Perry Farrell's Satellite Party - Ultra Payloaded (2007)

Nieuwe band van Perry Farrell. Ben hier erg benieuwd naar..

Wat ik gehoord heb deed me soms aan de oude Duran Duran denken en een beetje New Order (niet alle nummers uiteraard), echt waar! Geen idee waarom ik die link gelijk maakte maar zo kwam het allemaal op me over. Niet echt verkeerd moet ik zeggen......

Boeiende gastbijdragen ook:

Satellite Party guests include:
Flea & John Frusciante from Red Hot Chili Peppers
Fergie from Black Eyed Peas
Peter Hook from New Order
Hybrid
Thievery Corporation
Peter DiStefano from Porno For Pyros
Harry Gregson Williams (Chronicles of Narnia, Kingdom of Heaven)
and Jim Morrison (one of his last vocal performances--previously unreleased)

Ze komen snel voor een paar optredens. 19 juni in de melkweg en 28 juni voorprogrqamma bij Pearl Jam in the Park. Ben benieuwd hiernaar. Binnenkort het album. Wat ik gehoord heb klonk fris en ambitieus. Denk wel dat Perry the magic touch al een tijdje kwijt is, maar het is goed te zien dat hij zich er niet zo makkelijk afmaakt als zijn ex-bandmaatjes van Jane's Addiction in het wanhopige The Panic Channel.

Het album is trouwens momenteel volledig te beluisteren op www.myspace.com/satelliteparty. Ik moet zeggen dat dit wel een positieve verassing is. Klinkt super. Goed te zien dat je ouwe helden zich nog kunnen evenaren in plaats van teleurstelling op teleurstelling plaatsen. Dit ligt meer in het verlengde van Porno for Pyros en de soloplaat van Perry, maar toch met veel meer pit. Topper!!

Hey ho, let's go: let the Satellite party get started................

Wish upon a Dog Star opent het feestje van Perry Farrell's nieuwe band. Ik noemde eerder al de naam Duran Duran en daarmee doelde ik een beetje op dit nummer. Het heeft een beetje die touch gemengd met Farrell's eigenzinnigheid. Die eigenzinnigheid waar hij om bekend staat klinkt in dit nummer niet erg goed door. Hierdoor hebben we te maken met een toegankelijk, dansbaar nummer. Ik kan er niet mee zitten.
Op Celebrate doen Flea en John Frusciante mee. Op het laatste Jane's Addiction album stonden ook wat nummers met een Peppers sausje (niet vreemd als ze ook daar hun medewerking aan verleenden). Ook dit nummer heeft een funky inslag en is daardoor erg dansbaar. Geniaal zoals ten tijde van Jane's Addiction is het niet te noemen, maar dat was Porno for Pyros ook niet en die vond ik toch ook wel vermakelijke muziek maken.
Hard Life Easy is wederom lekker funky en ja hoor: ik doe het lekker weer............. Duran Duran echo echo echo echo echo................ (maar dan met een funk-saus).
Kinky is Farrell al lang niet meer. Hier probeert hij een industrie-sausje over dit rock nummer te gieten. Het lukt maar half, want het blijft allemaal redelijk toegankelijk. Het heeft haast een soul-touch vanwege de achtergrondzang.
Oosters is het intro op The Solutionists. India is niet ver meer weg zo. Farrell heeft altijd wel een beetje geflirt met die richting. Op dit nummer blijft het een lichte flirt. Licht is ook wel het etiket dat ik wil plakken op dit nummer waar wat soul en zelfs disco in door klinkt. Licht als in licht verteerbaar maar ook lichtgewicht.
Awesome komt langzaam vanuit de verte opzetten en krijgt een bak strijkers mee. De goede man begint oud te worden. Toch vind ik het niet verkeerd. Farrell zingt zelfs mooi en niet schreeuwerig.
Op Mr. Sunshine is de zang ook minder snerpend en zelfs behoorlijk laag te noemen. Ook hier durf ik wel te zeggen dat er geflirt wordt met funky-soul. Nee, die lage stem is geen Barry White imitatie (daarvoor zet Farrell soms nog dat snerpende geluid op) maar ik vind het wel origineel en lekker klinken. Schrikken voor de Addiction fans natuurlijk, maar die moeten met een boog om dit album heenlopen als ze hopen op geniale gekte van hun voormalige held.
Insanity Rains gooit het tempo omhoog en gaat wat meer tekeer. Het is pittiger en rockt goed voor de vuist weg. Misschien dat de Jane's Addiction afhakers toch nog even teruggeroepen kunnen worden?
Op Milky Ave weer twee (ex-) Peppers. Ze trekken niet zo heel erg mijn aandacht op dit nummer. Ik ben toch wel wat verbaasd over wederom de zang. Het lijkt allemaal zo veel warmer geworden. Het nummer is vrij rustig en kent een relaxte vibe.
Ultra Payloaded Satellite Party kent Fergie als gast-artiest. Fergie? Die van het Engelse koningshuis? Nee, die van Black Eyed Pea's. Wat een zalig nummer is dit geworden. Hier kan ik mijn voeten niet op stil houden en dat gaat nog menig maal flink bewegen worden op dit nummer.
Woman in the Window is een bijzonder nummer. Fatboy Slim deed het ook al eens eerder: Jim Morrison op gastvocalen. En wat is dat hier godvergeten mooi gedaan, alsof Jim nog onder ons is. Farrell beweert dat het de laatste opnamen van de man zijn en daarmee uniek te noemen. Verkooppraatje of niet, ik vind het ontroerend mooi. Anderen zullen het klef vinden, voor mij is dit nummer het alleen al waard om dit album te willen beluisteren.
Ook al is Farrell zijn wilde haren wat kwijt, ook al klinkt dit allemaal erg toegankelijk: ik ben blij dat er weer wat nieuws van deze flamboyante verschijning uit is. En ik ga nog wel een een paar keer een Satelliet feestje bouwen.

