New Model Army - The Ghost of Cain (1986)

Eigenlijk is New Model Army wel te vergelijken met Killing Joke.
Beide bands hebben een frontman die gefrustreerd is over het wel en wee in de wereld.
Jaz Coleman gaat steeds meer de hardere confronterende kant op, terwijl er in Justin Sullivan meer een romantische idealist schuilt.
Altijd kritisch, maar net wat minder in de aanval.
Ten tijden van The Ghost of Cain was hij een stuk jonger, en geloofde er nog in dat hij met zijn muziek een bijdrage kon leveren in de bewustwording van de medemens.
Persoonlijk vond ik deze bandopstelling het sterkste Justin Sullivan (zang, gitaar), Jason Harris (bas) en Robert Heaton (drum).
Hun beste album Thunder and Consolation, welke hierna kwam is samen met The Ghost of Cain in deze samenstelling gemaakt.

Één van hun sterkste albums,al moet ik er nog wel enkele aan een luisterinspectie onderwerpen.Ghost of Cain is in ieder geval wel de plaat die ik van hun oeuvre het meeste draai.
IJzersterke combinatie ook,van weerbarstige rock,wonderschone ballads en maatschappelijk geëngageerde teksten.
New model army komt daarnaast op de proppen met prachtige melodieën en riffs die uiteindelijk resulteren in een aantal van hun beste songs.De tien nummers vallen dan ook in de categorie zeer goed tot uitstekend en een wanklank zit er niet tussen.
Bovendien een prima klinkende productie van Glyn Johns (onder andere bekend door het debuut van the Eagles en zijn werk met de Rolling stones en the Who) en een goede balans en veelzijdigheid in de sound en songs.51st state blijft wel mijn favoriet van het album maar voor het overige wisselt het nog al qua voorkeur.
Wel is duidelijk dat Ghost of Cain ook in 2019 nog steeds staat als een (erg solide) huis..

Nu eens even een keertje wat serieuzer in het oeuvre van New Model Army gedoken en daar heb ik natuurlijk helemaal geen spijt van. Er wacht mij dus weer een aangename en boeiende trip door oud post-punkland in het goede gezelschap van een zeer veelzijdige band en betreft het - en hoe leuk is dit - voor de verandering een band die al een behoorlijk tijdje meegaat.

Voorlopig kan ik alvast wel zeggen dat deze The Ghost of Cain, maar zeker ook opvolger i]Thunder and Consolation[/i] tot de favorieten zullen gaan behoren.

In mijn herinnering een wat minder spectaculair New Model Army-album uit de klassieke periode, maar ik had hem al een tijd niet meer gehoord. Vandaag heb ik hem weer eens opgezet.

De herinnering bleek voor mij nog wel vrij accuraat. 51st State is klassiek en tekstueel spot-on, maar muzikaal heb ik ze memorabeler gehoord. En dat geldt eigenlijk voor het hele album; Master Race is nog wel een typerende afsluiter. Met elk een paar forse uitschieters liggen voorganger No Rest for the Wicked en opvolger Thunder and Consolation mij meer.

Een van mijn favoriete bands uit de jaren 80 en ook de band die ik het vaakst live heb gezien. Zeker in de jaren 90 was dit voor mij een live favoriet. Dit album kan ik dromen en los van de mooie hoes ook een toonbeeld waar NMA voor stond. Ze zouden tegenwoordig wappies worden genoemd want ze schopten behoorlijk (terecht) tegen het zere been van de politici en goegemeente. Justin Sullivan had zelfs een verbod om naar Amerika te reizen. En dat was allemaal PRE corona. Top album, maar zoals Justin zou zeggen: Not for the faint-hearted. De tekst van Ballad is ook nu nog van toepassing en wordt door verschillende Mumers terecht genoemd als een fantastisch nummer.

When they look back at us and they write down their history
What will they say about our generation?
We're the ones who knew everything and still we did nothing
Harvested everything, planted nothing.