Darondo - Let My People Go (2006)

Een in de jaren 70 pooier zijnde man, waarvan ubiquity records z'n toen in de tijd gemaakte liedjes uitbrengt. Maar wat voor een liedjes... Een beetje Sly and the Family Stone, een beetje Al Green. Ik heb deze cd vorige jaar via dustygrooveamerica gevonden en ik leg deze nog gaarne af en toe op. Ideaal om s'morgens in het donker, op de fiets naar het werk te rijden en luid mee te janken zonder dat iemand je kan horen. Toch is het aan te raden om deze man met z'n cd eens te aanhoren.

Mee eens, mooi album.

Ik ken deze man van het album van Shawn Lee. Hij heeft een erg goede stem. Ik las geruchten over deze man dat hij vroeger een pooier was. Hij heeft er iig de ringen voor.

Waar heb je dat gelezen?! In het eerste bericht misschien?

Ha, daar had ik overheen gelezen. Maar ik had het ergens anders gelezen.

Deze man staat ook op het album van Grip Grand genaamd "Brokelore" (dikke aanrader overigens) en in een interview met de Grip vertelde deze dat Darondo vroeger inderdaad een pooier is geweest. Ach, als zijn muziek maar mooi is dan.

"I was swift and fast, and I was always on the go, most folks call me Rolls Royce' Darondo." Aan karakter geen gebrek. William Daron Pulliam genoot van het leven en dat bleef niet onopgemerkt. Een dame uit de buurt merkte het al snel op: ''Daron got that dough." Hieruit kwam zijn bijnaam. Waar kreeg Darondo dan al dat geld van? Het gerucht gaat dat hij een pooier was, maar Darondo zelf legt het op een mythe. Toch is niet alles gelogen. Met zijn markante verschijning werd de illusie natuurlijk al snel gewekt: de dure pakken, de gouden ringen, het gelakte haar en uiteraard de witte Rolls Royce. Hij erkent zelfs dat hij geld accepteerde van enkele vrouwen, maar hij wilde nooit weten waar dat geld vandaan kwam. In zijn eigen woorden: "Back in them days, I was very fast, but never that fast." Darondo verdiende vooral zijn geld via handel in onroerend goed en later ging hij werken als medisch specialist. En de muziek?

De muziek was zijn passie. Hij groeide op in Berkeley, California en leerde zichzelf al op vroege leeftijd gitaar spelen. In datzelfde Berkeley vormde Darondo als tiener zijn eerste bandje waarmee hij optrad in een lokale club genaamd Lucky 13. De tijd vloog voorbij en het was pas in de jaren 70' dat hij weer van zich liet horen. Als het ware uit protest tegen zij die wilden, maar niet deden, nam hij enkele singles op. "At the time, to me, it was like a hobby, because it was something I wanted to do and I wanted to see if I could do it", verklaarde Darondo later. Hij deed het niet voor het geld of voor de faam: het was omdat hij het wilde en niemand anders. Misschien is dat de reden waarom zijn carrière zo van korte duur was. Al die bijkomstigheden hoefden niet. Muziek is echter tijdloos en vele jaartallen later ontdekten bekende namen - bv. Gilles Peterson en DJ Shadow - het geluid van Darondo. Uiteindelijk was het Justin Torres die contact wist te leggen. Het resultaat? Al het gevonden materiaal werd uitgebracht op één plaat.

En het resultaat mag er zeker wezen. Als Darondo iets deed, dan deed hij het goed. Dat hoor je terug in de muziek. De instrumentatie is uiterst funky, maar het is vooral de stem van Darondo die de aandacht pakt. Op het ene moment loepzuiver en zoetvloeiend, maar op het andere moment net zo goed vals van toon. Je gelooft wat hij zingt, dat vooral. Er is van alles wat. Neem bijvoorbeeld het sociaal-kritische Let My People Go: iets wat dreigende instrumentatie met een Darondo die even vertelt hoe het zit. Toen hij nog optrad in de Lucky 13 danste iedereen met elkaar. Dat beeld moet hem hoop hebben gegeven. Zo concludeert hij het nummer: "Black man, white man, to live in peace." We maken al een omslag bij het nummer Legs. Funk met een hoofdletter. Te vulgair voor de radio, maar desondanks een succes. "After two in the morning, you’d hear nothing but Legs!", zei Darondo later. Een ander nummer dat de moeite waard is om te noemen is Sure Know How To Love Me. Niet eens het spannendste nummer, maar de breekbaarheid van Darondo's stem komt hier heel mooi naar voren. Hij vecht echt voor die hoge noot!

