Bobby Brown - Don't Be Cruel (1988)

Waarschijnlijk toch het album wat als zijn beste wordt beschouwd. Bevat genoeg hitjes en goede nummers binnen het genre.

Bobby Brown is een naam, een grote naam. Vooral in de beginjaren van de R&B. Maar echt een gelukkig huwelijk heb ik nooit gehad met deze man. Zijn singles hebben mij nooit kunnen boeien.
Van Principal2000 kreeg ik dit album als tip in het kader van "Super Tip-topper"-topic. En ik ben met moeite door deze plaat heen gegleden. Eigenlijk konden alleen het alom bekende 'My Perogative' en 'Every Little Step' mij boeien. De rest ging het ene oor in gleed, letterlijk gleed want glad is dit, het andere oor uit.
Vraag me vaak ook wel af hoe goed deze man nou kan zingen? Want echt power lijkt hij toch niet te hebben.
Sorry Principal, maar dit is 'm niet geworden.

Behoorlijk kinderachtige sound heeft dit album. Muv "My Prerogative" dat vind ik nog steeds wel een strak nummer.

-2.5-

Tja, één van mijn eerste cd's ooit.
Puur door My Prerogative (samen met Roachford's Cuddly Toy, toen de sterkste nummers op dat moment voor mij.
Hij wordt wel steeds minder, om eerlijk te zeggen, met een aantal nummers.

Nog net 3,5 *

Hij was toen ook pas 19 he

My Prerogative en Every Little Step vind ik nog steeds leuke nummers

Ben ik volledig met je eens, Lex

De laatste nummers hoeven van mij niet, maar dit is een veel lekkerder album dan het wat killere (minder soul imo) Bobby. Raar dat deze zo laag scoort.

Eén van de betere in in het genre (Riley/ New Jack swing).

Dit is een van de grondleggers van de New Jack Swing, geproduceerd door de le-gen-da-ri-sche Teddy Riley, als je die naam niet maar eens googelen (zonder teddy geen pharell, eat your heart out hipsters). Deze deed het goed in de disco met Dont be Cruel en Every little Step (diepe running man sporen in de vloer) en uiteraard mega hit My Perogative, maar kon ook mee de slaapkamer van je prille verkering in met Rock wit'cha. Ik kan me helemaal voorstellen dat je dit niets vind, als je het niet hebt 'meegemaakt'.