Downfall of Gaia - Ethic of Radical Finitude (2019)

Heel soms heb je zo'n moment in je leven dat je rustig muziek zit te luisteren en een lekkere nieuwe track voorbij hoort komen, van vrienden een tip krijgt over een bepaald album of zelf toevallig tegen een band aan loopt die je vervolgens eigenlijk niet echt meer weg kan denken, (bijna) elke dag luister je er wel naar en je begint ze als het ware te ontdekken. Dit album werd een week of twee naar mij toegestuurd als tip, ik zou hem wel vet vinden en of ik hem maar eens wou gaan luisteren; dat is beter uitgepakt dan ik had verwacht. Want dit is een waanzinnige ontdekking en dan sla ik mezelf echt voor de kop; destijds bij release heb ik de band links laten liggen omdat ik de voorgaande albums niet echt héél boeiend vond, het was in mijn ogen dus geen interessante release.

Dit hele album is gaaf, en staat regelmatig integraal te spelen. De blackmetal touch voelde waanzinnig aan, dit voornamelijk gepaard met waanzinnig vette riffs, hele gave zang en zelfs ook nog wat emotie wat hier en daar er in werd geslingerd. Je word meegezogen als luisteraar door een wandeling van tonen, waar angst en duisternis gepaard gaat met gevoeligheid (dit voornamelijk in het nummer 'Guided Through a Starless Night'). Dit album is vet, en als hij dit jaar was uitgekomen was het zeker een kandidaat voor mijn einde jaars lijst. Nu kan ik alleen nog maar meer genieten, en het zet mijn interesse wel aan om de discografie weer eens af te gaan.