Heet deze band niet gewoon Satellite Party

Nee, niet helemaal. Als je de hoes goed bekijkt zie je daar ook de toevoeging Perry Farell's staan. Ook zit er een sticker op de hoes die dat duidelijk vermeld.
Wel is het zo dat de toevoeging vaak weggelaten wordt (en op de hoes staat het dus ook in kleinere letters).

Tot nu toe alleen 'Celebrate' gehoord. Erg lekker! lekker rock met een funk sausje.

Ik ben benieuwd naar de rest.

Klinkt helemaal niet slecht. Lijkt mij een leuke zomer-cd, ideaal om mee op vakantie te nemen.
Voorlopig een 3,5*, moet hem nog een aantal keren beluisteren.

Leuke verrassing, lekker plaatje!

Vooral Insanity Rains is een lekker afwisselend nummer.

In het begin datgene wat ik ervan had verwacht, maar uiteindelijk vind ik het verassend verfrissend. Ik kan hier naar alle waarschijnlijkheid deze zomer nog wel regelmatig van genieten.

Concert gisteren was erg geinig. Nuno is toch wel even een wereldgitarist. Misschien zelfs beter dan Navarro. Dan is hem More than words alweer vergeven. Verder gewoon enthousiaste band met gangmaker Perry als middelpunt. Set was gelardeerd met een paar Jane's knallers, maar de uitschieter was toch wel de toegift van Celebrate en Ultra Payloaded. Goeie show, maar wat doet in godsnaam dat aanstellerige wijf van een Etty op het podium?? Tjonge, dat stoot alleen maar af dat gemaakte gedoe met nep poses. Onwaardig voor de vooormalige koning van de underground. Daar lijkt hij dan weer zelf heel anders over te denken. Nou ja, het zij zo. Topavond!

Inderdaad geen verkeerd plaatje. Luistert erg lekker weg, maar gaat af en toe (licht) uit de bocht. Ik denk bvb. aan het tenenkrommende refrein van de vierde track. Al bij al toch dik in orde hoor. 3*

Klopt, maar de tekst in Kinky ...It's my birthday, I'm in my birthday suit... is dan wel weer grappig.

Wat een geweldig album! Alleen al door het fantastische nummer Wish Upon a Dog Star en de nog betere track Milky Ave al 4* waard. Er staan ook een paar mindere nummers op dit album, maar over het algemeen een lekker plaatje!

Heb ze gezien op Rock Werchter enkele dagen geleden , en ik moet zeggen super optreden. Tijdens hun show was ik al overtuigd om dit plaatje eerstdaags aan te schaffen !!

Ultra-Payloaded Satellite Party bevat een sample van het nummer Touch Me van the Doors. Ik kwam daar onlangs pas achter.
Dit blijft overigens een lekkere party-plaat.

Lekkere muziek, maar wat een lelijke hoes

Hier het zelfde. Zag ze ook op Werchter in een bijna lege marquee (speelden gelijk met Arctic Monkeys). En ik vond het live verassend goed.

De plaat zelf vind ik iets minder. Ik draai zelf alleen heel af en toe nog "Only Love Let's Celebrate".

Toch 3*

Ik mis de hoge uithalen van Farrel toch wel.

Geweldig album! Hoe meer ik het luister hoe beter. Voor mij een pak beter dan Porno for Pyros en Farrell solo. En gewoon anders dan Jane's, niet te vergelijken, op enkele puntjes na natuurlijk. Toppers zijn Wish upon..., Awesome, Ultra-playloaded..., en volgende week komen er wel weer één of twee anderen bij of wisselen er van plaats.

Het verleden van Farrell moge bekend zijn, furore makend met Jane's Addiction, een relatief gezien weinig succesvolle periode met zijn Pyros volgde hierop. Naast zijn muzikale uitstapjes was hij een van de oprichters van het in de VS succesvolle rondreizende festival; Lollapalooza. Het succes maar ook creatieve hoogtepunt ten tijde van Jane's Addiction heeft Perry echter nimmer meer geëvenaard. Halverwege de jaren 00 richt Farrell samen met Nuno Bettencourt dit collectief op. Hoewel de gitarist nog wel een flink aandeel had op dit plaatje was hij al geen onderdeel meer van deze band ten tijde van de release van Ultra Payloaded. Dan deze schijf; in plaats van ''moeilijkdoenerij'', oninteressante zijstapjes en talloze niet opgemerkte samenwerkingen met andere artiesten is dit schijfje een klein feestje. Vanuit muzikaal oogpunt tapt Farrell uit een vaatje van funk, electronica, een scheutje soul, disco en alternatieve rock. Vreemd genoeg ligt dit allegaartje prima in het gehoor. Verwacht geen Nothing's Shocking of een Ritual 2.0, daarvoor gaat Perry te veel recht op zijn doel af, maar dat is allerminst een probleem. Ultra Payloaded is een prima keus om met dit weer zijn rondjes te laten draaien in huis. Hoogtepunten; het zwoele Milky Ave, het rijk gearrangeerde The Solutionists, de stuwende riffs in Only Love of Mr. Sunshine, een afgeleide van het door de Bee Gees geschreven Lonely Days.