Downfall of Gaia - Ethic of Radical Finitude (2019)

Beluister de volledige plaat: Ethic of Radical Finitude

Downfall of Gaia levert met Ethic of Radical Finitude weer een fantastische plaat af. De band houdt het redelijk kort (40 minuten), maar is wel een stuk ambitieuzer dan op Atrophy. De blackmetalsound van deze band is er een die echt een eigen sfeer en dynamiek heeft en dat is toch behoorlijk knap in deze tijden. Drummer Michael Kadnar draagt daar behoorlijk aan bij met zijn fenomenale spel: fantastische fills, subtiele details in blastbeats en enerverende grooves. Het soort drumwerk dat mij inspireert als muzikant.

De inmiddels typerende openingstokkeltjes met het aanwezige drumwerk van Kadnar blijven om van te watertanden. Het gitaarwerk is mistroostig en guur met weids akkoordenwerk en galmende tremololijnen die in combinatie met de doorleefde vocalen fantastisch werken. Het begin van Of Withering Violet Leaves heeft zelfs best wel een new wave sfeer en doet me denken aan The Cure ten tijde van Disintegration. Ook experimenteert de band met lage cleane vocalen op die track en krijgen we op As Our Bones Break to the Dance een smaakvolle gitaarsolo te horen. Daarmee klinkt Downfall of Gaia vertrouwd, maar levert toch weer genoeg variatie af om van betekenis te zijn in de gehele discografie. Downfall of Gaia is een van de beste blackmetalbands die er momenteel rondlopen.

Yes ,binnenkort in de Little Devil in Tilburg kijk er naar uit.

Downfall of Gaia is live erg goed! Grote kans dat ik ze aankomende zondag voor de tweede keer in de Little Devil (Tilburg) ga zien, vorig jaar hebben ze er ook gespeeld. Erg benieuwd hoe het nieuwe materiaal overkomt live.

Heel soms heb je zo'n moment in je leven dat je rustig muziek zit te luisteren en een lekkere nieuwe track voorbij hoort komen, van vrienden een tip krijgt over een bepaald album of zelf toevallig tegen een band aan loopt die je vervolgens eigenlijk niet echt meer weg kan denken, (bijna) elke dag luister je er wel naar en je begint ze als het ware te ontdekken. Dit album werd een week of twee naar mij toegestuurd als tip, ik zou hem wel vet vinden en of ik hem maar eens wou gaan luisteren; dat is beter uitgepakt dan ik had verwacht. Want dit is een waanzinnige ontdekking en dan sla ik mezelf echt voor de kop; destijds bij release heb ik de band links laten liggen omdat ik de voorgaande albums niet echt héél boeiend vond, het was in mijn ogen dus geen interessante release.

Dit hele album is gaaf, en staat regelmatig integraal te spelen. De blackmetal touch voelde waanzinnig aan, dit voornamelijk gepaard met waanzinnig vette riffs, hele gave zang en zelfs ook nog wat emotie wat hier en daar er in werd geslingerd. Je word meegezogen als luisteraar door een wandeling van tonen, waar angst en duisternis gepaard gaat met gevoeligheid (dit voornamelijk in het nummer 'Guided Through a Starless Night'). Dit album is vet, en als hij dit jaar was uitgekomen was het zeker een kandidaat voor mijn einde jaars lijst. Nu kan ik alleen nog maar meer genieten, en het zet mijn interesse wel aan om de discografie weer eens af te gaan.