkelijk voorzien van gitaren, orgels en violen en is hiernaast nog eens versierd met talloze andere instrumenten.

Het is een productie die hier en daar zelfs neigt naar die van Phil Spector (luister maar eens naar het bombastische Lonely The Night), al kiest Dan Auerbach in de meeste songs op de plaat voor een geluid dat je mee terug neemt naar de hoogtijdagen van de Southern soul en de countrysoul.

De Britse Yola klinkt op Walk Through The Fire dan ook vooral Amerikaans, al hoor ik hier en daar ook wel wat van de blue-eyed soul van Dusty Springfield, die haar beste platen natuurlijk ook maakte in het diepe zuiden van de Verenigde Staten.

De instrumentatie op en de productie van Walk Through The Fire zijn verzorgd, vol en hier en daar honingzoet, maar het geluid op de plaat staat gelukkig volledig in dienst van de stem van Yola, die van de eerste tot de laatste noot van haar debuut de pannen van het dak zingt.

De Britse zangeres heeft in haar tenen al meer soul dan de meeste andere soulzangeressen van het moment in hun hele lijf en imponeert met rauwe uithalen die herinneren uit de groten uit het genre. Yola kan echter niet alleen uithalen, maar kan ook prachtig doseren of zelfs ingetogen en gevoelig zingen. Ik voorspelde haar jaren geleden al een hele mooie toekomst toen ze indruk maakte met The Pines. Toen kwam het er even niet van, maar met Walk Trough The Fire moet Yola toch potten gaan breken. Erwin Zijleman

Voor mij was Yola zo’n artiest die er opeens was. Nog nooit eerder van gehoord, maar op het eerste gehoor wel meteen overtuigend en interessant. Ze alleen minder onbekend dan in eerste instantie gedacht met achtergrondzangwerk bij Massive Attack en leadzang bij Phantom Limb. Nu staat ze dus op eigen voeten, samen met haar gitaar.

Opener Faraway Look laat meteen de basis horen voor wat je van dit album kan verwachten. Een prachtige, volle en warme stem in een sfeervol nummer met aardige tierelantijntjes. Een warme sound die ze nummer na nummer met zich meeneemt. Ook op het korte Shady Grove, of het meer country-achtige Ride Out in the Country. Een genre waar ze sowieso meer mee doet op deze plaat. It Ain’t Easier blijft in de country, maar ook met de nodige rauwheid in haar mooie stem. Neem bijvoorbeeld de titelsong waar haar warme stem nog eens extra opvalt. En het is ook haar stem die een makkelijke meebeweger als Rock Me Gently extra cachet geeft. Of zoals die dat doet bij Love All Night, waar je country hoort zoals je dat verwacht te horen. Deep Blue Dream gaat makkelijk mee in de warme sound, waar Lonely the Night van slaperig naar de nodige bombast gaat. Op Still Gone vallen de vrolijke belletjes op en het trage Keep Me Here is net niet té traag. Afsluiter heet Love is Light. Een lekker, maar ook wat makkelijk nummer. Een afsluiter van een toch wel fijne plaat en een plaat die bewijst dat Yola prima op eigen benen kan staan.

Ook dit was weer zo'n album dat ik kocht omdat ik helemaal weg was van één nummer. Dit album moest wel goed zijn! En gegeven slecht wordt het nergens, maar ik had denk ik meer verwacht na opener Faraway Look. Het klinkt allemaal gerust lekker, maar ik kreeg op eerder genoemd nummer na nergens dat 'wow' gevoel. Jammer, want ze heeft het zeker in zich. Wat overblijft is dus een album dat prima klinkt, maar dat is het dan ook.

Een mooi album, Yola klinkt alvast zelfzeker in haar solo debuutalbum. Omvergeblazen wordt je niet, maar het is best wel gezellig. Heerlijke stem en bijpassend gitaar. Toch benieuwd hoe ze live klinkt. Hopelijk met nog wat meer energie. Nu is het eerder vakmanschap dan passie. Maar verder niets verkeerd met dit album.