Het beste nummer is echter het werkelijk prachtige Didn't I. Niet verrassend was dit nummer toentertijd een grote hit in de Bay Area van San Fransisco. Blijkbaar was de impact groot, want rapper Grip Grand - geboren in San Fransisco! - gebruikte Didn't I als basis voor zijn nummer Remember The Time. Toch vind ik het origineel beter. Darondo legt zijn ziel bloot en vraagt zichzelf af: "Didn't I do the best I could?" Het is een vraag die we allemaal wel eens gesteld hebben, maar Darondo gaat verder. Hij is verlaten. Zijn hart is gebroken, maar hij verlangt alsnog: "Why you want to leave me, baby?" Stiekem wil je mee zingen. De emotie doorbreekt zijn stem. De instrumentatie biedt dan ondersteuning, maar is een genot op zichzelf. Alles klopt aan het nummer en James Brown begreep dat. Toen James optrad in het lokale theater van Berkeley stond Darondo in het voorprogramma. Eigen huis. Volle bak. Dat was één van zijn laatste optredens. Hij stond op hetzelfde podium als James. Meer wenste hij niet. Tevreden reed hij na het optreden in zijn witte Rolls Royce de toekomst tegemoet. Het motto? Wie dan leeft, wie dan zorgt.

”It was mostly me, just having a good time with a real good hobby. It wasn’t about the money, but about having fun. Something I just liked to do. Maybe your dream is to be a James Brown or Frank Sinatra, but those were just mostly dreams to me...”

Dat hij het niet nodig had om geld te verdienen als zanger wordt wel duidelijk als je als -nota bene- zwarte man in de jaren ’70 rondrijdt in een gloednieuwe, spierwitte Rolls Royce en je speciaal op maat gemaakte pakken draagt, plus als ‘extra’ accessoires over wat sieraden beschikt waarvan slechts één exemplaar bestaat, zonder dat men weet waar het geld waar hij dat alles mee betaald heeft vandaan komt. Als je dan ook nog anno 2006 -op die leeftijd- je zo laat afnemen zoals op de bijgaande hoesfoto, dan maak je jezelf een held. Aan de hand van zijn gezichtsexpressie zou je zweren dat deze man meer op zijn kerfstok heeft dan slechts “geld aannemen van vrouwen”. Niet geheel vreemd dat hij tijdens een interview de naam James Brown laat vallen, die overigens ook al zo’n turbulent leven leidde - maar dat terzijde, Darondo mocht namelijk een aantal concerten van “Mr. Sex Machine” openen in San Fancisco, Californië. Op de één of andere manier bleef Darondo ondanks die optredens onopgemerkt bij het grote publiek en verschenen er slechts, in tegenstelling tot zangers met wie hij veelal vergeleken wordt: Al Green en Sly Stone, drie singles alvorens Darondo definitief zou verdwijnen uit de schijnwerpers.

En wat betreft de nummers? Darondo zelf verklaarde dat het van alles wat was: een beetje jazz, een beetje soul, en bovenal blues. Dat is terug de horen bij ieder nummer. Zes nummers (A- en B-kantjes) van de drie uitgebrachte singles en drie “nieuwe” demo’s die op de planken lagen te vergaren vormen dit album, zijn allereerste album welteverstaan. Eigenlijk is ieder nummer biografisch. Of hij nou een statement wil maken met een sociaal kritische tekst, of nou juist wat wil dollen en het onderwerp seks bezingt; hij weet waar hij het over heeft, hij zingt simpelweg over zijn eigen ervaring. Eigenlijk zijn de nummers op zichzelf nog niet eens zo bijzonder, ware het niet dat het hele plaatje (het achterliggende verhaal en de mythe rondom hem als persoon) dit zo’n bijzonder document maakt. Een klein stukje geschiedenis, een stukje leven van een ‘gewone’ werknemer annex zanger. Of nou ja, wat is gewoon?