Perry Farrell's Satellite Party - Ultra Payloaded (2007)

Hey ho, let's go: let the Satellite party get started................

Wish upon a Dog Star opent het feestje van Perry Farrell's nieuwe band. Ik noemde eerder al de naam Duran Duran en daarmee doelde ik een beetje op dit nummer. Het heeft een beetje die touch gemengd met Farrell's eigenzinnigheid. Die eigenzinnigheid waar hij om bekend staat klinkt in dit nummer niet erg goed door. Hierdoor hebben we te maken met een toegankelijk, dansbaar nummer. Ik kan er niet mee zitten.
Op Celebrate doen Flea en John Frusciante mee. Op het laatste Jane's Addiction album stonden ook wat nummers met een Peppers sausje (niet vreemd als ze ook daar hun medewerking aan verleenden). Ook dit nummer heeft een funky inslag en is daardoor erg dansbaar. Geniaal zoals ten tijde van Jane's Addiction is het niet te noemen, maar dat was Porno for Pyros ook niet en die vond ik toch ook wel vermakelijke muziek maken.
Hard Life Easy is wederom lekker funky en ja hoor: ik doe het lekker weer............. Duran Duran echo echo echo echo echo................ (maar dan met een funk-saus).
Kinky is Farrell al lang niet meer. Hier probeert hij een industrie-sausje over dit rock nummer te gieten. Het lukt maar half, want het blijft allemaal redelijk toegankelijk. Het heeft haast een soul-touch vanwege de achtergrondzang.
Oosters is het intro op The Solutionists. India is niet ver meer weg zo. Farrell heeft altijd wel een beetje geflirt met die richting. Op dit nummer blijft het een lichte flirt. Licht is ook wel het etiket dat ik wil plakken op dit nummer waar wat soul en zelfs disco in door klinkt. Licht als in licht verteerbaar maar ook lichtgewicht.
Awesome komt langzaam vanuit de verte opzetten en krijgt een bak strijkers mee. De goede man begint oud te worden. Toch vind ik het niet verkeerd. Farrell zingt zelfs mooi en niet schreeuwerig.
Op Mr. Sunshine is de zang ook minder snerpend en zelfs behoorlijk laag te noemen. Ook hier durf ik wel te zeggen dat er geflirt wordt met funky-soul. Nee, die lage stem is geen Barry White imitatie (daarvoor zet Farrell soms nog dat snerpende geluid op) maar ik vind het wel origineel en lekker klinken. Schrikken voor de Addiction fans natuurlijk, maar die moeten met een boog om dit album heenlopen als ze hopen op geniale gekte van hun voormalige held.
Insanity Rains gooit het tempo omhoog en gaat wat meer tekeer. Het is pittiger en rockt goed voor de vuist weg. Misschien dat de Jane's Addiction afhakers toch nog even teruggeroepen kunnen worden?
Op Milky Ave weer twee (ex-) Peppers. Ze trekken niet zo heel erg mijn aandacht op dit nummer. Ik ben toch wel wat verbaasd over wederom de zang. Het lijkt allemaal zo veel warmer geworden. Het nummer is vrij rustig en kent een relaxte vibe.
Ultra Payloaded Satellite Party kent Fergie als gast-artiest. Fergie? Die van het Engelse koningshuis? Nee, die van Black Eyed Pea's. Wat een zalig nummer is dit geworden. Hier kan ik mijn voeten niet op stil houden en dat gaat nog menig maal flink bewegen worden op dit nummer.
Woman in the Window is een bijzonder nummer. Fatboy Slim deed het ook al eens eerder: Jim Morrison op gastvocalen. En wat is dat hier godvergeten mooi gedaan, alsof Jim nog onder ons is. Farrell beweert dat het de laatste opnamen van de man zijn en daarmee uniek te noemen. Verkooppraatje of niet, ik vind het ontroerend mooi. Anderen zullen het klef vinden, voor mij is dit nummer het alleen al waard om dit album te willen beluisteren.
Ook al is Farrell zijn wilde haren wat kwijt, ook al klinkt dit allemaal erg toegankelijk: ik ben blij dat er weer wat nieuws van deze flamboyante verschijning uit is. En ik ga nog wel een een paar keer een Satelliet feestje bouwen.