Darondo - Let My People Go (2006)

”It was mostly me, just having a good time with a real good hobby. It wasn’t about the money, but about having fun. Something I just liked to do. Maybe your dream is to be a James Brown or Frank Sinatra, but those were just mostly dreams to me...”

Dat hij het niet nodig had om geld te verdienen als zanger wordt wel duidelijk als je als -nota bene- zwarte man in de jaren ’70 rondrijdt in een gloednieuwe, spierwitte Rolls Royce en je speciaal op maat gemaakte pakken draagt, plus als ‘extra’ accessoires over wat sieraden beschikt waarvan slechts één exemplaar bestaat, zonder dat men weet waar het geld waar hij dat alles mee betaald heeft vandaan komt. Als je dan ook nog anno 2006 -op die leeftijd- je zo laat afnemen zoals op de bijgaande hoesfoto, dan maak je jezelf een held. Aan de hand van zijn gezichtsexpressie zou je zweren dat deze man meer op zijn kerfstok heeft dan slechts “geld aannemen van vrouwen”. Niet geheel vreemd dat hij tijdens een interview de naam James Brown laat vallen, die overigens ook al zo’n turbulent leven leidde - maar dat terzijde, Darondo mocht namelijk een aantal concerten van “Mr. Sex Machine” openen in San Fancisco, Californië. Op de één of andere manier bleef Darondo ondanks die optredens onopgemerkt bij het grote publiek en verschenen er slechts, in tegenstelling tot zangers met wie hij veelal vergeleken wordt: Al Green en Sly Stone, drie singles alvorens Darondo definitief zou verdwijnen uit de schijnwerpers.

En wat betreft de nummers? Darondo zelf verklaarde dat het van alles wat was: een beetje jazz, een beetje soul, en bovenal blues. Dat is terug de horen bij ieder nummer. Zes nummers (A- en B-kantjes) van de drie uitgebrachte singles en drie “nieuwe” demo’s die op de planken lagen te vergaren vormen dit album, zijn allereerste album welteverstaan. Eigenlijk is ieder nummer biografisch. Of hij nou een statement wil maken met een sociaal kritische tekst, of nou juist wat wil dollen en het onderwerp seks bezingt; hij weet waar hij het over heeft, hij zingt simpelweg over zijn eigen ervaring. Eigenlijk zijn de nummers op zichzelf nog niet eens zo bijzonder, ware het niet dat het hele plaatje (het achterliggende verhaal en de mythe rondom hem als persoon) dit zo’n bijzonder document maakt. Een klein stukje geschiedenis, een stukje leven van een ‘gewone’ werknemer annex zanger. Of nou ja, wat is gewoon?