The Maureens - Something in the Air (2019)

Begin februari. De wereld is wit, grijs, koud en daar is de nieuwe plaat van The Maureens. In mijn huiskamer schijnt de zon alsof de lente al in volle glorie is losgebarsten. Dit is popmuziek zoals die hoort te klinken. Op zoek naar de perfecte song en die vinden of minimaal benaderen.

De afgelopen jaren na de release en tour van 'Bang The Drum' uit 2015 verlieten drie leden de band, waarvoor er maar één terug kwam. Dat veranderde de leadzang, die vaak volledig tweestemmig was, denk aan The Jayhawks met Mark Olsen, en de keyboards zijn weg gevallen, met uitzondering van een gastrol. Dat is wat was en Something In The Air is wat is. En dat is mag er zijn.

Hendrik Jan de Wolff heeft een aantal prima songs aangeleverd, waar de hele band een prachtige omlijsting voor heeft gemaakt. De harmonieën met drummer Stefan Broos en bassist Wouter Zijlstra zijn prachtig en laten de schoonheid zien van muziek in de lijn van The Beatles - Big Star - The Posies. Niet het soort muziek waar de gemiddelde jongeling in 2019 warm voor zal lopen, maar iedereen met een pop hart tussen de 70 en 0 direct zou moeten aanspreken.

Waar het geluid echt anders is, is in de gitaarbegeleiding. Alles valt nu op de schouders van Martijn Vink en hij klaart die taak met verve. Hij heeft heel veel ruimte door het wegvallen van een gitaar en de keyboards. Zijn Rickenbacker laat het geluid van The Byrds herleven, in ander nummers fluistert zijn gitaar of brult meedogenloos. De dynamiek die hij aanbrengt, kleurt de plaat in, zoals de samenzang dat doet in het andere segment. Uit vele stijlen brengt zijn spel samen tot een coherent geheel. Echt genieten, binnen het geheel dat The Maureens is.

Een Spaans label, een zomerse tour over de grens in het vooruitzicht is mooi. Het gaat om de muziek en die is meer dan in orde. Alle nummers zitten (ver) boven de grauwe middelmaat. Ik zou ze allemaal aan kunnen klikken als favoriet. Ook de derde plaat van The Maureens is weer een bescheiden meesterwerk dat het verdient door duizenden gehoord te worden. Mijn advies? Gewoon doen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

De hoes van hun debuutalbum The Maureens zette me ooit op het verkeerde been, want ik dacht te maken te hebben met een act van het Excelsior label. Ook was hun muziek vergelijkbaar met acts van dat label, zoals Johan, Moss en Darryll-Ann.

De eerste twee platen waren absoluut de moeite waard, maar konden bepaald niet rekenen op de gunfactoor van de nationale radio. Die underdogpositie maakte deze band al voor mij extra sympathiek, maar wordt nog eens versterkt doordat bijna alle bandleden in het dagelijks leven werkzaam in de hulpverlening zijn, in de vorm van gehandicaptenzorg en daklozenopvang, beroepen waarvoor ik veel respect heb.

Die maatschappelijke betrokkenheid en ervaringen zijn van directe invloed op de sfeer van de muziek en de teksten, die veelal worden gekenmerkt door thema’s als eenzaamheid, nostalgie en verlies. Hun muziek heeft af en toe wel een melancholische inslag, maar heeft toch meestal het zonnige en vrolijke karakter van indie westcoast pop.

Het groepsgeluid is na het vorige album wel wat veranderd, van de zesmansformatie van toen verlieten er drie de groep, waarvoor er een in de plaats kwam. De huidige samenstelling is Hendrik-Jan de Wolff (zang/gitaar), Wouter Zijlstra (zang/basgitaar), Stefan Broos (zang/drums), Martijn Vink (gitaar).

Met leden uit alle windstreken (Groningen, Dalfsen en Utrecht) was het logistiek even zoeken naar een oplossing maar die werd gevonden in een boerenschuur in Dalfsen, waar wekelijks wordt geschaafd en geknutseld aan de muziek, steeds met als doel om dichter bij het perfecte popliedje te komen.

Hun muziek wordt dus vooral beïnvloed door west coast muziek van groepen als The Byrds en dergelijke, maar je hoort toch ook af en toe wat Daryll-Ann en Beatles invloeden terug. Het feelgood karakter van hun muziek heeft een positieve invloed op het humeur van de luisteraar.

Voorafgaand aan het album zijn in het najaar van 2018 al drie singles uitgebracht. Dat hun muziek de nodige kwaliteiten moet worden toegedicht, blijkt wel uit het feit dat misschien wel de grootste kenner van de Amerikaanse west coast muziek in Nederland, Leo Blokhuis, de nodige aandacht aan deze singles heeft besteed in zijn programma op Radio 2.

Er gloort zelfs een Spaanse tour, want Something in the Air wordt ook in Spanje op vinyl uitgebracht door het Spaanse label Meritorio. Maar eerst wordt dit wederom uitstekende album in Nederland gepromoot.

The Maureens live:

15-02 UTRECHT: TivoliVredenburg
17-02 APELDOORN: Gigant, muziekcafé
21-02 AMSTERDAM: Sugar Factory
22-02 EINDHOVEN: Altstadt
23-02 VENLO: Instore Sounds
06-03 DEVENTER: Burgerweeshuis
09-03 KAMPEN: ’t Ukien
16-03 ZWOLLE: Instore Plato
23-03 DEVENTER: Instore Plato
23-03 APELDOORN: Instore Plato
24-03 HAARLEM: Wo’s livingroom
30-03 AMSTERDAM: Instore Concerto
20-09 ZEIST: De Peppel

[/quote]24-03 HAARLEM: Wo’s livingroom[quote]

Sta ik daar zo maar tussen.

Plato/Zwolle ook maar eens checken. Fijne liedjes voor een onbezonnen voorjaar.

Prachtige hoes. Vreemd dat ik nog nooit van ze gehoord heb . Binnen kort maar even in concerto kijken .